19/7/18

Δημιουργική δραστηριότητα για παιδιά: Παίζω και μαθαίνω καινούργιες λέξεις



Δημιουργική δραστηριότητα για παιδιά: Παίζω και μαθαίνω καινούργιες λέξεις 

mrprintables-peg-dolls-summer-adventure-0414_vert
πηγη

Ελάτε να μάθουμε τα ζώα της θάλασσας, τα φαγητά, τους αριθμούς, τα γράμματα, τα αυτοκίνητα,  μέσα από το παιχνίδι!

Αποτέλεσμα εικόνας για ζωακια απο χαρτοκουτο
πηγη



Θα χρειαστείτε:

Χαρτόνι από χαρτόκουτα
Μαρκαδόρους
Ψαλίδι και κόλλα
Ας ξεκινήσουμε!

Μεταφέρετε φιγούρες ζώων στο χαρτόνι και κόψτε τις.
Φτιάξτε μια οικογένεια ζώων ή μια κατηγορία, όπως ζώα της θάλασσας.
Κολλήστε κάθετα κομμάτια, όπου χρειάζεται, κάνοντας εγκοπές στο χαρτόνι. Βάλτε μια σταγόνα κόλλα.
Δώστε χρώμα στα ζωάκια.
Δοκιμάστε να φτιάξετε κι άλλα θέματα, όπως μέσα συγκοινωνιών!

Καλή διασκέδαση!

Πηγη 


18/7/18

Το παιδί μου κάνει άσχημα γράμματα ή έχει δυσγραφία;



Αποτέλεσμα εικόνας για δυσγραφία ή κακογραφία
πηγη

Δυσγραφία ή κακογραφία;

Ζούμε τον απόλυτο "εφιάλτη" παρόλο που παίξαμε ατελείωτες ώρες με την πλαστελίνη, για να γυμνάσουμε τα δάχτυλά μας, η δυσγραφία μας κυνηγάει.
Κάθε φορά που  πάει να γράψει, το χεράκι της γίνεται μούσκεμα από τον ιδρώτα, έχει μια πετσετούλα δίπλα της για να τον σκουπίζει, σφίγγει το μολύβι παραπάνω από το κανονικό και όσο και να της λέω πιο χαλαρά το μολύβι, απλώς δε μπορεί. Μετά αρχίζει να κουράζεται το χεράκι της και αρχίζει η γκρίνια, περνάμε όμορφα δε λέω. Το χειρότερο βέβαια είναι όταν μεσολαβεί Σαββατοκύριακο ή διακοπές (Χριστούγεννα, Πάσχα) που χαλαρώνουμε λίγο, το ξεσυνηθίζει ακόμα παραπάνω και γίνεται ακόμα πιο δύσκολα για αυτήν, αλλά τι να κάνω να την βάζω κάθε μέρα να γράφει; Δεν έχει ψυχή και αυτό να ξεκουραστεί λίγο, να χαλαρώσει; Η ίδια μου λέει "εγώ μαμά δε δικαιούμαι ρεπό;" , είπε η μαμά της Κατερίνας.
Πολλές μαμάδες αναρωτιόμαστε, "τελικά το παιδί μου κάνει άσχημα γράμματα ή έχει δυσγραφία;", "σε ποια ηλικία το παιδί μου ξεκινάει να γράφει;", "ποιος είναι ο σωστός τρόπος να πιάνει το μολύβι;", "πώς μπορώ να το βοηθήσω να τελειώνει πιο γρήγορα τα μαθήματά του;"

Το γράψιμο είναι μια πολύπλοκη διαδικασία που απαιτεί την σύνθεση και την ενσωμάτωση της μνήμης, της οργάνωσης, της επίλυσης προβλήματος, της γλώσσας, της ικανότητας ανάγνωσης, του ιδεασμού και της γραφοκινητικής λειτουργίας. Ας αναφέρουμε ενα αναπτυξιακό πίνακα γραφής έτσι ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα τι θα πρέπει να περιμένουμε από το παιδάκι μας ανάλογα με την ηλικία του:
Αποτέλεσμα εικόνας για δυσγραφία ή κακογραφία
πηγη
  1. Μουτζουρώνει στο χαρτί                                                                          10-12 μηνών
  2. Μιμείται οριζόντιες, κάθετες και κυκλικές γραμμές                                 2 ετών
  3. Αντιγράφει  |,-, 0                                                                                        3 ετών
  4. Αντιγράφει Χ, ,/, Π, μερικά γράμματα και αριθμούς/ όνομά του             4-5 ετών
  5. Αντιγράφει Δ, γράφει το όνομά του και
  6. Αντιγράφει τα πεζά και κεφαλαία γράμματα                                            5-6 ετών
*όπου Π = τετράγωνο Πριν το παιδί  ξεκινήσει να γράφει πρέπει να έχει αποκτήσει τις παρακάτω δεξιότητες:
  1. μικρή μυική ανάπτυξη
  2. συντονισμός ματιού - χεριού
  3. ικανότητα να συγκρατούν στα χέρια τους μολύβια/ εργαλεία γραφής
  4. ακρίβεια γραμμάτων περιέχοντας την ικανότητα αναγνώρισης συμβόλων, παρατήρησης διαφορών και ομοιοτήτων (9,6,ε,3) της κατάλληλης φοράς της κίνησης για την παραγωγή των συμβόλων και να δίνουν προφορική περιγραφή για αυτό που βλέπουν.
  5. οριοθέτηση της γραφής η οποία περιλαμβάνει την οπτική ανάλυση των γραμμάτων και των λέξεων σε σχέση με τη διάκριση αριστερού - δεξιού
Μια έρευνα που έγινε σε παιδιά για την ικανότητά τους να αντιγράψουν γράμματα είναι η εξής: εάν ένα παιδί μπορεί να αντιγράψει |,-, 0, +,,Π,/,Χ,Δ είναι ικανό να αντιγράψει περισσότερα γράμματα σε σχέση με τα παιδιά που δε μπόρεσαν να αντιγράψουν τα παραπάνω σύμβολα.

Λαβές:
1. δυναμική τριποδική,
2. άτυπη τριποδική,
3. δυναμική τετραποδική,
4.άτυπη τετραποδική

Οι Εργοθεραπευτές καλούνται συχνά να αξιολογήσουν την γραφή ενός παιδιού. Στην πραγματικότητα η φτωχή ποιότητα γραφής είναι μια από τις πιο συνήθεις αιτίες που επισκέπτονται παιδιά Δημοτικού τους Εργοθεραπευτές. Η ανάπτυξη διαδικασίας γραφής ενός παιδιού στις πρώτες τάξεις δεν περιλαμβάνει μόνο τη μηχανική και ακριβής διαδικασία του γραφισμού αλλά τη γνώση του παιδιού στη γλώσσα και τη γνώση του συλλαβισμού και των φωνών. Τυπικά η ανάπτυξη του γραπτού λόγου και η ικανότητα της ανάγνωσης αναπτύσσονται παράλληλα. Συνεπώς εάν ένα μικρό παιδί δεν είναι ικανό να αναγνωρίσει φιγούρες γραμμάτων και να καταλάβει ότι αυτά τα σχήματα αντιπροσωπεύουν γραπτή μορφή γλώσσας τότε οι δάσκαλοι και οι γονείς δε θα πρέπει να περιμένουν από το παιδί να γράψει.

Τέλος να αναφέρουμε τα χαρακτηριστικά της δυσγραφίας και της κακογραφίας.

Κακογραφία
  • δυσανάγνωστο κείμενο
  • έλλειψη ακρίβειας στο σχηματισμό των γραμμάτων
  • ασυνέπεια στη γραφή των ίδιων γραμμάτων
  • ανομοιογένεια ως προς το μέγεθος
  • ανάμειξη κεφαλαίων και μικρών γραμμάτων
  • μη τήρηση ίσων διαστημάτων ανάμεσα σε γραμμές και λέξεις
  • έλλειψη ομοιογενούς κλίσεις γραμμάτων
  • επανασχηματισμός γραμμάτων - διστακτική γραφή
Δυσγραφία
  • δυσανάγνωστο κείμενο
  • έλλειψη σχηματισμού γραμμάτων
  • συνωστισμό γραμμάτων
  • συνέπεια ως προς τη γραφή των ίδιων γραμμάτων
  • μη ανάμειξη κεφαλαίων και μικρών
  • τήρηση ίσων διαστημάτων ανάμεσα σε γράμματα και λέξεις
  • διατήρηση ομοιογενούς κλίσης
  • βιαστική γραφή
dysgrafia
ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΕ ΔΥΣΓΡΑΦΙΑ

 Πηγη


17/7/18

Προετοιμάζομαι για το δημοτικό...Πλήρες ενημερωτικό υλικό!



Αποτέλεσμα εικόνας για προετοιμασια δημοτικο
πηγη
Η προετοιμασία ενός παιδιού για το σχολείο περιλαμβάνει την ανάπτυξη διαφορετικών δεξιοτήτων, που μπορείτε να ενθαρρύνετε από τη βρεφική ηλικία, όπως:
  • τη νοητική πλευρά του παιδιού, την κοινωνική (παιχνίδι με συνομήλικα άτομα),
  • τη συναισθηματική (θετική ενθάρρυνση στο παιδί) και
  • τη γλώσσα / ομιλία.
Για να μπορέσει ένας γονιός να προετοιμάσει το παιδί του για το σχολείο καλό θα ήταν να εστιαστεί σε αυτούς τους τομείς όσο πιο νωρίς γίνεται ακόμη και από την πρώτη μέρα ζωής του παιδιού.

Επιδράσεις και ερεθίσματα από το περιβάλλον μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά την ανάπτυξη ενός παιδιού, να τη διακόψουν ή και να την δυσκολέψουν. Επίσης, παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά του παιδιού, στην κοινωνικότητα του και στην προσωπικότητα του. Αυτοί είναι τομείς, που όταν αρχίσουν να αναπτύσσονται θα βοηθήσουν την προσαρμοστικότητα του παιδιού στο καινούριο σχολικό περιβάλλον και θα διευκολύνουν τη λειτουργικότητα του και τη διαδικασία μάθησης.
Ερ: Μου φαίνεται δύσκολο να κατανοήσω ότι από τη βρεφική ηλικία μπορώ να βοηθήσω το παιδί μου να ετοιμαστεί για το σχολείο αφού ούτε καν μιλά και δεν κάνει τίποτα άλλο εκτός από το να τρώει και να κοιμάται. Τι ακριβώς μπορώ να κάνω για το παιδί μου σε αυτή την ηλικία;
Απ: Έχει αποδειχτεί ότι από πολύ νωρίς το βρέφος αντιλαμβάνεται πολλά και είναι ικανό να μαζεύει πληροφορίες από το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται. Σίγουρα είναι αβοήθητο όχι όμως παθητικό. Έχει συναισθήματα και κίνητρα, άρα από την πρώτη μέρα μπορείτε να κάνετε αρκετά πράγματα που θα καθορίσουν την ανάπτυξη του βρέφους σας όπως για παράδειγμα:
- Τρυφερή επικοινωνία και ανταπόκριση
- Αμοιβαιότητα 
- Ευχαρίστηση στις συναλλαγές και στις σχέσεις με το βρέφος 
- Το καθρέπτισμα (mirroring)
- H οπτική επαφή
- Ο συναισθηματικός συντονισμός κλπ. 
Όλα αυτά έχουν μεγάλη σημασία στην ανάπτυξη του συναισθηματικού τομέα του παιδιού και μπορεί να επηρεάσουν το πώς τα παιδιά θα προσαρμοστούν στο σχολείο.
Το πώς ανταποκρίνεστε στις ανάγκες του βρέφους και με ποια διαθεσιμότητα παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη και στη διαμόρφωση των μετέπειτα σχέσεων που θα δημιουργήσει π.χ. η κατάθλιψη μιας μητέρας μετά τη γέννα μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την επικοινωνία που έχει με το βρέφος της και μπορεί ακόμη να έχει επιπτώσεις στην ικανότητα του για μάθηση. Για να αρχίσει ένα βρέφος να διερευνά ενεργά τον κόσμο χρειάζεται να αισθάνεται ασφαλές για να προχωρήσει.
Αποτέλεσμα εικόνας για προετοιμασια δημοτικο
πηγη

Τι ρόλο μπορεί να παίξει ο συναισθηματικός κόσμος στο σχολείο;
Τα παιδιά που προέρχονται από οικογένειες που ενθαρρύνουν, που συναισθηματικά στηρίζουν, που ενισχύουν τις προσπάθειες των παιδιών και αποδέχονται τις αποτυχίες τους, είναι συνήθως καλύτερα προετοιμασμένα να ανταποκριθούν σε ότι έχει να προσφέρει το σχολείο.
Παιδιά με συναισθηματικές δυσκολίες μπορούν να παρουσιάσουν άγχος αποχωρισμού από τους γονείς τους, σχολική άρνηση, φοβία, αργούς ρυθμούς μάθησης και κοινωνικές δυσκολίες.
Ένα παιδί που συναισθηματικά είναι πίσω δε θα μπορέσει να λειτουργήσει επαρκώς στο σχολείο και τις πρώτες βάσεις τις κτίζετε εσείς από πολύ νωρίς. Μια υγιής συναισθηματική συναλλαγή και επικοινωνία μεταξύ του μικρού παιδιού και των γονέων παίζει ρόλο στη γνωστική ανάπτυξη.
Ερ: Έχω ακούσει ότι η κίνηση του παιδιού παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του. Πώς μπορώ να μάθω αν ο γιος μου κινείται φυσιολογικά και τι μπορώ να κάνω εγώ;
Απ: Η κινητικότητα του παιδιού θα το βοηθήσει να αποκτήσει έλεγχο στο περιβάλλον του και μπορεί να αναπτύξει τη διάθεση του για έρευνα και μάθηση. Υπάρχουν χρονοδιαγράμματα που υποδεικνύουν αν υπάρχει καθυστέρηση στην απόκτηση κάποιων αναπτυξιακών σταδίων τα οποία μπορούν να ακολουθούν οι γονείς. Ο ρόλος των γονιών σε αυτά τα αρχικά στάδια είναι να δίνουν τα κατάλληλα ερεθίσματα στα βρέφη ώστε να μπορέσουν να τους δώσουν κίνητρα για μάθηση.

