Σκέφτεστε συνέχεια συζητήσεις που έχετε κάνει; Τι σημαίνει αυτό, σύμφωνα με ειδικό

ΠΗΓΗ

 

Τι μπορεί να σημαίνει το να σκέφτεστε συνέχεια συζητήσεις που έχετε κάνει

Όλοι έχουμε αναπαράγει μια συζήτηση στο μυαλό μας πολύ μετά το τέλος της – αναλύοντας κάθε λέξη, παύση και έκφραση, είτε η στιγμή ήταν ευχάριστη είτε άβολη. Αυτό που μοιάζει με ακίνδυνη σκέψη μπορεί μερικές φορές να μετατραπεί σε έναν νοητικό κύκλο που επηρεάζει τον ύπνο, τη διάθεση και την αυτοπεποίθηση, εγείροντας ένα σημαντικό ερώτημα. Πότε σταματάει να είναι φυσιολογικό το να σκεφτόμαστε παλιές συζητήσεις;

Γιατί πολλοί σκέφτονται και αναπαράγουν ξανά και ξανά σκηνές και συζητήσεις από το παρελθόν;

Οι άνθρωποι συχνά αναπαράγουν στο μυαλό τους παλιές συζητήσεις και εμπειρίες για διάφορους λόγους. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει μια διαδικασία νευρωνικής επανενεργοποίησης, όπου ο εγκέφαλος αναπαράγει αναμνήσεις σε ήσυχες στιγμές, ενισχύοντάς τες. Επιπλέον, μπορεί να αποτελεί έναν τρόπο επεξεργασίας άλυτων συναισθημάτων ή προσπάθειας κατανόησης κοινωνικών καταστάσεων. Ορισμένοι είναι πιο επιρρεπείς σε αυτό λόγω του «αναστοχαστικού μηρυκασμού», δηλαδή της συνήθειας να σκέφτονται επανειλημμένα παρελθοντικά γεγονότα, ιδιαίτερα συναισθηματικά.

Σύμφωνα με μελέτη του 2024 με τίτλο «Recurrent Negative Autobiographical Memories and Mental Health», η επαναλαμβανόμενη ανάκληση αρνητικών προσωπικών αναμνήσεων είναι συχνή τόσο στον γενικό πληθυσμό όσο και σε άτομα με συναισθηματικές διαταραχές και συνδέεται έντονα με υψηλότερα επίπεδα κατάθλιψης, άγχους, στρες και μηρυκαστικής σκέψης. Η μελέτη διαπίστωσε ότι τα άτομα που βιώνουν αυτές τις επαναλαμβανόμενες αναμνήσεις τείνουν να αναφέρουν πιο σοβαρά ψυχολογικά συμπτώματα, ενώ στις κλινικές ομάδες αυτές οι αναμνήσεις συνδέονται με μεγαλύτερη συνολική σοβαρότητα συμπτωμάτων και ψυχική δυσφορία.

•  Νευρωνική επανάληψη: Ο εγκέφαλος επανενεργοποιεί αναμνήσεις για να τις παγιώσει και να τις ενισχύσει.
•  Μηρυκαστική σκέψη: Ορισμένοι άνθρωποι συνηθίζουν να επιστρέφουν σε παλιές συζητήσεις, ιδιαίτερα σε όσες είχαν συναισθηματική σημασία, για να αποκτήσουν κλείσιμο ή αίσθηση ελέγχου.
•  Συναισθηματικός αντίκτυπος: Έντονα συναισθήματα, αβεβαιότητα ή άλυτες καταστάσεις πυροδοτούν πιο συχνή νοητική επανάληψη.
•  Γνωστικός ρόλος: Η επανάληψη μπορεί να βοηθήσει στην παγίωση της μνήμης, αλλά η υπερβολική μηρυκαστική σκέψη μπορεί να οδηγήσει σε άγχος ή ψυχική δυσφορία.

Αυτή η διαδικασία, αν και μερικές φορές χρήσιμη, μπορεί επίσης να γίνει μη παραγωγική όταν οδηγεί σε υπερανάλυση ή συναισθηματικό στρες.