Τι είναι η σχολική ετοιμότητα;
Η σχολική ετοιμότητα βασικά μας λέει αν ένα παιδί είναι έτοιμο και ικανό να προσαρμοστεί στις κοινωνικές και στις ακαδημαϊκές απαιτήσεις του σχολείου. Με άλλα λόγια αν έχει αναπτύξει κάποιο βαθμό ανεξαρτησίας και κοινωνικοποίησης όπως:
  • Να δουλεύει και να κάνει κάτι μόνος του
  • Να ακούει και να προσέχει όταν κάποιος μιλά
  • Να μπορεί να συναναστρέφεται και να συνεργάζεται με συνομήλικα παιδιά π.χ. να παίζει μαζί τους, να περιμένει τη σειρά του
  • Να μπορεί να συμμετέχει σε δομημένα πλαίσια όπως το παιχνίδι και να παρακολουθεί την ώρα του παραμυθιού
  • Να έχει την ικανότητα να μένει μόνο του μακριά από τους γονείς . Θέματα αποχωρισμού, αν δηλαδή ο αποχωρισμός του προκαλεί άγχος, μπορούν να παρεμποδίσουν τη λειτουργία του παιδιού στο σχολικό περιβάλλον και στην τάξη.
Αποτέλεσμα εικόνας για προετοιμασια δημοτικο
πηγη

Πώς μπορώ να προετοιμάσω το παιδί μου για το σχολείο;
Ο γονιός θεωρείται ότι είναι ο πρώτος δάσκαλος του παιδιού και το σπίτι σαν το πρώτο του σχολείο. Για να βοηθήσετε τη γνωστική εξέλιξη και να ενθαρρύνετε την περιέργεια του παιδιού συστήνετε η ύπαρξη παιχνιδιών στο χώρο για εμπλουτισμό των νοητικών δεξιοτήτων. Μπορείτε να ενισχύσετε την επιθυμία του παιδιού για μάθηση κάνοντας την εκπαίδευση διασκεδαστική χρησιμοποιώντας παιχνίδια με αριθμούς, γράμματα, σχήματα, χρώματα, παιδικά τραγουδάκια, παραμύθια, παζλ, ζωγραφική κ.α.
Η μάθηση στο σπίτι και η εμπλοκή σας παίζει σημαντικό ρόλο.
Για την ανάπτυξη των κοινωνικών σχέσεων και για την εκμάθηση κοινωνικών δεξιοτήτων μπορείτε να ενθαρρύνετε το παιδί να συμμετέχει σε ομαδικές δραστηριότητες και να το διδάξετε πώς να περιμένει τη σειρά του και πώς να μοιράζεται τα πράγματα του. Γενικά, να του βάζετε όρια τα οποία θα πρέπει να γνωρίζει.
Μπορείτε ακόμη να του δείξετε πώς να οργανώνει το χώρο του π.χ. πώς να συγυρίζει τα παιχνίδια ή τα ρούχα του.
Άλλη δραστηριότητα, που θεωρείται χρήσιμη στην ανάπτυξη της ομιλίας είναι το διάβασμα παραμυθιών, κάτι που βοηθά στη συγκέντρωση. Αυτές είναι σημαντικές δεξιότητες, που πρέπει ο γονιός να διδάξει και να εξασκήσει στο σπίτι.
Καλό θα ήταν να του αναθέτετε ευθύνες στο σπίτι και πρωτοβουλίες π.χ. τι ρούχα θα φορέσει, επιλογή μεταξύ φαγητών.
Αν από νωρίς δείξετε στο παιδί ότι μπορείτε να το εμπιστευτείτε (ηλικιακή καταλληλότητα κρίσιμη), αυτό θα κάνει το παίδι να αποκτήσει ανεξαρτησία και αυτοεκτίμηση. Στη συνέχεια θα αποκτήσει αυτοπεποίθηση για να μπορεί να αντιμετωπίσει τυχόν άγχη και δυσκολίες.

Πόσο σημαντικό είναι το θέμα της πειθαρχίας και τι μπορώ να κάνω στο σπίτι;
Τα όρια στη συμπεριφορά προετοιμάζουν τα παιδιά για το μέλλον σε θέματα κοινωνικοποίησης.
Βοηθώντας το παιδί να αναπτύξει υγιείς σχέσεις ενθαρρύνεται η ομαλή ανάπτυξη της προσωπικότητας και εδραιώνεται η συναισθηματική επικοινωνία.
Στο σπίτι πρέπει να υπάρχει πειθαρχία, δεν πρέπει να είστε υπερβολικά ανεκτικοί ούτε αυστηρά περιοριστικοί.
Όμως τα παιδιά χρειάζονται σταθερά όρια στο σπίτι και χρειάζεται να μπορούν να υπακούν κανόνες.
Η οριοθέτηση της συμπεριφοράς πρέπει να αρχίσει από τους γονείς και αυτό θα βοηθήσει το παιδί να καταλάβει και να αποδεχτεί τους κανόνες στην τάξη πράγμα που θα βοηθήσει στην προσαρμογή.
Χρειάζεται:
Να επαινείτε τη συνεργασία
Να ενθαρρύνετε τα παιδιά
Να αποδέχεστε τις αδυναμίες των παιδιών και να τους δίνετε χρόνο
Να δίνετε σαφείς οδηγίες και εντολές
Να θέτετε λογικούς και κατάλληλους κανόνες
Σταθερά όρια επίσης βοηθούν τα παιδιά να έχουν περισσότερη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση.
Θετική πειθαρχία, που είναι αποτελεσματική, επηρεάζει τη συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού επειδή η υπακοή στους κανόνες από νωρίς θεωρείται αναγκαία για την κοινωνική επιβίωση στο σχολείο και γενικά στην ζωή.
Έλλειψη ορίων, δηλαδή, όταν τα παιδιά αφήνονται ανεξέλεγκτα μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρή παραβατικότητα και σοβαρές δυσκολίες στο σχολείο. Οι γονείς δεν πρέπει να είναι υπερβολικά καταπιεστικοί, αυταρχικοί ή τιμωρητικοί αλλά να έχουν μια στάση αποδοχής.
Ερ: Ανησυχώ ότι το παιδί μου δεν θα μπορέσει να αντεπεξέλθει στις ακαδημαϊκές απαιτήσεις όταν θα πάει σχολείο. Μπορείτε να εισηγηθείτε συγκεκριμένες δραστηριότητες που θα μπορούσα να κάνω με το παιδί μου στο σπίτι για να τον προετοιμάσω καλύτερα;
Απ: Υπάρχει μια τάση στους γονείς να δίνουν περισσότερη έμφαση στην απόκτηση βασικών μαθησιακών ικανοτήτων πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς και δεν δίνουν προτεραιότητα στην ανάπτυξη άλλων δεξιοτήτων όπως τις κοινωνικές δεξιότητες, τις επικοινωνιακές και τις δημιουργικές.
Μπορείτε στο σπίτι να αναπτύξετε την ικανότητα του παιδιού για συγκέντρωση, την ικανότητα του να επιλύει προβλήματα και να ενθαρρύνετε την περιέργεια τους να αναπτυχθεί.
Θα μπορούσατε να διαβάζετε παραμύθια, ιστορίες, ποιήματα και να βλέπετε μαζί εικόνες σε καθημερινή βάση. Έστω και αν τα πολύ μικρά παιδία δεν κατανοούν αυτά που τους λέτε, μαθαίνουν αρκετά για τη γλώσσα, αρκεί που ακούν τη φωνή σας.
Θα μπορούσατε επίσης, να συζητάτε με το παιδί σας διάφορα θέματα που σας ενδιαφέρουν, να ρωτάτε τι ενδιαφέροντα έχει το παιδί και γιατί και προσπαθήστε να ανοίξετε διάλογο μαζί του. Τα παιδιά που κατέχουν πιο ανεπτυγμένο λεξιλόγιο στο σχολείο μπορούν να χειρίζονται με περισσότερη ευκολία καινούριες πληροφορίες.
Να παρέχετε άνετο χώρο να πειραματιστούν και κατάλληλα υλικά στα παιδιά για ζωγραφική για να αναπτυχθεί ο οπτικο-κινητικός συντονισμός τους για να καταφέρουν σταδιακά να σχηματίζουν γράμματα και αριθμούς.
Να τους δείξετε τον κόσμο με επισκέψεις στην τράπεζα, σε εστιατόρια, σε θέατρα και στη γειτονιά, για να επεκτείνετε τις γνώσεις τους πέραν του σπιτιού. Να τους εξηγείτε με απλό τρόπο πώς λειτουργούν κάποια πράγματα και να ενθαρρύνετε το παιδί να σας κάνει ερωτήσεις.

Πώς μπορεί το παιχνίδι να βοηθήσει στην ετοιμότητα του παιδιού μου για το σχολείο;
Όταν ένα παιδί αρχίσει σχολείο αναμένεται να μπορεί να επικοινωνεί, να κατέχει κάποιες βασικές γνώσεις, να μπορεί να κοινωνικοποιείται και να δείχνει μια κατάλληλη για την ηλικία του ανεξαρτησία.
Η εμπειρία του παιχνιδιού σε μικρά παιδιά μπορεί να βοηθήσει στην προετοιμασία τους για το σχολείο και μέσω του παιχνιδιού να αναπτυχθούν οι μαθησιακές δεξιότητες.
Επειδή εσείς είστε οι πρώτοι σύντροφοι του παιδιού στο παιχνίδι είναι σημαντικό να αφιερώνετε χρόνο για παιχνίδι και για προσποίηση (pretend play). Το παιδί θα μαθαίνει από τα παραδείγματα που του προσφέρετε και θα σας έχει κοντά του όταν μαθαίνει για διάφορους κανόνες, όταν δοκιμάζει κάτι καινούριο, όταν μαθαίνει για τα συναισθήματα των άλλων (από παραμύθια), όταν εκνευρίζετε στη ματαίωση και όταν επιλύει προβλήματα. Όταν εισέρχεστε στον κόσμου του παιχνιδιού του παιδιού σας, θα βοηθήσετε το παιδί να εισαχθεί στο σχολείο με αυτοπεποίθηση.
Μέσω του παιχνιδιού μπορείτε να προσφέρετε ευκαιρίες για ανάπτυξη της αυτό-εξυπηρέτησης του. Για παράδειγμα μπορείτε να συμπεριλάβετε ρούχα στο παιχνίδι όπου το παιδί θα προσπαθεί να ντύνεται μόνο του, να κουμπώνει και να ξεκουμπώνει, να χειρίζεται φερμουάρ, ζώνες, κορδόνια, βέλκρο κτλ. Στόχος είναι να κάνει πράγματα από μόνο του και να αποκτήσει αυτοπεποίθηση να δοκιμάζει καινούριες προκλήσεις στο σχολείο. Η επιτυχία που θα αισθάνεται όταν μαθαίνει καινούριες δεξιότητες μέσω του παιχνιδιού θα ενθαρρύνει το παιδί να επιτύχει σε άλλους τομείς της μάθησης. Μπορείτε ακόμη να παίζετε με το γραπτό και τον προφορικό λόγο μέσω παραμυθιού και τραγουδιού για να αποκτήσει διαλεκτικές δεξιότητες. Επίσης, να εξασκείτε τη μνήμη του παιδιού με ερωτήσεις, με αποστήθιση αγαπημένων ποιημάτων κτλ. Συνιστώνται παιχνίδια με νερό, κουτιά, πλαστελίνη, μαξιλάρια, κουβάδες, κούκλες και απλά κοινά αντικείμενα του σπιτιού για να διεγείρετε τη φαντασία του παιδιού.


16/7/18

Αυτισμός:Τι μπορώ να κάνω όταν.......; Απαντήσεις σε βασικές και πολύ σημαντικές ερωτήσεις.