Γιατί συνεχίζετε να αναπαράγετε συζητήσεις στο μυαλό σας

1. Αναπαράγετε συζητήσεις για να ξαναζήσετε αρνητικές κοινωνικές στιγμές

Οι άνθρωποι εστιάζουν φυσικά περισσότερο στις αρνητικές εμπειρίες ΣΥΝΕΧΕΙΑ

 ΠΗΓΗ

 

Ο εκπληκτικός λόγος που μερικά παιδιά μιλούν νωρίτερα από τα άλλα

ΠΗΓΗ

 

Χρόνια τώρα, η ψυχολόγος Elika Bergelson από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ αναρωτιέται ποιες ατομικές διαφορές οδηγούν σε αυτό το φάσμα ικανοτήτων. Η πρόσφατη μελέτη παρατήρησής της για το θέμα, που δημοσιεύτηκε στο PNAS, έχει τώρα αναπάντεχα αποτελέσματα.

Ο ένας παράγοντας που παίζει ρόλο στο πότε θα μιλήσει το παιδί

Έχοντας εγγράψει 1.001 παιδιά κάτω των τεσσάρων ετών στη μελέτη της, αυτή και μια διεθνής ομάδα ψυχολόγων εξεπλάγησαν όταν δεν βρήκαν καμία σχέση μεταξύ του πόσους ήχους έκανε ένα παιδί κατά τη διάρκεια της ημέρας και του φύλου, της κοινωνικοοικονομικής του κατάστασης ή του επιπέδου έκθεσής του σε πολλές γλώσσες.

 

Αντίθετα, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι τα πιο ομιλητικά παιδιά στην παγκόσμια μελέτη ήταν εκείνα που είχαν την τάση να ακούνε περισσότερες ομιλίες ενηλίκων, μαζί με την ηλικία και κλινικούς παράγοντες όπως η προωρότητα ή η δυσλεξία.

«Η πιο αργή γλωσσική ανάπτυξη έχει συχνά αποδοθεί σε γονείς με χαμηλότερο κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο που παρέχουν λιγότερη εκπαιδευτική συμβολή στα παιδιά τους (από μια δυτικοκεντρική προοπτική της μεσαίας τάξης), οδηγώντας σε εκκλήσεις για συμπεριφορικές παρεμβάσεις με στόχο την αύξησή της», γράφουν οι Bergelson και συνεργάτες της.

Γιατί η ομιλία παιδιών και ενηλίκων είναι αλληλένδετες

Τα αποτελέσματα της μελέτης δεν μπορούν να αποκαλύψουν γιατί η παιδική ομιλία και η ομιλία ενηλίκων είναι τόσο αλληλένδετες, αλλά υπάρχουν μερικές πιθανές εξηγήσεις. Τα παιδιά που παράγουν περισσότερη ομιλία μπορεί να εκμαιεύουν περισσότερη ομιλία από τους ενήλικες ή μπορεί τα πιο ομιλητικά περιβάλλοντα να προωθούν περισσότερο λόγο μεταξύ των παιδιών.

Το τελευταίο σενάριο υποδηλώνει ότι μπορεί να αποδειχθεί ωφέλιμο οι ενήλικες να μιλούν περισσότερο γύρω από τα παιδιά.

Η έρευνα της Bergelson εκτείνεται σε 12 χώρες και 43 γλώσσες και ενσωματώνει περιφερειακές και αστικές περιοχές. Ο ήχος για τη μελέτη συλλέχτηκε μέσω φορητών συσκευών εγγραφής, οι οποίες τοποθετήθηκαν σε παιδιά διαφόρων σταδίων ανάπτυξης και ικανοτήτων, ηλικίας από δύο μηνών έως τεσσάρων ετών.

Χρησιμοποιώντας τη μηχανική εκμάθηση για να εξετάσει πάνω από 40.000 ώρες ηχογραφήσεων, η Bergelson και οι συνεργάτες της δοκίμασαν μια ποικιλία παραγόντων που μπορεί να επηρεάσουν πόσο συχνά και πόσο νωρίς ένα παιδί μιλά ή λέει συλλαβές, λέξεις ή προτάσεις.

Τελικά, η ομάδα δεν βρήκε καμία πειστική συσχέτιση μεταξύ του πόσους ήχους έκανε ένα παιδί την ημέρα και του φύλου ή της κοινωνικοοικονομικής του κατάστασης (όπως καθορίζεται από το επίπεδο εκπαίδευσης της μητέρας του). Αντίθετα, τα αποτελέσματα αποκαλύπτουν ότι τα παιδιά κάτω των 4 ετών παράγουν περίπου 66 περισσότερους ήχους ανά ώρα με κάθε χρόνο ανάπτυξης.

Αυτό είναι αναμενόμενο, καθώς η ηλικία είναι στενά συνδεδεμένη με τη γνωστική ανάπτυξη, αλλά υπήρχε ένας άλλος παράγοντας που έδειξε επίσης μια εκπληκτικά ισχυρή επίδραση: τα παιδιά που άκουγαν τους ενήλικες να μιλούν περισσότερο, έτειναν να μιλούν περισσότερο και τα ίδια.

Σημαντική αύξηση στους ήχους για τα παιδιά που ακούν ενήλικες

Κατά μέσο όρο, για κάθε 100 φωνές ενηλίκων που ακούει ένα παιδί μέσα σε μια ώρα, αυτό το παιδί παρήγαγε 27 περισσότερες ήχους. Αυτό το φαινόμενο «ομιλίας ενηλίκων» αυξανόταν κατά 16 ήχους με κάθε χρόνο ανάπτυξης του παιδιού.

 ΣΥΝΕΧΕΙΑ

ΠΗΓΗ 

Ποιος τρόπος γραφής μπορεί να βελτιώσει την ανάπτυξη του εγκεφάλου και την απομνημόνευση στα παιδιά

πηγη

 

Η αυξανόμενη επίδραση του χρόνου οθόνης στην ανάπτυξη της πρώιμης παιδικής ηλικίας

Πρόσφατη έρευνα έχει εγείρει σοβαρές ανησυχίες σχετικά με το πόσο χρόνο περνούν τα μικρά παιδιά μπροστά από οθόνες και το πώς επηρεάζει την ανάπτυξή τους. Mελέτη υπό την ηγεσία της Jennifer Madigan το 2019 παρακολούθησε πάνω από 2.400 παιδιά ηλικίας μεταξύ δύο και πέντε ετών και διαπίστωσε ότι σχεδόν κάθε παιδί στις Ηνωμένες Πολιτείες κάτω των οκτώ ετών ζει σε σπίτι με συσκευές συνδεδεμένες στο διαδίκτυο και περνά πάνω από δύο ώρες την ημέρα σε οθόνες.

Η ίδια μελέτη ανέφερε ότι, μέχρι να ξεκινήσουν το σχολείο, ένα στα τέσσερα παιδιά εμφανίζει ήδη καθυστερήσεις στη γλώσσα, την επικοινωνία, τις κινητικές δεξιότητες ή την συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη. Μεταγενέστερη ανάλυση από την ίδια ερευνήτρια το 2020 εξέτασε 42 μελέτες που κάλυπταν σχεδόν 19.000 παιδιά και επιβεβαίωσε ότι οι πολλές ώρες χρόνου οθόνης μπορούν να βλάψουν τον εγκέφαλο, τις γλωσσικές ικανότητες και τη κοινωνική μάθηση.

Προηγούμενες έρευνες, τόνισαν επίσης ότι η πληκτρολόγηση στο πληκτρολόγιο δεν είναι το ίδιο με τη χειρόγραφη γραφή, η οποία παίζει ζωτικό ρόλο στη συνολική μάθηση και ανάπτυξη ενός παιδιού.