Σχετική εικόνα
πηγη

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ

"Ποια είναι η λειτουργία των περισσότερων προβλημάτων συμπεριφοράς;"


Οι δύσκολες συμπεριφορές, όσο ενοχλητικές ή και επικίνδυνες και αν είναι, εξυπηρετούν κάποια λειτουργία για το άτομο που τις εκδηλώνει. Οι βασικές λειτουργίες, τις οποίες μπορεί να εξυπηρετεί μία δύσκολη συμπεριφορά, αφορούν:
α) την επικοινωνία βασικών αναγκών του ατόμου (αίτηση επιθυμητών αντικειμένων ή καταστάσεων ή αποφυγή/άρνηση δυσάρεστων αντικειμένων ή καταστάσεων).
β) την εμμονή στη σταθερότητα και την ομοιογένεια (στερεοτυπικές συμπεριφορές ή εμμονές). Με δεδομένο ότι όλα τα άτομα με αυτισμό παρουσιάζουν προβλήματα επικοινωνίας και κοινωνικής αλληλεπίδρασης είναι φυσικό τα περισσότερα προβλήματα συμπεριφοράς να συνδέονται με τη λειτουργία της επικοινωνίας, καθώς το άτομο με αυτισμό βιώνει συχνά σύγχυση και ματαίωση λόγω της αδυναμίας του να επικοινωνήσει τις ανάγκες του, αλλά και να κατανοήσει αυτό που του ζητάνε οι άλλοι να κάνει.
Η δεύτερη λειτουργία είναι περισσότερο ψυχοσυναισθηματικής φύσης καθώς το αυτιστικό άτομο μέσα από συγκεκριμένες στερεοτυπικού τύπου συμπεριφορές προσπαθεί να μειώσει το άγχος και την αγωνία που βιώνει λόγω δυσκολίας στην επεξεργασία των ερεθισμάτων του περιβάλλοντος, τα οποία το ίδιο αντιλαμβάνεται ως συνεχώς μεταβαλλόμενα και μη οικεία (Frith, 1996).

"Γιατί κάνουν στερεοτυπίες τα παιδιά με αυτισμό;
Πρέπει να τις σταματάμε τις στερεοτυπίες;
Πώς πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις εμμονές και τις στερεοτυπίες;"

Οι στερεοτυπίες (απλές επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες) και οι εμμονές (εντατική ενασχόληση με συγκεκριμένες δραστηριότητες κατ'επανάληψη) είναι ίσως ο πιο χαρακτηριστικός τύπος συμπεριφοράς, που τα άτομα με αυτισμό παρουσιάζουν. Η διαχείριση των επαναλαμβανόμενων δραστηριοτήτων, είτε αυτές είναι απλές (στερεοτυπίες), είτε είναι σύνθετες (τελετουργίες), θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη τη λειτουργία, που αυτές οι συμπεριφορές εξυπηρετούν, ή τις βαθύτερες ανάγκες, που μπορεί να εκφράζουν. Συνήθως, οι εμμονές και οι στερεοτυπίες εκφράζουν αυξημένο άγχος και ανάγκη του αυτιστικού ατόμου να διατηρήσει σταθερότητα και ομοιογένεια σε ένα κόσμο που το ίδιο αντιλαμβάνεται ως συνεχώς μεταβαλλόμενο και απρόβλεπτο (Frith, 1996). Από μία άλλη άποψη, οι εμμονές και οι στερεοτυπίες ή τελετουργίες εκφράζουν κάποια γνήσια ενδιαφέροντα του παιδιού, τα οποία θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε, προκειμένου να μειώσουμε τον άκαμπτο τρόπο που το παιδί συμπεριφέρεται, διευρύνοντας τα ενδιαφέροντά του και εμπλουτίζοντας το φάσμα των πιθανών εναλλακτικών συμπεριφορών που θα μπορούσαν να τις αντικαταστήσουν. Αν, για παράδειγμα, σε ένα παιδί με αυτισμό αρέσει να χοροπηδάει πάνω στο κρεβάτι, θα μπορούσαμε να του διδάξουμε να παίζει με το τραμπολίνο, ή, αν σε ένα παιδί αρέσει η στερεοτυπική ρίψη αντικειμένων στο πάτωμα, θα μπορούσαμε να του διδάξουμε να ρίχνει τα αντικείμενα σε κάδους διαφορετικού χρώματος, προκειμένου να μάθει να κατηγοριοποιεί τα αντικείμενα βάσει μεγέθους, χρώματος, κ.ο.κ. Γενικά, σήμερα η τάση είναι να αντιμετωπίζονται οι στερεοτυπίες και οι εμμονές με θετικό τρόπο, στο πλαίσιο της σταδιακής διαμόρφωσης της συμπεριφοράς και όχι να απαγορεύονται, με δεδομένο ότι τα παιδιά με αυτισμό ως ένα βαθμό μόνο μπορούν να ελέγξουν την ανάγκη τους να εκδηλώνουν τέτοιου τύπου συμπεριφορές. Ακόμη και αν καταφέρουμε να εξαλείψουμε μία στερεοτυπικού ή εμμονικού τύπου συμπεριφορά, το πιθανότερο είναι ότι κάποια άλλη ανάλογη θα εμφανισθεί. Ο καλός προγραμματισμός της ζωής του παιδιού και η ενασχόληση του με ευχάριστες δραστηριότητες βοηθά ουσιαστικά στη μείωση του άγχους του και άρα στην μείωση της ανάγκης του να εκδηλώνει στερεοτυπίες. Σε πολύ ακραίες περιπτώσεις, όταν οι εμμονές είναι τόσο έντονες που κάνουν αδύνατη τη συμβίωση του αυτιστικού ατόμου με την οικογένεια συνίσταται και η χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής, ανάλογης με αυτής που χορηγείται σε διαταραχές ψυχαναγκαστικού τύπου (Cohen, 2004).

"Η τιμωρία είναι καλός τρόπος χειρισμού των συμπεριφορών;"

Η διαχείριση των δύσκολων συμπεριφορών του αυτιστικού παιδιού (επιθετικότητα προς τον εαυτό ή τους άλλους, καταστροφή αντικειμένων, εμμονές), θεωρείται σήμερα ότι θα πρέπει να γίνεται στο πλαίσιο θετικής υποστήριξης της συμπεριφοράς του παιδιού και όχι μέσα από παραδοσιακές μεθόδους εξάλειψης ή τιμωρίας. Η διαδικασία θετικού σχεδιασμού περιλαμβάνει αξιολόγηση και ανάλυση των προβλημάτων συμπεριφοράς, προκειμένου να σχεδιαστούν συνολικές παρεμβάσεις θετικής υποστήριξης της συμπεριφοράς, τέτοιες που να μπορούν να εφαρμοστούν καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, τόσο από τους εκπαιδευτικούς όσο και από τους γονείς. Πιο συγκεκριμένα, η θετική υποστήριξη της συμπεριφοράς αναφέρεται στην κατανόηση της λειτουργίας ή του σκοπού των συμπεριφορών που χαρακτηρίζονται ως προβληματικές, και στο σχεδιασμό ενός προγράμματος παρέμβασης, που στόχο έχει, αφενός την ανάπτυξη νέων δεξιοτήτων, και αφετέρου την ελαχιστοποίηση της ανάγκης του ατόμου να εμφανίζει προβλήματα συμπεριφοράς, κάνοντας αυτές τις συμπεριφορές μη αποτελεσματικές και μη απαραίτητες. 
Αποτέλεσμα εικόνας για συμπεριφορα των παιδιων
πηγη

"Πως μπορούμε να διαχειριστούμε προβλήματα στο φαγητό (υπερεπιλεκτικότητα, άρνηση λήψης τροφής);"

Συχνά τα παιδιά αλλά και οι ενήλικες με αυτισμό παρουσιάζουν διαταραχές στο φαγητό, οι οποίες κυρίως συνδέονται με:
  • Δυσκολία στο να μασήσουν στερεά τροφή με αποτέλεσμα να την καταπίνουν αμάσητη. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι στερεές τροφές θα πρέπει να εισαχθούν σταδιακά στο διαιτολόγιό τους.
  • Υπερεπιλεκτικότητα στο φαγητό, με αποτέλεσμα να τρώνε πολύ συγκεκριμένα φαγητά. Συνήθως προτιμούνε τροφές που δε χρειάζονται ιδιαίτερο μάσημα ή τροφές που έχουν ιδιαίτερη υφή, (π.χ. είναι τραγανές). Σε αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει να γίνεται προσπάθεια σταδιακής εισαγωγής καινούριων τροφών στο διαιτολόγιο τους, σε τακτά χρονικά διαστήματα. Συνήθως οι περιορισμένες δίαιτες είναι μία περαστική φάση που βελτιώνεται με το πέρασμα του χρόνου.
  • Μερικές φορές χάνουν γεύματα (π.χ., τρώνε μία φορά την ημέρα ή αρνούνται να λάβουν τροφή καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας). Σε αυτές τις περιπτώσεις, και εφόσον αποκλειστεί ο παράγοντας ασθένεια ή παρατεταμένη άρνηση λήψης τροφής), δεν υπάρχει λόγος σοβαρής ανησυχίας από τους γονείς, οι οποίοι θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί, όσον αφορά το βαθμό πίεσης, που ασκούν στο παιδί τους, προκειμένου να φάει κάποιο γεύμα, καθώς αυτή μπορεί να επιφέρει τα αντίθετα αποτελέσματα (Wing, 2000).

  • "Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις κρίσεις θυμού;"

    Οι κρίσεις θυμού είναι έντονα συναισθηματικά ξεσπάσματα που μπορεί να συνοδεύονται από δυνατές φωνές, δαγκώματα, γρατσουνίσματα ή άλλου τύπου επιθετικότητα προς τους άλλους ή προς τον εαυτό. Η διαχείριση των κρίσεων θυμού θα πρέπει να γίνεται υπό το πρίσμα μιας λειτουργικής ανάλυσης και αξιολόγησης, η οποία θα επιτρέπει στους γονείς να κατανοήσουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτές οι συμπεριφορές συμβαίνουν, προκειμένου, έτσι, να κατανοήσουν και το σκοπό που αυτές εξυπηρετούν, καθώς και τους ενεργοποιητικούς παράγοντες που τις προκαλούν και τις διαιωνίζουν. Αν, για παράδειγμα, ένα παιδί εκδηλώνει κρίση θυμού, όταν ζητάει να πάει βόλτα και οι γονείς του δεν του το επιτρέπουν, είναι εμφανές ότι η λειτουργία της κρίσης είναι επικοινωνιακή, ενώ αν οι γονείς, μετά την κρίση θυμού του παιδιού τους, το πάνε βόλτα, διαιωνίζουν με αυτόν τον τρόπο τη συμπεριφορά. Η καλλίτερη αντιμετώπιση μίας κρίσης θυμού είναι η πρόληψή της μετά από αναγνώριση της λειτουργίας ή του σκοπού που εξυπηρετεί. Βελτιώνοντας τις συνθήκες ζωής του παιδιού, εμπλουτίζοντας το πρόγραμμά του με δραστηριότητες που το ευχαριστούν και το χαλαρώνουν, εισάγοντας εναλλακτικούς τρόπους επικοινωνίας, ώστε το παιδί να μπορεί να δηλώνει με ένα κοινωνικά αποδεκτό τρόπο τις επιθυμίες και τις ανάγκες του, μειώνονται οι πιθανότητες για εκδήλωση κρίσεων θυμού. Επίσης, είναι ιδιαίτερα σημαντική η αναγνώριση μιας επικείμενης κρίσης θυμού από τους γονείς, έτσι ώστε να τροποποιήσουν οι ίδιοι τη συμπεριφορά τους ή το περιβάλλον του παιδιού προκειμένου να την αποφύγουν. Πιο συγκεκριμένα συνιστάται τους γονείς να:
  • αποφύγουν να κάνουν οτιδήποτε θα διεγείρει ακόμη περισσότερο το παιδί (φωνές, απειλές, σωματική εγγύτητα, έντονες χειρονομίες, εκφράσεις προσώπου).
  • μιλάνε με ήρεμο τόνο και να προσπαθούν να βοηθήσουν το παιδί να ηρεμήσει, δείχνοντας του ότι βρίσκονται κοντά του για ό,τι χρειασθεί.
  • να απομακρυνθούν τελείως από το οπτικό του πεδίο, αν αυτό βοηθά το παιδί να ηρεμήσει. Είναι σημαντικό, επίσης, οι γονείς να μην θέτουν στο παιδί απαιτήσεις, όταν αυτό είναι ήδη εκνευρισμένο, προσπαθώντας να του δώσουν τρόπους για να χαλαρώσει (μουσική, μαξιλάρια, μασάζ, χυμό). (Donnellan, et al., 1988; O'Neil, et al., 1997).
  • Αποτέλεσμα εικόνας για συμπεριφορα των παιδιων
    πηγη

    "Πώς θα βάλω όρια στην συμπεριφορά του παιδιού μου;"
    "Πώς μπορούμε να εξηγήσουμε τη σημασία των ορίων στον παππού και την γιαγιά;"