 

Απτική ανατροφοδότηση στη μνήμη και τη μάθηση

Σύμφωνα με εργασία του 2024 με τίτλο «Touch to Learn: A Review of Haptic Technology’s Impact on Skill Development and Enhancing Learning Abilities for Children», η απτική ανατροφοδότηση βοηθά τα παιδιά να μαθαίνουν καλύτερα, βελτιώνοντας τη χωρική σκέψη, την εμπλοκή και την επίλυση προβλημάτων μέσω αλληλεπίδρασης με την αφή.

Άλλες πρόσφατες έρευνες αναδεικνύουν το πώς η απτική ανατροφοδότηση διαμορφώνει τη μάθηση, τη μνήμη και την αισθητικοκινητική προσαρμογή τόσο σε ανθρώπους όσο και σε ζώα. Οι μελέτες δείχνουν ότι η αφή δεν υποστηρίζει μόνο την αντίληψη και την κινητική μάθηση αλλά μπορεί και να επηρεάσει τη μνήμη ακόμη και σε ασυνείδητο επίπεδο.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ 

«Τα 5 Στάδια του πένθους»: Τα στάδια ψυχικής κατάστασης που περνάμε ΟΛΟΙ σε μια πολύ δύσκολη στιγμή

ΠΗΓΗ

 

O κάθε άνθρωπος περνάει μέσα από μία σειρά συναισθηματικών εμπειριών (τα στάδια του πένθους) όταν έρχεται αντιμέτωπος με το θάνατο ή την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, με μία ανίατη ασθένεια, ή με κάποια άλλη μορφή πένθους. Δηλαδή περνάει μέσα από κάποιες φάσεις μέχρι τελικά να αποδεχτεί το μοιραίο –τον θάνατο, την απώλεια.

Τα στάδια του πένθους και της απώλειας είναι κοινά για όλους, ανεξάρτητα από τη μόρφωση, το κοινωνικό επίπεδο και το πολιτισμικό υπόβαθρο του καθενός.

Το πένθος αφορά το θάνατο κάποιου αγαπημένου μας προσώπου, ενώ η απώλεια είναι πιο γενικευμένη έννοια και περιλαμβάνει ακόμα και τις διαπροσωπικές μας σχέσεις (πχ το χωρισμό ενός ζευγαριού, την απώλεια ενός φίλου κλπ).

Η ψυχίατρος Elisabeth Kübler – Ross, στο βιβλίο της "On Death and Dying" (1969), άρχισε να μιλάει για στάδια στο πένθος. Περιγράφει πέντε στάδια της αποδοχής του πένθους και της απώλειας, βασισμένη σε μελέτες γύρω από τα συναισθήματα ασθενών με ανίατες αρρώστιες, ενώ αργότερα παρατήρησε ότι μέσα από αυτά τα στάδια περνάμε και σε άλλες φάσεις της ζωής μας, που χαρακτηρίζονται από αρνητικούς παράγοντες, όπως ο θάνατος ενός αγαπημένου μας προσώπου ή ένας χωρισμός, ή οτιδήποτε συνοδεύεται από απώλεια.

Τα στάδια του πένθους λοιπόν, δεν συνοδεύουν μόνο τον θάνατο αλλά γενικότερα ότι έχει να κάνει με την απώλεια, π.χ. την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, την απώλεια του κατοικίδιού μας, μία ανίατη ασθένεια που σηματοδοτεί την απώλεια της υγείας μας, το χωρισμό και την απώλεια των ονείρων μας, την απώλεια της εργασίας που στις μέρες μας λόγω κρίσης είναι όλο και πιο συχνό φαινόμενο…

Σε γενικές γραμμές συναντάμε τα 5 αυτά στάδια στην απώλεια που βιώνουμε μέσα από αρνητικούς παράγοντες που μπορεί να υπάρξουν σε διάφορες φάσεις της ζωής μας.

Εφόσον λοιπόν η απώλεια βρίσκεται μέσα στη ζωή, καλό είναι να γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει μία τυπική αντίδραση, όπως δεν υπάρχει και τυπική απώλεια. Ο καθένας μας περνάει την κάθε μία από τις πέντε φάσεις με διαφορετικό ρυθμό και σε διαφορετική ένταση. Τα 5 στάδια του πένθους, δεν είναι άλλο παρά ανθρώπινες αντιδράσεις που ενεργοποιούνται σε όλους όσους περνούν από διαδικασία θρήνου. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εμφανίζονται κατ’ ανάγκη σε συγκεκριμένη σειρά, ούτε ότι ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται να περάσει και τα πέντε αυτά στάδια για να βγει από το πένθος του.

Συνήθως αυτό που παρατηρείται είναι μία κυκλικότητα στην εναλλαγή τους, όπου το άτομο που πενθεί μπορεί να έχει εναλλαγές στη διάθεση, να αισθάνεται ότι το πένθος του είναι μεν οδυνηρό αλλά ότι νιώθει καλύτερα, ότι βιώνει μέρες και εβδομάδες καλές, σαν να έχει αφήσει πίσω του την απώλεια.

Είναι σημαντικό να έχουμε στο μυαλό μας ότι τα στάδια αυτά δεν αποτελούν ένα αυστηρό πλαίσιο που ενεργοποιείται σε όλους όσους θρηνούν. Μάλιστα καλό είναι να μην αναρωτιέται κάποιος σε ποιο στάδιο βρίσκεται αυτή τη στιγμή ή σε ποιο στάδιο θα έπρεπε να είναι ή αν πενθεί «σωστά». Η διαδικασία της θλίψης είναι τόσο ιδιαίτερη και προσωπική υπόθεση, στον καθένα, όπως άλλωστε και η ζωή του.

Το κλειδί για την κατανόηση των σταδίων δεν είναι να πείσετε τον εαυτό σας ότι “πρέπει” να περάσετε το κάθε ένα από αυτά με ακριβή σειρά. Αντ’ αυτού, είναι πιο χρήσιμο να τα δείτε ως “οδηγό” στη διαδικασία του πένθους.

Μην ξεχνάτε ποτέ: Ο καθένας πενθεί και θλίβεται με διαφορετικό τρόπο. Μερικοί άνθρωποι εξωτερικεύουν εύκολα τα συναισθήματά τους, ενώ άλλοι θα το περάσουν πιο εσωτερικά και μπορεί να μην τους δείτε καν να κλαίνε. Θα πρέπει να προσπαθήσετε να μην κρίνετε το πώς ένα άτομο βιώνει το πένθος ή την απώλεια, καθώς για τον καθένα είναι ένα προσωπικό και διαφορετικό συναίσθημα.

Ο ψυχικός πόνος λοιπόν, που προκαλεί το πένθος, εξελίσσεται σε φάσεις που είναι γνωστές ως «Τα πέντε στάδια του πένθους», όπου στην ουσία φωτογραφίζουν την προσπάθεια του πενθούντα να διεργαστεί το πένθος του και είναι τα ακόλουθα:

1.       Άρνηση και απομόνωση

2.     Θυμός

3.     Διαπραγμάτευση

4.     Κατάθλιψη

5.     Αποδοχή

Θα εξετάσουμε και τα πέντε αυτά στάδια, με σκοπό ο καθένας μας να κατανοήσει καλύτερα το τι του συμβαίνει όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με τις απώλειες στη ζωή του.

1. Άρνηση και απομόνωση: ΣΥΝΕΧΕΙΑ

ΠΗΓΗ 

💛 Αγάπη με χώρο: Όταν οι οικογενειακές σχέσεις γίνονται δύσκολες...

ΠΗΓΗ

 

Οι οικογενειακές σχέσεις είναι από τις πιο σημαντικές στη ζωή μας, αλλά δεν είναι πάντα εύκολες. Μερικές φορές η οικογένεια δεν είναι μόνο αγκαλιές και ζεστά λόγια. Είναι σιωπές που βαραίνουν. Λέξεις που πληγώνουν. Προσδοκίες που κόβουν την ανάσα. Κι όμως… ακόμη κι όταν πονάει, παραμένει δεσμός. Δεσμός βαθύς, δεσμός καρδιάς.