    Η αποτελεσματική διαχείριση των προβλημάτων συμπεριφοράς των παιδιών με αυτισμό προϋποθέτει ότι όλοι όσοι εμπλέκονται με το παιδί στην καθημερινότητά του έχουν συμφωνήσει ποια θα είναι η δική τους αντίδραση σε αυτές τις συμπεριφορές. Η σταθερότητα και η συνέπεια όλων των μελών της οικογένειας είναι πολύ σημαντική, γιατί βοηθά το παιδί να συνειδητοποιήσει με σαφήνεια τα όρια και τις απαιτήσεις που θέτει το περιβάλλον του. Επομένως, είναι πολύ σημαντικό τόσο οι γονείς όσο και η ευρύτερη οικογένεια (παππούς γιαγιά, αδέλφια) να συναποφασίσουν για το ποια θα είναι η δική τους στάση απέναντι σε συγκεκριμένες συμπεριφορές του παιδιού (Γενά, 2003). Τα όρια που θέλει μία οικογένεια να θέσει στη συμπεριφορά του παιδιού είναι πολύ υποκειμενικά και επηρεάζονται από συγκεκριμένους κοινωνικούς και πολιτιστικούς παράγοντες. Τα κριτήρια για να τεθούν τα όρια της συμπεριφοράς του παιδιού έχουν να κάνουν με το προσωπικό στυλ διαπαιδαγώγησης, που η κάθε οικογένεια έχει επιλέξει. Για ένα αυτιστικό παιδί, όμως, είναι ιδιαίτερα σημαντικό η θέση των ορίων και των απαιτήσεων από το περιβάλλον, να γίνεται με έναν τρόπο που θα είναι κατανοητός από το ίδιο και που θα παρουσιάζει σταθερότητα και συνέπεια. Η χρήση των ίδιων χειρονομιών, ή οπτικών συμβόλων, προκειμένου να κατανοήσει το παιδί το "όχι" του γονέα ή το "απαγορεύεται", εφόσον γίνεται με τρόπο σταθερό από όλους όσους εμπλέκονται με το παιδί, μπορεί να βοηθήσει στην αποτελεσματική οριοθέτηση της συμπεριφοράς του. Αυτό που θα πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη, όμως, σε οποιαδήποτε περίπτωση είναι το αν τα όρια στη συμπεριφορά του παιδιού βοηθούν στην καλύτερη προσαρμογή του, άμεση ή μακροπρόθεσμη, στο κοινωνικό περιβάλλον. Για παράδειγμα, αν ένα πεντάχρονο παιδί σηματοδοτεί την ανάγκη του να πάει τουαλέτα με το να κατεβάζει το παντελόνι του σε οποιοδήποτε χώρο, αυτή η συμπεριφορά μπορεί να είναι λειτουργική και γενικώς αποδεκτή για αυτήν την ηλικία, οι γονείς όμως θα πρέπει να αναλογισθούν αν, μεγαλώνοντας το παιδί, θα εξακολουθεί μια τέτοια συμπεριφορά να είναι βοηθητική στην κοινωνική ένταξη και προσαρμογή του. Το κριτήριο της κοινωνικής προσαρμογής, ωστόσο, δε θα πρέπει να οδηγεί την οικογένεια στη θέση πολύ αυστηρών ορίων, τα οποία επιβαρύνουν το παιδί με απαιτήσεις "καλής συμπεριφοράς" στις οποίες δεν μπορεί να αντεπεξέλθει, λόγω της φύσης των νευροβιολογικών του διαταραχών. Γενικά, μία καλή συζήτηση μεταξύ όλων των μελών της οικογένειας, που θα επιτρέπει την από κοινού συμφωνία για τα όρια που θα τεθούν στη συμπεριφορά του παιδιού και τους τρόπους με τους οποίους αυτό θα επιτευχθεί, είναι ίσως η καταλληλότερη προσέγγιση, προκειμένου να αποφευχθούν συγκρούσεις και διαφωνίες, οι οποίες και ένταση προκαλούν στην οικογένεια αλλά και διαιωνίζουν τα προβλήματα συμπεριφοράς του παιδιού, λόγω της σύγχυσης που του δημιουργούν (Cooper, Heron & Heward, 1988; O'Neill, et al., 1997).

    "Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε "χειριστικές" συμπεριφορές;"

    Το αυτιστικό παιδί παρουσιάζει ένα εύρος συμπεριφορών (στερεοτυπίες, τελετουργίες, εμμονές, κρίσεις θυμού, επιθετικότητα ή αυτοτραυματισμούς, καταστροφές αντικειμένων, διαταραχές ύπνου ή φαγητού, φοβίες) (Wing, 2000). Τα βαθύτερα ελλείμματα που ευθύνονται για αυτές τις ιδιαιτερότητες αφορούν διαταραχές στην ικανότητα για επικοινωνία, σύναψη κοινωνικών σχέσεων και κατανόηση κοινωνικών κανόνων, αισθητηριακές-αντιληπτικές διαταραχές. Οι βαθύτερες αυτές μειονεξίες δημιουργούν στο αυτιστικό παιδί αυξημένο άγχος, σύγχυση και δυσφορία, με αποτέλεσμα συχνά να αντιδρά με δύσκολες συμπεριφορές. Μία συμπεριφορά, όμως, δε μπορεί ποτέ να γίνει κατανοητή αν δεν λάβουμε υπόψη και το πλαίσιο μέσα στο οποίο εμφανίζεται. Έτσι, οι αντιδράσεις των μελών της οικογένειας σε αυτές τις συμπεριφορές μπορεί να αποτελέσουν έναν κρίσιμο παράγοντα που μπορεί να διαιωνίζει ή και να επιδεινώνει κάποιες από αυτές (Donnellan, et al., 1988; Μοrris, et al., 1996). Η προσοχή που δίνουν οι γονείς σε κάποιες συμπεριφορές του παιδιού, σε συνδυασμό με τη μείωση των απαιτήσεων των γονέων προς το παιδί, εξαιτίας των συμπεριφορών του, αποτελεί έναν από αυτούς τους παράγοντες. Αν, για παράδειγμα, ένα αυτιστικό παιδί καταλάβει ότι με το να εκδηλώσει μία κρίση θυμού, το αποτέλεσμα είναι να ικανοποιηθεί το αίτημά του να πάει βόλτα, όσο συχνά εκείνο επιθυμεί, η συμπεριφορά αυτή θα υιοθετηθεί από το παιδί ως ένας αποτελεσματικός τρόπος να επικοινωνήσει το αίτημά του για βόλτα, αλλά και να "χειρισθεί" το περιβάλλον του προκειμένου να το πετύχει. Είναι πολύ σημαντικό, οι γονείς να κατανοήσουν τον τρόπο με τον οποίο οι δικές τους αντιδράσεις στις συμπεριφορές του παιδιού συντελούν στη διατήρηση αυτών των συμπεριφορών, ώστε να σπάσουν αυτό το φαύλο κύκλο, αγνοώντας ή μην υποχωρώντας σε κάποιες συμπεριφορές. Παράλληλα, όμως, είναι εξίσου σημαντικό το να δίνονται ευκαιρίες στο παιδί να αναπτύξει εναλλακτικούς τρόπους επικοινωνίας των αναγκών του. Συγχρόνως θα πρέπει να προλαμβάνονται δύσκολες συμπεριφορές, μέσα από τη δημιουργία ενός προγράμματος καθημερινών δραστηριοτήτων, που θα ικανοποιεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό τις ανάγκες του παιδιού, ώστε να μην συντρέχουν πλέον σοβαροί λόγοι εκδήλωσης δύσκολων συμπεριφορών (O'Neill, et al., 1997).

    "Πως μπορούμε να διαχειριστούμε προβλήματα με τον ύπνο; (Το παιδί θέλει να κοιμάται μαζί με τους γονείς);"

    Μερικά παιδιά με αυτισμό παρουσιάζουν προβλήματα με τον ύπνο τους: δεν θέλουν να πάνε στο κρεβάτι το βράδυ, ξαπλώνουν αλλά δεν κοιμούνται, σηκώνονται τη νύχτα και περιπλανιούνται στο σπίτι ή θέλουν να κοιμούνται μαζί με τους γονείς τους, ή ξυπνούν πολύ πρωί και αρνούνται να πάνε ξανά στο κρεβάτι τους. Οι διαταραχές στον ύπνο μπορεί να αντιμετωπισθούν με ένα οργανωμένο πρόγραμμα ύπνου, που έχει να κάνει με την θέση ορίων κοινών για όλα τα μέλη της οικογένειας, όσον αφορά την ώρα που το παιδί θα πάει στο κρεβάτι του για ύπνο και την ώρα που θα σηκωθεί. Σε περίπτωση που το παιδί παραβιάζει αυτά τα όρια οδηγείται και πάλι στο κρεβάτι του, με σταθερότητα και χωρίς ιδιαίτερη ένταση. Ιδιαίτερα σημαντικός, όμως, είναι και ο εμπλουτισμός του ημερήσιου προγράμματος του παιδιού με δραστηριότητες, προκειμένου το παιδί να κουράζεται κατά τη διάρκεια της ημέρας, ώστε να θέλει να κοιμάται τη νύχτα. Ιδιαίτερα βοηθητική είναι η φυσική άσκηση σε αυτές τις περιπτώσεις. Η ανάγκη του παιδιού να κοιμάται μαζί με τους γονείς του μπορεί να αντιμετωπισθεί με ένα οργανωμένο πρόγραμμα ύπνου, που στόχο έχει να μείνει το παιδί για σταδιακά όλο και μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στο κρεβάτι του το βράδυ, χωρίς την παρουσία του γονιού. Ανάλογα με τις ιδιαίτερες συνθήκες, καθώς και τη διαρρύθμιση του χώρου στο σπίτι, θα πρέπει ο γονιός σταδιακά να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από το παιδί και για όλο και μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, μέχρι να καταφέρει να μένει το παιδί στο δωμάτιο μόνο του κατά τη διάρκεια της νύχτας. Για παράδειγμα, αρχικά μπορεί ο στόχος να είναι ο γονιός να κοιμάται σε ξεχωριστό κρεβάτι, αλλά στο ίδιο δωμάτιο, και το κρεβάτι του γονιού σταδιακά να απομακρύνεται από αυτό του παιδιού. Σε επόμενη φάση στόχος μπορεί να είναι ο γονιός να κοιμάται έξω από το δωμάτιο του παιδιού με ανοιχτή την πόρτα, κ.ο.κ.. Η διαδικασία μπορεί να πάρει αρκετό χρόνο. Γενικά, θα πρέπει να τονισθεί ότι τα προβλήματα ύπνου τείνουν να είναι πιο σοβαρά στην προσχολική ηλικία, ενώ καθώς το παιδί μεγαλώνει σταδιακά βελτιώνονται από μόνα τους, καθώς το παιδί πηγαίνει σχολείο και δομείται το πρόγραμμα της ημέρας του καλύτερα (Wing, 2000).

    "Πως αντιμετωπίζουμε τις εμμονές του αυτιστικού παιδιού σε σχέση με το να τοποθετεί αντικείμενα σε συγκεκριμένες θέσεις;"

    Η ανάγκη του παιδιού για διατήρηση της σταθερότητας και της ομοιογένειας στον περιβάλλοντα χώρο είναι μία από τις πιο χαρακτηριστικές αυτιστικές συμπεριφορές, η οποία σχετίζεται με το άγχος που βιώνει το αυτιστικό παιδί, μη μπορώντας να επεξεργαστεί (λόγω των νευροβιολογικών του διαταραχών) με ένα οργανωμένο τρόπο τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος (Frith, 1996). Είναι γεγονός ότι η εμμονή του αυτιστικού παιδιού στη σταθερότητα και στην ομοιογένεια μπορεί να δυσκολέψει πάρα πολύ την καθημερινότητα της οικογένειας, η οποία συχνά αναγκάζεται να υποκύπτει στις απαιτήσεις του παιδιού όσον αφορά τη θέση αντικειμένων στο χώρο. Το αν και κατά πόσο η οικογένεια θα παρέμβει, για να τροποποιήσει τέτοιου είδους συμπεριφορές εξαρτάται κάθε φορά από την ένταση και τη συχνότητα της συμπεριφοράς, καθώς και το βαθμό που αυτή η συμπεριφορά επηρεάζει τη λειτουργικότητα της οικογενειακής ζωής (Wing, 2000). Για παράδειγμα, η διατήρηση της σταθερότητας στο χώρο παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις, όταν το παιδί εμπλέκει και άλλους ανθρώπους στη ρουτίνα του (π.χ. θέλει οι γονείς του να κάθονται με συγκεκριμένο τρόπο σε μία συγκεκριμένη θέση την ώρα του φαγητού). Η οριοθέτηση της συμπεριφοράς του παιδιού σε αυτήν την περίπτωση κρίνεται απαραίτητη. Η άρνηση των γονιών να συμμετέχουν σε αυτήν την ρουτίνα θα πρέπει να είναι απόλυτη, ξεκάθαρη για το παιδί και σταθερή παρά τις όποιες αντιδράσεις του παιδιού. Αυτό που έχει εμπειρικά παρατηρηθεί είναι ότι το παιδί, ενώ μπορεί αρχικά να αντιδράσει πολύ άσχημα, σιγά-σιγά η αντίδραση του μειώνεται και σταδιακά εξαλείφεται, εφόσον, όμως, οι γονείς διατηρήσουν μία σταθερή και άκαμπτη στάση. Στο προηγούμενο παράδειγμα, οι γονείς αλλάζουν συνέχεια θέση παρά τις διαμαρτυρίες του παιδιού, και μέχρι το παιδί να το πάρει απόφαση ότι αυτή του η απαίτηση δεν μπορεί να ικανοποιηθεί (Wing, 2000).