Δυσκολίες, συγκρούσεις και παρεξηγήσεις μπορούν να δημιουργήσουν ένταση και πόνο, ακόμα και μεταξύ ανθρώπων που αγαπιούνται βαθιά. Συχνά η πρώτη σκέψη είναι να απομακρυνθούμε ή να «κόψουμε» δεσμούς, πιστεύοντας ότι έτσι θα προστατευτούμε. Ωστόσο, η λύση δεν είναι πάντα να κόβουμε τους δεσμούς μας. Δεν είναι λύση να εξαφανίζεσαι. Ούτε να φωνάζεις για να ακουστείς.  Η ρήξη δεν είναι η μόνη διέξοδος. Η πραγματική λύση βρίσκεται κάπου αλλού: Στο θάρρος να μιλήσεις χωρίς να πληγώσεις. Στο να πεις «εδώ είναι το όριό μου» χωρίς ενοχή. Στο να κρατήσεις χώρο για σένα — αλλά και χώρο για αγάπη.

Γιατί η αγάπη δεν είναι αλυσίδα. Είναι επιλογή. Είναι ελευθερία. Είναι εξέλιξη. Κι όταν της δώσεις χώρο, μπορεί να θεραπεύσει ακόμη και τις πιο κουρασμένες σχέσεις.

💛 Αγάπη με Χώρο. Όχι ρήξη. Ισορροπία.

Η έννοια της «αγάπης με χώρο» μπορεί να φανεί αντιφατική στην αρχή. Πώς μπορούμε να αγαπάμε κάποιον χωρίς να είμαστε συνεχώς δίπλα του; Η απάντηση βρίσκεται στην ισορροπία ανάμεσα στην εγγύτητα και την προσωπική ελευθερία. Όταν θέτουμε όρια και κρατάμε αποστάσεις εκεί που χρειάζεται, δεν απομακρυνόμαστε από τα αγαπημένα μας πρόσωπα, αλλά αντίθετα, προστατεύουμε τη σχέση και τον εαυτό μας. ΣΥΝΕΧΕΙΑ

ΠΗΓΗ 

ΒΙΒΛΙΟ-ΟΔΗΓΟΣ: Αυτισμός- Οι άγραφοι κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς για παιδιά 4-12 ετών

πηγη

 

Εκδότης: ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ
Συγγραφέας: Πλησή Παναγιώτα, Λούβρου Ελένη
Εικονογράφος: Σταματιάδη Ντανιέλα

Μια από τις βασικότερες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα παιδιά με αυτισμό είναι η κατανόηση των κοινωνικών κανόνων, γεγονός που δυσκολεύει τη λειτουργική επικοινωνία τους με τους άλλους ανθρώπους.

Το βιβλίο αυτό αποτελεί έναν οδηγό για τα παιδιά που ανήκουν στο ανώτερο αυτιστικό φάσμα, καθώς και για τους ενήλικες που ασχολούνται με αυτά (γονείς, δασκάλους, ειδικούς). Έχει ως θέμα του την εκπαίδευσή τους στους κοινωνικούς κανόνες και αποτελείται από δύο μέρη.

Το πρώτο μέρος περιλαμβάνει εικόνες και παραδείγματα κοινωνικών συμπεριφορών που βασίζονται σε αληθινά γεγονότα, απευθύνεται στα παιδιά που ανήκουν στο ανώτερο φάσμα του αυτισμού και είναι χωρισμένο σε δύο ηλικιακές ομάδες (4-7 και 8–12 ετών).

Το δεύτερο μέρος απευθύνεται στους ενήλικες και περιλαμβάνει τις επεξηγήσεις των παραδειγμάτων του πρώτου μέρους και κάποιες προτάσεις για την αντιμετώπιση τέτοιων συμπεριφορών. 

συνεχεια 

 

ΠΗΓΗ 

6 ασκήσεις για τις "κολλημένες λέξεις" στη Δυσλεξία!