    "Πώς προετοιμάζουμε το παιδί όταν πρόκειται να αλλάξει κάτι στην καθημερινή του ρουτίνα;"

    Το αυτιστικό παιδί έχει ανάγκη, λόγω των χαοτικού τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω του, την σταθερότητα και προβλεψιμότητα στη ζωή του και στην καθημερινότητα του. Όσο πιο γρήγορα οι γονείς του παιδιού αναπτύξουν ρουτίνες λειτουργικές, για το ίδιο το παιδί και για τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, τόσο πιο εύκολη και αρμονική θα είναι η συμβίωση. Είναι πολύ σημαντικό, το ίδιο το παιδί να γνωρίζει το ημερήσιο ή εβδομαδιαίο πρόγραμμα δραστηριοτήτων του (χρήση προγράμματος δραστηριοτήτων με αντικείμενα, φωτογραφίες, σύμβολα ή και με λέξεις) ανάλογα με το λειτουργικό επίπεδο του παιδιού. Εφόσον το παιδί χαλαρώσει μέσα από την σταθερότητα που του προσφέρει ένα βασικό πρόγραμμα δραστηριοτήτων, τότε μπορεί να ξεκινήσει και μία προσπάθεια εκπαίδευσης του παιδιού στο να διαχειρίζεται το απρόβλεπτο ή το διαφορετικό, χωρίς να εμφανίζει κρίσεις θυμού ή άλλες έντονες συμπεριφορές. Εάν για παράδειγμα, λόγω άσχημου καιρού μία προγραμματισμένη βόλτα ακυρωθεί, σκόπιμο είναι να γίνει μία προσπάθεια ενημέρωσης από πολύ νωρίτερα του παιδιού για την αλλαγή στο πρόγραμμα, χρησιμοποιώντας μέσα επικοινωνίας απλά και κατανοητά για το παιδί. Η αντικατάσταση μίας δραστηριότητας, που δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, με μία άλλη εξίσου ή και περισσότερο ευχάριστη μειώνει τις πιθανότητες εκδήλωσης δύσκολης συμπεριφοράς. Είναι επίσης πολύ σημαντικό το να κατανοήσει το παιδί ότι για πολλά πράγματα έχει τη δυνατότητα επιλογής (π.χ. μπορεί το απόγευμα να πάει βόλτα ή να κάνει κούνια στην αυλή). Θα πρέπει τέλος οι γονείς σιγά-σιγά να εμπεριέχουν στο πρόγραμμα του παιδιού το απρόβλεπτο με τη μορφή έκπληξης. (Για παράδειγμα, σε ένα δομημένο ημερήσιο πρόγραμμα δραστηριοτήτων θα μπορούσε να υπάρχει και η σχετική σηματοδότηση για άγνωστη δραστηριότητα (π.χ. ένα ερωτηματικό), ώστε σιγά -σιγά το παιδί να κατανοήσει ότι δεν μπορούμε να προγραμματίζουμε κάθε τι στη ζωή μας (Wing, 2000).

    "Πώς αντιμετωπίζεται η επιθετική συμπεριφορά;"

    Σε περιπτώσεις έντονων κρίσεων θυμού, που ενέχουν επιθετικότητα, αυτό που πρέπει να έχουμε υπόψη είναι ότι πολλές από αυτές τις συμπεριφορές είναι αποτέλεσμα αυξημένης έντασης και άγχους, τα επίπεδα του οποίου ξεπέρασαν κάποια στιγμή ένα οριακό σημείο και οδήγησαν σε έντονα συναισθηματικά ξεσπάσματα. Στο πλαίσιο της λειτουργικής ανάλυσης της συμπεριφοράς είναι πολύ σημαντικό να ανακαλύψουμε, στο βαθμό που αυτό είναι δυνατό, ποιοι είναι οι ενεργοποιητές της συμπεριφοράς ή οι συνθήκες που αυξάνουν την πιθανότητα εκδήλωσης της επιθετικής συμπεριφοράς. Κρατώντας σημειώσεις και παρατηρώντας τι ακριβώς συμβαίνει πριν και μετά τις κρίσεις θυμού και επιθετικότητας του παιδιού, μπορούμε να οργανώσουμε καλύτερα τη συμπεριφορά μας, προκειμένου να προλάβουμε μία επικείμενη κρίση. Ο παράγοντας πρόληψη είναι πολύ κρίσιμος, όταν το παιδί βρίσκεται σε οριακό σημείο συναισθηματικής διέγερσης. Αν μπορούμε να αναγνωρίσουμε ενδείξεις εκνευρισμού ή άγχους μπορούμε να προλάβουμε την εκδήλωση της έντονης ή επικίνδυνης συμπεριφοράς.
    Γενικά σε αυτές τις περιπτώσεις:
  • Αποφεύγουμε να κάνουμε οτιδήποτε θα διεγείρει ακόμη περισσότερο το παιδί φωνές, απειλές, σωματική εγγύτητα, έντονες χειρονομίες, εκφράσεις προσώπου.)
  • Μιλάμε με ήρεμο τόνο και προσπαθούμε να βοηθήσουμε το παιδί να ηρεμήσει και να του δείξουμε ότι βρισκόμαστε κοντά του για ό,τι χρειαστεί.
  • Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί να απομακρυνθούμε τελείως από το οπτικό του πεδίο, αν διαπιστώσουμε ότι επίκειται μία έκρηξη θυμού.
  • Δεν θέτουμε απαιτήσεις όταν το παιδί είναι ήδη εκνευρισμένο.
  • Προσπαθούμε να δώσουμε στο παιδί τρόπους για να χαλαρώσει, όταν αρχίζει να δείχνει νευρικό και ανήσυχο (μουσική, μαξιλάρια, μασάζ, χυμό).
  • Προσπαθούμε να διοχετεύσουμε την αυξημένη ενεργητικότητα του παιδιού σε "κοινωνικά αποδεκτές" διεξόδους. (π.χ. καθημερινή φυσική άσκηση.) (Wing, 2000)

  • "Τι μπορούμε να κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε αυτοτραυματισμούς;"

    Η αυτοτραυματική συμπεριφορά εμφανίζεται κυρίως σε άτομα με αυτιστική διαταραχή και βαριά νοητική καθυστέρηση. Μπορεί να κυμαίνεται από ήπια μέχρι και αρκετά σοβαρή. Αυτοτραυματισμούς μπορεί επίσης να εκδηλώσει ένα αυτιστικό άτομο κατά τη διάρκεια κρίσεων θυμού (δάγκωμα των καρπών, χτύπημα του κεφαλιού). Συχνά ένας αυτοτραυματισμός μπορεί να συνδέεται με πόνο ή φυσική ασθένεια, κάτι το οποίο θα πρέπει να διερευνηθεί λεπτομερώς, πριν οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία ή αντιμετώπιση της συμπεριφοράς. Σε άλλες περιπτώσεις επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές με ένταση και διάρκεια μπορεί να πάρουν αυτοτραυματικό χαρακτήρα (π.χ. πρόκληση εμετού, κατάποση μεγάλης ποσότητας υγρών). Τα αίτια του αυτοτραυματισμού μπορεί να συνδέονται με εσωτερικές βιοχημικές ανωμαλίες και αισθητηριακές διαταραχές. Η έλλειψη ενός λειτουργικού συστήματος επικοινωνίας των βασικών αναγκών φαίνεται να είναι ένας επιπλέον επιβαρυντικός παράγοντας για την ανάπτυξη αυτοτραυματικής συμπεριφοράς (Wing, 2000). Υπάρχουν, όμως, και περιβαλλοντικοί παράγοντες, συνθήκες που προηγούνται ή έπονται του αυτοτραυματισμού, που μπορεί να συμβάλουν στην διατήρησή της. Η λειτουργική ανάλυση συμπεριφοράς προσπαθεί, μέσω της διερεύνησης αυτών των συνθηκών να αντικαταστήσει την αυτοτραυματική συμπεριφορά με άλλες κατάλληλες που εξυπηρετούν την ίδια λειτουργία για το αυτιστικό άτομο. Αν, δηλαδή, γνωρίζουμε ότι η λειτουργία του αυτοτραυματισμού συνδέεται με την επικοινωνία βασικών του αναγκών (αίτηση ή άρνηση αντικειμένων ή δραστηριοτήτων), τότε μια καλή προσέγγιση θα ήταν να προσπαθήσουμε να διδάξουμε εναλλακτικές συμπεριφορές, που εξυπηρετούν την ίδια λειτουργία, προκειμένου να προλάβουμε τον αυτοτραυματισμό. Η χρήση προστατευτικών εξαρτημάτων (κράνη, γάντια, κ.λ.π.) δεν έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικά, γιατί ο περιορισμό της κίνησης του ατόμου ή το μπλοκάρισμα του αισθητηριακού ερεθίσματος, που ένας αυτοτραυματισμός προκαλεί δεν βοηθά στην ουσιαστική λύση του προβλήματος και πολλές φορές αναστατώνει περισσότερο το άτομο. Η φαρμακευτική αντιμετώπιση του αυτοτραυματισμού είναι επίσης συχνή, αλλά δεν αποτελεί παρά ένα προσωρινό μέτρο, καθώς δεν λύνει το πρόβλημα παρά μόνο το καταστέλλει, ενώ δημιουργεί αρκετά ηθικά διλήμματα, κυρίως λόγω των παρενεργειών που μπορεί να φέρει στο άτομο. Γενικότερα θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι μία καλή παρατήρηση και καταγραφή των συνθηκών κάτω από τις οποίες συμβαίνει ένας αυτοτραυματισμός και της λειτουργίας, την οποία μπορεί να εξυπηρετεί, είναι ίσως η καλύτερη προσέγγιση προκειμένου αφενός να προλάβουμε την εκδήλωση του και αφετέρου να εκπαιδεύσουμε το άτομο σε εναλλακτικές συμπεριφορές, που θα έχουν την ίδια λειτουργία Donnellan, et al., 1988; O'Neill, et al., 1997). 

    14/7/18

    Νεαροί βλέπουν ΑμεΑ να πνίγεται και τον τραβούν βίντεο!



    Αποτέλεσμα εικόνας για πνιγμος
    πηγη

    Απίστευτη αντίδραση παιδιών που αντί να βοηθήσουν έναν άνδρα που πνιγόταν, τον κορόιδευαν και τον τραβούσαν βίντεο.

    Μια παρέα εφήβων, ηλικίας 14 με 16 ετών παραβίασε το νόμο όταν βλέποντας έναν άνδρα με αναπηρία να πνίγεται, η μόνη αντίδρασή τους ήταν να γελούν και να τον τραβούν με τα κινητά τους βίντεο.
    Το περιστατικό έγινε στις 9 Ιουλίου, στην Φλόριντα των ΗΠΑ, όταν ο άνδρας εκλιπαρούσε για βοήθεια, αφού πνιγόταν σε μια λίμνη και τα παιδιά το μόνο που έκαναν ήταν να τον κοροϊδεύουν.
    Στο βίντεο ακούγεται ο άνδρας να εκλιπαρεί για τη ζωή του, ενώ παλεύει να κρατήσει το σώμα του στην επιφάνεια το νερού.

    Το βίντεο δόθηκε στη δημοσιότητα από τις Αρχές, που χαρακτήρισαν «τραγωδία» το ότι οι νεαροί δεν έκαναν τίποτα για να βοηθήσουν τον άνδρα. Σημειώνεται, ταυτόχρονα, ότι δεν υπάρχει ηθική αιτιολογία για αυτή τους την αντίδραση.

    Το βίντεο έφτασε στα χέρια της Αστυνομίας, αφού έγινε viral στο διαδίκτυο.

    «Τα παιδιά ήταν στο πάρκο και κάπνιζαν μαριχουάνα όταν είδαν τον άνδρα να μπαίνει στο νερό. Μπήκε μόνος του. Ήταν εκεί και τον έβλεπαν. Του φώναζαν να μην πάει εκεί και ότι δεν πρόκειται να κάνουν τίποτα για αυτόν. Ακόμα κι όταν τον έβλεπαν να πνίγεται, δεν κάλεσαν για βοήθεια», περιέγραψε ο εκπρόσωπος της Αστυνομίας, που είπε επίσης ότι τα αγόρια τον έβλεπαν όταν πνιγόταν και τη στιγμή που σταμάτησε να ακούγεται, κάποιος είπε: «πέθανε» και έβαλαν όλοι μαζί τα γέλια.

    Το βίντεο των αγοριών έγινε αντιληπτό από την οικογένεια του άτυχου άνδρα, η οποία ενημέρωσε τις Αρχές.

    Κανένα από τα παιδιά δεν έδειξε μεταμέλεια όταν κλήθηκαν να καταθέσουν στις Αρχές.

    Οι Αρχές όμως δεν μπορούν να στηρίξουν κάποια κατηγορία σε βάρος τους κι έτσι απλά καταδίκασαν την πράξη.

    Δείτε το βίντεο εδώ

    Πηγη

    13/7/18

    Αναπτυξιακός έλεγχος: Όλες οι απαντήσεις στους γονείς



    Αποτέλεσμα εικόνας για παιδια αναπτυξη
    πηγη

    Αναπτυξιακός έλεγχος: Όλες οι απαντήσεις στους γονείς

    Τι είναι η ανάπτυξη του παιδιού;

    Γιατί πρέπει να ανησυχείτε σε περίπτωση που ένα μωρό εμφανίζει σημάδια αναπτυξιακής καθυστέρησης;

    Πώς μπορώ να αποτρέψω την αναπτυξιακή καθυστέρηση;

    Τι είναι η έγκαιρη παρέμβαση παιδικής ηλικίας (early childhood intervention);

    Ανησυχώ ότι το παιδί μου μπορεί να παρουσιάζει αναπτυξιακή καθυστέρηση. Πού πρέπει να αποταθώ;

    Επισκεφτείτε τον γιατρό σας

    Τι να κάνω ως γονιός;
    - Βρεφική ηλικία (0-1 έτους)
    - Νηπιακή ηλικία (1-2 ετών)
    - Νηπιακή ηλικία (2-3 ετών)
    - Προσχολική ηλικία (3-5 ετών)
    - Μέσης παιδική ηλικία (6-8 ετών)
    - Μέση παιδική ηλικία (9-11 ετών)
    - Πρώιμη εφηβεία (12-14 ετών)



    Τι είναι η ανάπτυξη του παιδιού;
    Τα παιδιά μεγαλώνουν, αναπτύσσονται και μαθαίνουν από τη γέννηση και τη βρεφική ηλικία έως την ενηλικίωσή τους. Η ανάπτυξη ενός παιδιού προσδιορίζεται μέσω κοινωνικών, σωματικών και γνωστικών αναπτυξιακών δεικτών μέτρησης. Η πλημμελής ανάπτυξη κάποιων παιδιών, μπορεί να τα αποτρέψει από τη βέλτιστη αξιοποίηση των δυνατοτήτων τους. Ωστόσο, οι επαγγελματίες φροντίδας υγείας και οι γονείς μπορεί να συνεργαστούν με σκοπό την άρτια και υγιή ανάπτυξη των παιδιών.


    Γιατί πρέπει να ανησυχείτε σε περίπτωση που ένα μωρό εμφανίζει σημάδια αναπτυξιακής καθυστέρησης;
    Η αναπτυξιακή καθυστέρηση μπορεί να έχει μελλοντικές επιπτώσεις στο παιδί, όπως προβλήματα λόγου και ομιλίας, συμπεριφορικά προβλήματα και μαθησιακές δυσκολίες.


    Πώς μπορώ να αποτρέψω την αναπτυξιακή καθυστέρηση;
    Δεν υπάρχει ένας και μόνο τρόπος αποτροπής της αναπτυξιακής καθυστέρησης. Συμβουλευτείτε κάποιον παιδίατρο σχετικά με συγκεκριμένες δραστηριότητες που μπορεί να έχουν θετική επίδραση στο παιδί σας. Μερικές δραστηριότητες όπως το να τραγουδάτε και να διαβάζετε στο παιδί σας, το βοηθούν να αποκτήσει επίγνωση και τρόπους αναγνώρισης της φωνής σας.


    Τι είναι η έγκαιρη παρέμβαση παιδικής ηλικίας;
    Ο στόχος της έγκαιρης παρέμβασης παιδικής ηλικίας, σε συνδυασμό με την οικογένεια, είναι να θέσει τα θεμέλια που θα υποστηρίζουν τα βρέφη κατά την ανάπτυξή τους, ώστε να εξελιχθούν σε υγιείς ενήλικες. Με τον όρο υγιής εννοούμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα σε ό,τι αφορά τις σωματικές, νοητικές και κοινωνικές λειτουργίες ενός ατόμου.


    Ανησυχώ ότι το παιδί μου μπορεί να παρουσιάζει αναπτυξιακή καθυστέρηση. Που πρέπει να αποταθώ;
    Συμβουλευτείτε τον παιδίατρό σας, σε περίπτωση που ανησυχείτε για την ανάπτυξη του παιδιού σας. Ωστόσο, δεν θα πρέπει να ξεχνάτε ότι υπάρχει ένα ευρύ φάσμα αναπτυξιακών διαδικασιών που θεωρούνται φυσιολογικές. Κάποια μωρά επιτυγχάνουν συγκεκριμένους στόχους και προσεγγίζουν ορισμένους αναπτυξιακούς δείκτες πιο γρήγορα ή πιο αργά από άλλα.


    Επισκεφτείτε τον γιατρό σας
    Οι επισκέψεις στο γιατρό σας επιτρέπουν τη διάγνωση αναπτυξιακών και άλλων προβλημάτων υγείας, επομένως και την έγκαιρη θεραπεία τους. Είτε το πρόβλημα είναι ιατρικό ή συμπεριφορικό είτε και τα δύο, η έγκαιρη εντόπιση και θεραπεία του μπορούν να βελτιώσουν σε μεγάλο βαθμό τις πιθανότητες του παιδιού να αξιοποιήσει στο έπακρο τις δυνατότητές του για σωματική, ψυχική και κοινωνική υγεία και ευεξία. Οι προμηθευτές πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας έχουν τη δυνατότητα να παρέχουν συνολική, συντονισμένη φροντίδα με επίκεντρο την οικογένεια, όπως μια πιο ολοκληρωμένη ιατρική αξιολόγηση, σε περίπτωση που οι εξετάσεις δείχνουν ότι το παιδί βρίσκεται σε κίνδυνο να εμφανίσει κάποιο αναπτυξιακό πρόβλημα. Ο προμηθευτής μπορεί να προβεί σε περαιτέρω αξιολόγηση του παιδιού σχετικά με κάποια ή κάποιες διαγνώσιμες αναπτυξιακές καταστάσεις (για παράδειγμα τα προβλήματα ομιλίας, η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας, ο αυτισμός και η νοητική καθυστέρηση), καθώς και με εν δυνάμει συνυπάρχουσες νευρολογικές, μεταβολικές ή γενετικές διαταραχές, οι οποίες ίσως να απαιτούν τις δικές τους συγκεκριμένες θεραπείες ή παρεμβάσεις. Σε κάποιες περιπτώσεις, ο προμηθευτής φροντίδας υγείας μπορεί να επιλέξει να παραπέμψει το παιδί και την οικογένεια σε κάποιον ειδικό για επιπρόσθετη αξιολόγηση και διάγνωση, π.χ. σε κάποιον νευροαναπτυξιακό παιδίατρο, παιδονευρολόγο, γενετιστή ή σε ένα πρόγραμμα έγκαιρης παρέμβασης που παρέχει υπηρεσίες αξιολόγησης.


    Σχετική εικόνα  
    Τι να κάνω ως γονιός; (Βρεφική ηλικία 0-1 έτους)

    Σταθμοί ανάπτυξης:
    Η γνωστική ανάπτυξη του μωρού σας σημαίνει την μαθησιακή διαδικασία της μνήμης, της ομιλίας, της σκέψης και της εκλογίκευσης. Το μωρό σας μαθαίνει να αναγνωρίζει τον ήχο της φωνής σας. Επίσης, μαθαίνει να επικεντρώνει την όρασή του από την περιφέρεια ή την άκρη του ματιών του, στο κέντρο. Η ομιλία αναπτύσσεται πέρα από τους άναρθρους ήχους (μωρουδιακή γλώσσα), ή το μαμά/μπαμπά.

    Η ακοή, η κατανόηση και η εκμάθηση των ονομάτων των ανθρώπων και των πραγμάτων αποτελούν συστατικά μέρη της ανάπτυξης της ομιλίας. Επίσης, σ’ αυτό το στάδιο το μωρό σας αναπτύσσει δεσμούς αγάπης και εμπιστοσύνης προς εσάς. Ο τρόπος που αγκαλιάζετε, κρατάτε ή παίζετε με το μωρό σας, θα δημιουργήσει τη βάση για το πώς θα αλληλεπιδρά με σας και τους άλλους.

    Τι να κάνω ως γονιός;
    Μιλάτε στο παιδί σας. Η φωνή σας δρα κατευναστικά.
    Όταν το μωρό σας βγάζει ήχους, απαντήστε αναπαράγοντας τους ίδιους ήχους και προσθέτοντας μερικές λέξεις. Αυτό θα το βοηθήσει να μάθει να μιλάει.
    Διαβάζετε στο μωρό σας. Το βοηθά να αναπτύξει και να κατανοήσει τη γλώσσα και τους ήχους.
    Τραγουδάτε στο μωρό σας.
    Παίζετε μουσική. Αυτό βοηθά το μωρό σας να αγαπήσει τη μουσική και τα μαθηματικά.
    Επαινείτε το μωρό σας και δώστε του πολλή προσοχή και στοργή.
    Αγκαλιάζετε και κρατάτε το μωρό σας για πολλή ώρα. Το βοηθά να νιώσει σιγουριά και ασφάλεια.
    Η καλύτερη ώρα για να παίζετε με το μωρό σας είναι όταν είναι ξύπνιο και χαλαρό. Παρατηρείτε το προσεχτικά έτσι ώστε όταν εμφανίσει σημάδια κόπωσης ή ενόχλησης, να διακόψετε το παιχνίδι.
    Το να είσαι γονιός μπορεί να απαιτεί πολύ κόπο! Προσέξτε τους εαυτούς σας σωματικά, ψυχικά και συναισθηματικά. Είναι ευκολότερο να ευχαριστηθείτε το μωρό σας και να είστε θετικοί, στοργικοί γονείς, όταν αισθάνεστε καλά.

    Πρώτα η ασφάλεια του παιδιού
    Tο πρώτο πράγμα για το οποίο πρέπει να μεριμνήσετε είναι η διαμόρφωση ενός ασφαλούς οικιακού περιβάλλοντος για το νεογέννητο. Σιγουρευτείτε ότι δεν υπάρχουν αντικείμενα στο σπίτι που μπορεί να αποτελέσουν κίνδυνο για το μωρό σας. Ως γονιός, έχετε την αποκλειστική ευθύνη να δημιουργήσετε ένα ασφαλές περιβάλλον για το μωρό σας. Επίσης, είναι σημαντικό να πάρετε τα απαραίτητα μέτρα για να διασφαλίσετε την ψυχική και συναισθηματική ετοιμότητά σας αναφορικά με το νεογέννητό σας.
    Ακολουθούν ορισμένες συμβουλές για την καλύτερη ασφάλεια του μωρού σας κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής του:
    Είναι σημαντικό να μην ταρακουνάτε το νεογέννητο μωρό σας. Τα νεογέννητα έχουν πολύ αδύναμους μυς στο λαιμό, οι οποίοι δεν μπορούν να υποστηρίξουν τα κεφάλια τους. Εάν ταρακουνήσετε το μωρό σας μπορεί να προκαλέσετε εγκεφαλική βλάβη ή καθυστέρηση της φυσιολογικής ανάπτυξής του.
    Για να αποτρέψετε το Σύνδρομο Ξαφνικού Βρεφικού Θανάτου, συνίσταται να βάζετε το μωρό σας να κοιμάται ανάσκελα.
    Βάζετε το μωρό σας σε ειδικό καθισματάκι ασφαλείας κάθε φορά που ταξιδεύει με αυτοκίνητο. Το ασφαλέστερο μέρος για να τοποθετήσετε το καθισματάκι, είναι το πίσω κάθισμα. Υπάρχουν πολλοί τύποι. Επιλέξτε εκείνον που ταιριάζει στο αυτοκίνητό σας και παρέχει τη μεγαλύτερη ασφάλεια.
    Για να μην πνιγεί το μωρό σας κατά το τάισμα, κόβετε πάντα το φαγητό σε μικρά κομμάτια. Μην αφήνετε το μωρό σας να παίζει με οτιδήποτε μπορεί να καλύψει το πρόσωπό του ή είναι εύκολο να καταπωθεί.
    Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να κρατάτε καυτά υγρά ή φαγητό όταν το μωρό σας είναι κοντά σας ή στην αγκαλιά σας.
    Τα εμβόλια είναι σημαντικά για να προστατευθεί η υγεία και η ασφάλεια του παιδιού σας. Επειδή τα παιδιά είναι ευάλωτα σε πολλές εν δυνάμει επικίνδυνες νόσους, είναι καίριο το παιδί σας να εμβολιαστεί με τα κατάλληλα εμβόλια. Παρακαλώ συμβουλευτείτε κάποιον προμηθευτή φροντίδας υγείας για να διασφαλίσετε τον έγκαιρο εμβολιασμό του παιδιού σας.


    Τι να κάνω ως γονιός; (Nηπιακή ηλικία 1-2 ετών)

    Σταθμοί ανάπτυξης:
    Σε αυτό το διάστημα, το παιδί σας γίνεται ολοένα και πιο κινητικό και αναπτύσσει καλύτερη αντίληψη για τον εαυτό του και τον περιβάλλοντα χώρο του. Η επιθυμία του να εξερευνήσει νέα αντικείμενα και ανθρώπους είναι επίσης αυξημένη. Κατ’ αυτό το στάδιο, το νήπιό σας θα γίνει πιο ανεξάρτητο και η συμπεριφορά του θα αρχίσει να είναι πιο απείθαρχη. Επίσης, θα αρχίσει να αναγνωρίζει τον εαυτό του σε φωτογραφίες ή στον καθρέφτη και να μιμείται τη συμπεριφορά των άλλων, ειδικά των ενηλίκων και των μεγαλύτερων παιδιών.

    Επίσης, το νήπιο σας θα είναι σε θέση να αναγνωρίζει ονόματα από οικεία πρόσωπα και αντικείμενα, να παράγει απλές φράσεις και προτάσεις και να ακολουθεί απλές οδηγίες και καθοδηγήσεις.

    Τι να κάνω ως γονιός;
    Διαβάζετε καθημερινά στο νήπιό σας.
    Ζητάτε του να βρίσκει αντικείμενα για σας ή να λέει τα ονόματα αντικειμένων και μερών του σώματος.
    Παίζετε μαζί του παιχνίδια που έχουν σκοπό το ταίριασμα αντικειμένων.
    Ενθαρρύνετε το νήπιο σας να εξερευνά και να δοκιμάζει καινούρια πράγματα.
    Μιλάτε του, ώστε να βοηθήσετε στην ανάπτυξη της ομιλίας του.
    Κεντρίζετε την περιέργεια και ενισχύετε την ικανότητα του νηπίου σας να αναγνωρίζει κοινά αντικείμενα πηγαίνοντας το για βόλτα στο πάρκο ή με το λεωφορείο.