 

Ένα συνηθισμένο σύμπτωμα, που εμφανίζουν στη γραφή τους τα παιδιά με Δυσλεξία/ειδικές μαθησιακές δυσκολίες και που πολλές φορές επιμένει και σε μεγαλύτερες τάξεις είναι η παραβίαση των ορίων των λέξεων. Συχνό φαινόμενο να παραδίδονται γραπτά που εμφανίζονται "κολλημένες" λέξεις μεταξύ τους. Αυτή η έλλειψη συνειδητοποίησης και η σύγχυση της αυτονομίας της κάθε λέξης μπορεί να αντιμετωπιστεί με πολλές διαφορετικές ασκήσεις. Συνήθως σε σύντομο διάστημα στη διάρκεια ενός προγράμματος παρέμβασης γίνεται κατανοητή η ορθή χωροταξική τοποθέτηση των λέξεων σε μια πρόταση.

Θα παρουσιαστεί ένα δείγμα τέτοιων ασκήσεων για την κατανόηση της αυτονομίας της κάθε λέξης.

Άσκηση αναπαράστασης της απόστασης μεταξύ των λέξεων.

 

ΣΥΝΕΧΕΙΑ 

 

ΠΗΓΗ 

ΚΛΕΙΔΑ - Φόρμα Παρατήρησης ΔΕΠ/Υ

πηγη

 

 ΚΛΕΙΔΑ - Φόρμα Παρατήρησης ΔΕΠ/Υ

 

ΚΛΕΙΔΑ ΔΕΠΥ.pdf by Rania Chiourea

ΔΕΠΥ ΕΝΗΛΙΚΩΝ. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΥΤΟΒΟΗΘΕΙΑΣ (57 σελίδες)

πηγη

ΔΕΠΥ ΕΝΗΛΙΚΩΝ. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΥΤΟΒΟΗΘΕΙΑΣ

 

ΔΕΠΥ ΕΝΗΛΙΚΩΝ. ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΥΤΟΒΟΗΘΕΙΑΣ PDF.doc by sofia

Αποτελεσματικές στρατηγικές αισθητηριακής αφύπνισης για παιδιά και εφήβους με ΔΕΠΥ

 

Αποτελεσματικές στρατηγικές αισθητηριακής αφύπνισης για παιδιά και εφήβους με ΔΕΠΥ

 

ΔΕΠΥ-10 ασκήσεις για το ξύπνημα των αισθήσεων.pdf by Rania Chiourea

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΠΟΥ∆ΩΝ ΓΙΑ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΕ ΑΥΤΙΣΜΟ (Υλικό 397 σελίδες)

πηγη

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΠΟΥ∆ΩΝ
ΓΙΑ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΕ ΑΥΤΙΣΜΟ

Υλικό 397 σελίδες

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ 

Εκπαιδευτικοί στόχοι για μαθητές με αυτισμό

πηγη

 

Κάθε παιδί με αυτισμό είναι ξεχωριστό. Οι ανάγκες του και οι προτιμήσεις του
είναι μοναδικές. Οι δυσκολίες του, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και να οδηγούν
σε αλλαγές τόσο στο περιβάλλον μελέτης του ή της τάξης του, όσο και στις
τεχνικές της. Μην ξεχνάτε εξάλλου, ότι κάτι που δουλεύει τώρα, μπορεί να μην
δουλεύει μετά από κάποιο καιρό. Ακολουθούν κάποιες εκπαιδευτικές στρατηγικές
αλλά και συγκεκριμένοι γνωστικοί στόχοι οι οποίοι θα ήταν καλό να
προσεγγισθούν μέσα από ένα δομημένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα παρέμβασης, σε
κλίμα συνεχούς ενίσχυσης και επιβράβευσης όπου θα παρέχονται οπτικές και
ακουστικές αμοιβές στον αυτιστικό μαθητή.

Υλικό, πατήστε εδώ 

ΟΔΗΓΟΣ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΜΕΝΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΕ ΑΥΤΙΣΜΟ

πηγή

 

ΟΔΗΓΟΣ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΜΕΝΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ
ΓΙΑ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΕ ΑΥΤΙΣΜΟ

Υλικό 61 σελίδες

Πατήστε εδώ