    Πρώτα η ασφάλεια του παιδιού:
    Καθώς το παιδί σας γίνεται ολοένα και πιο κινητικό, αυξάνονται και οι κίνδυνοι που μπορεί να συναντήσει. Ακολουθούν ορισμένες προτάσεις που συντελούν στην αύξηση της ασφάλειας του νηπίου σας:

    Αποκλείστε τις σκάλες με κάποιο πορτάκι ή φράχτη. Κλειδώνετε τις πόρτες που οδηγούν σε επικίνδυνα μέρη, όπως το γκαράζ ή το υπόγειο.
    Καλύψτε όλες τις πρίζες που δεν χρησιμοποιείτε.
    Φυλάτε μακριά από το νήπιό σας όλες τις ηλεκτρικές συσκευές της κουζίνας, το ηλεκτρικό σίδερο και τα αερόθερμα. Το χερούλι της κατσαρόλας πρέπει να είναι στραμμένο προς το πίσω μέρος της ηλεκτρικής κουζίνας.
    Φυλάτε αιχμηρά αντικείμενα, όπως ψαλίδια και στυλό σε ασφαλές μέρος.
    Φυλάτε σε κλειδωμένο μέρος όλα τα φάρμακα, τα οικιακά καθαριστικά και τα δηλητήρια.
    Ποτέ μην το αφήνετε μόνο του στο αυτοκίνητο, ούτε για δευτερόλεπτα.
    Φυλάτε οποιαδήποτε όπλα σε ασφαλές μέρος μακριά από το νήπιό σας.


    Τι να κάνω ως γονιός; (Νηπιακή ηλικία 2-3 ετών)

    Σταθμοί ανάπτυξης:
    Εξαιτίας της αυξημένης επιθυμίας του παιδιού σας να διεκδικεί την ανεξαρτησία του, αυτό το στάδιο μερικές φορές χαρακτηρίζεται ως «τα τρομερά δύο» χρόνια. Ωστόσο, αυτό το διάστημα μπορεί να είναι συναρπαστικό για σας και το νήπιό σας. Θα βιώσει τεράστιες νοητικές, συναισθηματικές και κοινωνικές αλλαγές, που θα το βοηθήσουν να εξερευνήσει το νέο του κόσμο και να αποκτήσει αντίληψη γι’ αυτόν.

    Σε αυτό το στάδιο, το νήπιό σας θα είναι σε θέση να ακολουθεί οδηγίες 2-3 φράσεων, να κατηγοριοποιεί αντικείμενα κατά χρώμα και σχήμα, να μιμείται τις πράξεις των ενηλίκων και των φίλων και να εκφράζει ένα ευρύ φάσμα συναισθημάτων.

    Τι να κάνω ως γονιός;
    Καθιερώστε μια συγκεκριμένη ώρα για να διαβάζετε στο νήπιό σας.
    Ενθαρρύνετε το παιδί σας να παίζει παιχνίδια που εξασκούν τη φαντασία.
    Βοηθάτε το παιδί σας να εξερευνά τον περιβάλλοντα χώρο του, πηγαίνοντας μαζί του βόλτα.
    Ενθαρρύνετε το παιδί σας να σας λέει το όνομα του και την ηλικία του.
    Μαθαίνετε στο παιδί σας απλά τραγούδια.

    Πρώτα η ασφάλεια του παιδιού:
    Ελέγχετε τα παιχνίδια του παιδιού για τυχόν σπασμένα ή λασκαρισμένα κομμάτια ή εξαρτήματα.
    Ενθαρρύνετε το νήπιό σας να μη βάζει στο στόμα του μολύβια ή κηρομπογιές όταν σχεδιάζει ή ζωγραφίζει.
    Ποτέ μην αφήνετε το νήπιό σας κοντά σε νερό (δηλαδή μπανιέρες, πισίνες, λίμνες, θάλασσες κλπ) χωρίς επιτήρηση.
    Ποτέ μην πίνετε κάτι ζεστό όταν το παιδί σας κάθετε πάνω σας. Απότομες κινήσεις μπορεί να το κάνουν να χυθεί.


    Τι να κάνω ως γονιός; (Παιδιά προσχολικής ηλικίας 3-5 ετών)

    Σταθμοί ανάπτυξης:
    Καθώς το παιδί σας διανύει την πρώιμη παιδική ηλικία, ο κόσμος του αρχίζει να διευρύνεται. Θα γίνει πιο ανεξάρτητο και θα αρχίσει να επικεντρώνει περισσότερο την προσοχή του σε ενήλικες και παιδιά εκτός της οικογένειας. Η επιθυμία του να εξερευνά και να γνωρίζει τον περιβάλλοντα χώρο του θα ενταθεί ακόμη περισσότερο.

    Οι αλληλεπιδράσεις με την οικογένεια και τα προσφιλή της πρόσωπα θα βοηθήσουν το παιδί σας να διαμορφώσει την προσωπικότητά του και να εξατομικευτεί σε ό,τι αφορά τον τρόπο σκέψης και κίνησης. Σε αυτό το στάδιο, το παιδί σας θα είναι σε θέση να κάνει ποδήλατο με βοηθητικές, να χρησιμοποιεί ψαλίδι ασφαλείας, να έχει συνείδηση του φύλου του, να ντύνεται και να γδύνεται, να παίζει με άλλα παιδιά, να θυμάται αποσπάσματα από μια ιστορία και να τραγουδάει.

    Τι να κάνω ως γονιός;
    Συνεχίστε να μιλάτε στο παιδί σας. Καλλιεργείτε την αγάπη του για τα βιβλία με επισκέψεις σε βιβλιοθήκες και βιβλιοπωλεία.
    Αφήνετε το παιδί σας να βοηθάει στις απλές δουλειές.
    Ενθαρρύνετε το παιδί σας να παίζει με άλλα παιδάκια. Έτσι, το βοηθάτε να κατανοήσει την αξία της συντροφικότητας και της φιλίας.
    Βοηθάτε το παιδί σας να αναπτύξει την ομιλία του, μιλώντας του με ολοκληρωμένες προτάσεις στη «γλώσσα των ενηλίκων». Επίσης, βοηθάτε το να χρησιμοποιεί τις σωστές λέξεις και φράσεις.
    Να είστε σαφείς και συνεπείς στις μεθόδους πειθαρχίας που χρησιμοποιείτε. Οικοδομήστε τη συμπεριφορά που περιμένετε από το παιδί σας.

    Πρώτα η ασφάλεια του παιδιού:
    Εξηγήστε στο παιδί σας γιατί πρέπει να προσέχει τα αυτοκίνητα και γιατί δεν πρέπει να παίζει ή να κυνηγάει μπάλες στο δρόμο.
    Παίρνετε τις απαραίτητες προφυλάξεις όταν το παιδί σας κάνει ποδήλατο. Σιγουρευτείτε ότι είναι στο πεζοδρόμιο, μακριά από το δρόμο.
    Ελέγχετε τις παιδικές χαρές όταν πηγαίνετε το παιδί σας για να βεβαιωθείτε ότι δεν υπάρχει τίποτα επικίνδυνο, όπως αιχμηρές επιφάνειες ή λασκαρισμένα εξαρτήματα.
    Όταν το παιδί σας παίζει έξω, μην το αφήνετε από τα μάτια σας.
    Μάθετε το παιδί σας να κολυμπάει, ώστε να είναι ασφαλές στο νερό.
    Μαθαίνετε στο παιδί σας τρόπους συναναστροφής με ξένους.


    Τι να κάνω ως γονιός; (Μέση παιδική ηλικία 6-8 ετών)

    Σταθμοί ανάπτυξης:
    Η μέση παιδική ηλικία επιφέρει πολλές αλλαγές στη ζωή ενός παιδιού. Φτάνοντας σε αυτήν την ηλικία τα παιδιά μπορούν να ντύνονται μόνα τους, να πιάνουν με μεγαλύτερη ευκολία την μπάλα χρησιμοποιώντας μόνο τα χέρια τους και να δένουν τα κορδόνια τους. Τώρα, η ανεξαρτητοποίηση από την οικογένεια αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Γεγονότα όπως το ξεκίνημα του σχολείου φέρνουν τα παιδιά αυτής της ηλικίας σε συχνότερη επαφή με το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Οι φιλίες αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη σημασία. Σωματικές, κοινωνικές και νοητικές ικανότητες αναπτύσσονται ταχύτατα σε αυτήν την περίοδο. Το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα είναι ιδιαίτερα σημαντικό αναφορικά με την οικοδόμηση της εμπιστοσύνης των παιδιών σε πολλούς τομείς της ζωής μέσω φίλων, σχολικής εργασίας και αθλητικών δραστηριοτήτων.

    Ακολουθούν μερικές αλλαγές που μπορεί να συντελεστούν κατά τη μέση παιδική ηλικία:

    Νοητικές/γνωστικές αλλαγές

    Ταχεία ανάπτυξη των νοητικών ικανοτήτων.

    Μεγαλύτερη ευχέρεια στην περιγραφή εμπειριών, σκέψεων και συναισθημάτων.

    Το παιδί σταματάει να επικεντρώνεται τόσο στον εαυτό του και αρχίζει να δείχνει ενδιαφέρον για τους άλλους.

    Τι να κάνω ως γονιός;
    Δείχνετε στοργή στο παιδί σας. Αναγνωρίζετε τα επιτεύγματα του.
    Βοηθάτε το παιδί να αναπτύξει αίσθημα ευθύνης – ζητάτε του να σας βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού, όπως το στρώσιμο του τραπεζιού.
    Συζητάτε με το παιδί σας σχετικά με το σχολείο, τους φίλους και τα πράγματα που περιμένει με ανυπομονησία.
    Μάθετε το παιδί σας να αναπτύξει σεβασμό για τους άλλους. Ενθαρρύνετέ το να βοηθά όσους έχουν ανάγκη.
    Βοηθάτε το παιδί σας να θέτει τους δικούς του επιτεύξιμους στόχους, έτσι θα αποκτήσει αυτοπεποίθηση και θα εξαρτάται λιγότερο από την έγκριση και την ανταμοιβή των άλλων.
    Διαμορφώστε σαφείς κανόνες και φανείτε συνεπείς απέναντί τους, όπως για παράδειγμα πόση τηλεόραση μπορεί να βλέπει ημερησίως ή τι ώρα πρέπει να πηγαίνει για ύπνο. Να είστε ξεκάθαροι σχετικά με την επιτρεπόμενη και την ανεπίτρεπτη συμπεριφορά.
    Βοηθάτε το παιδί σας να αποκτήσει υπομονή. Ορισμένοι τρόποι είναι να μάθει να περιμένει τους άλλους να κάνουν κάτι πριν από αυτό ή να τελειώνει μια δουλειά πριν αρχίσει το παιχνίδι. Ενθαρρύνετέ το να λογαριάσει τις πιθανές συνέπειες μια πράξης πριν την εκτελέσει.
    Διασκεδάζετε όλοι μαζί ως οικογένεια, με παιχνίδι, διάβασμα ή εξόδους.
    Δραστηριοποιηθείτε στα σχολικά δρώμενα του παιδιού σας. Γνωρίστε τους δασκάλους και το προσωπικό του σχολείου για να κατανοήσετε τους εκπαιδευτικούς στόχους τους και για να βρείτε τρόπους γόνιμης συνεργασίας μαζί τους, ώστε να βοηθήσετε το παιδί σας να έχει καλές επιδόσεις.
    Εξακολουθείτε να διαβάζετε στο παιδί σας. Για να βελτιώσει την ανάγνωσή του, διαβάζετε ο ένας στον άλλον εναλλακτικά.
    Χρησιμοποιείτε πειθαρχία για την καθοδήγηση και την προστασία του παιδιού σας και όχι τιμωρία για να νιώσει δυσάρεστα ή μειονεκτικά.
    Βοηθάτε το παιδί σας να δοκιμάζει νέες προκλήσεις. Ενθαρρύνετέ το να επιλύει προβλήματα, όπως διαφωνίες με κάποιο άλλο παιδί, μόνο του.

    Πρώτα η ασφάλεια του παιδιού:

    Οι μεγαλύτερες σωματικές ικανότητες και η περισσότερη ανεξαρτησία μπορεί να θέσουν τα παιδιά σας σε κίνδυνο πτώσεων ή άλλων ατυχημάτων. Οι συγκρούσεις μηχανοκίνητων τροχοφόρων αποτελούν την πιο συνηθισμένη αιτία θανάτου από ακούσιο τραυματισμό μεταξύ των παιδιών αυτής της ηλικίας.

    Φροντίζετε για την κατάλληλη προστασία των παιδιών σας στο αυτοκίνητο.

    Μάθετε στα παιδιά σας πώς να διασχίζουν προσεκτικά το δρόμο και πώς να είναι ασφαλή όταν πηγαίνουν με τα πόδια στο σχολείο, κάνουν ποδήλατο ή παίζουν έξω.

    Βεβαιωθείτε ότι το παιδί σας έχει καταλάβει ότι πρέπει να προσέχει όταν είναι στο νερό. Ποτέ μην το αφήνετε ανεπιτήρητο όταν κολυμπάει ή παίζει κοντά στο νερό.

    Επιτηρείτε το παιδί σας όταν συμμετέχει σε δραστηριότητες που εγκυμονούν κινδύνους, όπως π.χ. η αναρρίχηση.

    Συζητάτε με το παιδί σας σχετικά με το πώς πρέπει να αναζητήσει βοήθεια σε περίπτωση που τη χρειαστεί.

    Φυλάτε μακριά από το παιδί σας επιβλαβή οικιακά προϊόντα, εργαλεία και όπλα.


    Τι να κάνω ως γονιός; (Μέση παιδική ηλικία 9-11 ετών)

    Σταθμοί ανάπτυξης:
    Η μεγαλύτερη ανεξαρτησία του παιδιού σας από την οικογένεια και το αυξημένο ενδιαφέρον του προς τους φίλους ίσως να έχουν γίνει πρόδηλα έως τώρα. Οι υγιείς φιλίες είναι πολύ σημαντικές για την ανάπτυξη του παιδιού σας, όμως η πίεση από τους συνομήλικους μπορεί να γίνει πιο έντονη αυτήν την περίοδο. Τα παιδιά με αυτοπεποίθηση είναι καλύτερα εξοπλισμένα για να αντιμετωπίσουν την αρνητική πίεση από τους συνομήλικούς τους και για να επιλέξουν φιλίες που τους ταιριάζουν. Αυτό το διάστημα είναι σημαντικό για να αποκτήσουν τα παιδιά αίσθημα ευθύνης, παράλληλα με την αυξανόμενη ανεξαρτησία τους. Επίσης, οι σωματικές αλλαγές της εφηβείας μπορεί πλέον να είναι ορατές, ιδιαίτερα στα κορίτσια. Μια άλλη μεγάλη αλλαγή στη ζωή των παιδιών αυτής της ηλικίας, για την οποία πρέπει να προετοιμαστούν, είναι ότι θα ξεκινήσουν το γυμνάσιο.

    Σε αυτό το διάστημα, το παιδί σας μπορεί:

    Να αναπτύσσει πιο δυνατές και σύνθετες φιλίες και σχέσεις με τους συνομήλικους. Οι φίλοι, ιδιαίτερα του ίδιου γένους, αποκτούν μεγαλύτερη συναισθηματική σημασία.
    Να βιώνει μεγαλύτερη πίεση από τους συνομήλικούς του.
    Να αποκτά μεγαλύτερη ανεξαρτησία από την οικογένεια.
    Να αποκτά σαφέστερη αντίληψη του σώματός του, καθώς προσεγγίζει την εφηβεία. Μερικές φορές, προβλήματα σχετικά με την εμφάνιση και διατροφικές διαταραχές ξεκινούν σε αυτήν την ηλικία.
    Να αντιμετωπίζει μεγαλύτερες ακαδημαϊκές προκλήσεις.

    Τι να κάνω ως γονιός;
    Μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας να γίνει περισσότερο ανεξάρτητο, παράλληλα με την οικοδόμηση αίσθησης ευθύνης και αυτοπεποίθησης. Ακολουθούν ορισμένες προτάσεις:

    Αφιερώνετε περισσότερο χρόνο στο παιδί σας. Συζητάτε μαζί του σχετικά με τους φίλους του, τα επιτεύγματά του και τις προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει.
    Δραστηριοποιηθείτε στα σχολικά δρώμενα του παιδιού σας. Πηγαίνετε σε σχολικές εκδηλώσεις και γνωρίστε τους δασκάλους του. Ενθαρρύνετε το παιδί σας να προσχωρήσει σε σχολικές και κοινοτικές ομάδες (π.χ. μια αθλητική ομάδα) ή να εκμεταλλευτεί τις ευκαιρίες εθελοντισμού.
    Βοηθάτε το παιδί σας να αναπτύξει τη δική του αντίληψη για το τι είναι σωστό ή λάθος. Συζητάτε μαζί του για επικίνδυνα πράγματα, στα οποία μπορεί να ωθηθεί από φίλους, όπως το κάπνισμα ή οι ριψοκίνδυνες σωματικές δραστηριότητες.
    Βοηθάτε το παιδί σας να αναπτύξει αίσθημα ευθύνης – ενθαρρύνετέ το να συμμετέχει σε οικιακές εργασίες. Συζητάτε με το παιδί σας για το πώς να αποταμιεύει ή να ξοδεύει τα χρήματά του με σωφροσύνη.
    Γνωρίστε τις οικογένειες των φίλων των παιδιών σας.
    Μάθετε το παιδί σας να αναπτύξει σεβασμό για τους άλλους. Ενθαρρύνετέ το να βοηθά όσους έχουν ανάγκη. Συζητάτε μαζί του σχετικά με το τι να κάνει όταν οι άλλοι είναι αγενείς ή ασεβείς.
    Βοηθάτε το παιδί σας να θέτει τους δικούς του στόχους. Ενθαρρύνετέ το να σκεφτεί γύρω από τις δεξιότητες και τις ικανότητες που θα ήθελε να έχει και πώς να τις αποκτήσει.
    Διαμορφώστε σαφείς κανόνες και φανείτε συνεπείς απέναντί τους. Γνωστοποιήστε στο παιδί σας τι περιμένετέ από αυτό, όταν δεν επιτηρείται από ενήλικες. Εάν του αιτιολογήσετε τους κανόνες, θα βοηθήσετε το παιδί σας να καταλάβει τι πρέπει να κάνει σε αυτές τις περιπτώσεις.
    Χρησιμοποιείτε πειθαρχία για την καθοδήγηση και την προστασία του παιδιού σας και όχι τιμωρία για να νιώσει δυσάρεστα ή μειονεκτικά.
    Συζητάτε με το παιδί σας για τις φυσιολογικές σωματικές και συναισθηματικές αλλαγές της εφηβείας.
    Ενθαρρύνετε το παιδί σας να διαβάζει καθημερινά. Συζητάτε μαζί του για τα μαθήματά του.
    Να είστε στοργικοί και ειλικρινείς με το παιδί σας και να κάνετε πράγματα όλοι μαζί ως οικογένεια.

    Πρώτα η ασφάλεια του παιδιού:
    Η μεγαλύτερη ανεξαρτησία και η μειωμένη επιτήρηση μπορεί να θέσουν τα παιδιά σας σε κίνδυνο τραυματισμού από πτώσεις ή άλλα ατυχήματα. Οι συγκρούσεις μηχανοκίνητων τροχοφόρων αποτελούν την πιο συνηθισμένη αιτία θανάτου από ακούσιο τραυματισμό μεταξύ των παιδιών αυτής της ηλικίας.

    Προστατεύετε το παιδί σας στο αυτοκίνητο. Όλα τα παιδιά κάτω των 12 ετών πρέπει να κάθονται στο πίσω κάθισμα και να φορούν τη ζώνη ασφαλείας. Παιδιά με ύψος έως 1,45 πρέπει να κάθονται σε ειδικό κάθισμα, γιατί οι ζώνες ασφαλείας του αυτοκινήτου δεν υποστηρίζουν άτομα μικρότερου ύψους.
    Είναι απαραίτητο να γνωρίζετε πού βρίσκεται το παιδί σας και αν εκεί πού βρίσκεται υπάρχει κάποιος ενήλικας. Κάνετε σχέδια μαζί του για το πότε θα τηλεφωνηθείτε, πού μπορείτε να το βρείτε και τι ώρα θα πρέπει να γυρίσει στο σπίτι.
    Πολλά παιδιά επιστρέφουν από το σχολείο στο σπίτι πριν γυρίσουν οι γονείς τους από τις εργασίες τους. Είναι σημαντικό να υπάρχουν σαφείς κανόνες και σχέδια για το τι πρέπει να κάνει το παιδί σας όταν είναι μόνο στο σπίτι.


    Τι να κάνω ως γονιός; (Πρώιμη εφηβεία 12-14 ετών)

    Σταθμοί ανάπτυξης:
    Η πρώιμη εφηβεία είναι μια περίοδος πολλών σωματικών, νοητικών, συναισθηματικών και κοινωνικών αλλαγών. Οι ορμόνες μεταβάλλονται κατά το ξεκίνημα της εφηβείας. Τα αγόρια βγάζουν τρίχες στο πρόσωπο και τα γεννητικά όργανα και η φωνή τους χοντραίνει. Τα κορίτσια εμφανίζουν τρίχες στα γεννητικά όργανα και το στήθος και ξεκινούν την έμμηνο ρήση. Οι αλλαγές αυτές μπορεί να προκαλέσουν ανησυχία στα παιδιά και ανασφάλεια ως προς το πώς τις βλέπουν οι άλλοι. Επίσης, κατά την περίοδο αυτή, μπορεί ο έφηβός σας να αντιμετωπίζει πίεση από τους συνομήλικούς του για να κάνει χρήση αλκοόλ, καπνού και παραγώγων του, ναρκωτικών ή να έχει ολοκληρωμένες σεξουαλικές επαφές. Άλλες προκλήσεις που μπορεί να ανακύψουν είναι οι διατροφικές διαταραχές, η κατάθλιψη, οι μαθησιακές δυσκολίες και τα οικογενειακά προβλήματα.

    Σε αυτήν την ηλικία, οι έφηβοι έχουν περισσότερο προσωπικές επιλογές αναφορικά με τους φίλους τους, τα αθλήματα, τη μελέτη και το σχολείο. Αποκτούν μεγαλύτερη ανεξαρτησία και έχουν τη δική τους προσωπικότητα και ενδιαφέροντα. Μερικές αλλαγές που συντελούνται σε αυτήν την ηλικία είναι:

    Συναισθηματικές/κοινωνικές αλλαγές:

    Περισσότερο ενδιαφέρον για την εμφάνιση, την ενδυμασία και το στιλ.

    Επικέντρωση της προσοχής στον εαυτό. Ταλάντωση μεταξύ υψηλών προσδοκιών και χαμηλής αυτοπεποίθησης.

    Δυσθυμία.

    Μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τις ομάδες των συνομήλικών τους και αυξημένη επιρροή από αυτές.

    Επιδεικνύουν λιγότερη στοργή προς τους γονείς.

    Κάποιες φορές γίνονται αγενείς και ευέξαπτοι.

    Άγχος από την πιο απαιτητική σχολική εργασία.

    Οι διατροφικές διαταραχές ξεκινούν μερικές φορές σε αυτήν την ηλικία.

    Νοητικές/γνωστικές αλλαγές:

    Μεγαλύτερη ικανότητα σύνθετων συλλογισμών.

    Βελτιωμένη έκφραση των συναισθημάτων μέσω της ομιλίας.

    Ενισχυμένη αίσθηση του σωστού και του λάθους.

    Πολλοί έφηβοι νιώθουν μερικές φορές θλίψη ή έχουν κατάθλιψη. Η κατάθλιψη μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα προβλήματα, όπως τις φτωχές σχολικές επιδόσεις, τη χρήση αλκοόλ ή ναρκωτικών και το σεξ χωρίς προφυλάξεις.

    Τι να κάνω ως γονιός;
    Η εμπιστοσύνη είναι πολλή σημαντική για τους εφήβους. Ακόμα και την περίοδο που γίνονται όλο και περισσότερο ανεξάρτητοι, θα θέλουν να γνωρίζουν ότι έχουν
    την υποστήριξή σας. Παράλληλα, θα θέλουν να σέβεστε την ανάγκη τους για ιδιωτικότητα.

    Να είστε ειλικρινείς και ευθείς με τον έφηβό σας, όταν συζητάτε για ευαίσθητα θέματα, όπως τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, το κάπνισμα και το σεξ.

    Ενθαρρύνετε τον έφηβό σας να ασκείται. Θα μπορούσε να γίνει μέλος μιας αθλητικής ομάδας ή να ασχοληθεί με κάποιο ατομικό άθλημα. Η συνεισφορά σε οικιακές εργασίες που απαιτούν σωματική προσπάθεια, επίσης βοηθούν τον έφηβό σας να ασκείται.

    Η ώρα του φαγητού είναι πολλή σημαντική για την οικογένεια. Όταν η οικογένεια συντρώγει, οι έφηβοι ωφελούνται ως προς τη βελτίωση των επιλογών τους σχετικά με τις τροφές που καταναλώνουν και τη διατήρηση υγιούς βάρους, και δίνεται η δυνατότητα στα μέλη της να συνομιλήσουν.

    Γνωρίστε τους φίλους του εφήβου σας.

    Δείχνετε ενδιαφέρον για τη σχολική ζωή του εφήβου σας.

    Βοηθάτε τον έφηβό σας να κάνει υγιείς επιλογές και παράλληλα ενθαρρύνετέ τον να παίρνει τις δικές του αποφάσεις.

    Σεβαστείτε τη γνώμη του εφήβου σας και συνυπολογίζετε τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Είναι σημαντικό να γνωρίζει ότι τον ακούτε.

    Πρώτα η ασφάλεια του παιδιού:
    Οι συγκρούσεις μηχανοκίνητων τροχοφόρων αποτελούν την κύρια αιτία θανάτου μεταξύ των παιδιών ηλικίας 12-14 ετών. Οι τραυματισμοί από αθλήματα ή άλλες δραστηριότητες είναι επίσης συνηθισμένοι.

    Βεβαιωθείτε ότι ο έφηβός σας γνωρίζει πόσο σημαντικό είναι να φοράει ζώνη ασφαλείας.

    Ενθαρρύνετε τον έφηβο σας να φοράει κράνος όταν οδηγάει ποδήλατο ή επιβαίνει σε μοτοσικλέτα.

    Συζητάτε με τον έφηβό σας για τους κινδύνους από τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, το κάπνισμα και τη ριψοκίνδυνη σεξουαλική δραστηριότητα. Ρωτήστε τον τι γνωρίζει γύρω από αυτά τα ζητήματα και μοιραστείτε μαζί του τις σκέψεις και τα συναισθήματά σας. Ακούτε ό,τι λέει και απαντάτε στις ερωτήσεις του με ειλικρίνεια και ευθύτητα.

    Συζητάτε με τον έφηβό σας για το πόσο σημαντικό είναι να έχει φίλους με θετικό προσανατολισμό. Ενθαρρύνετέ τον να αποφεύγει όσους τον πιέζουν να κάνει μη υγιείς επιλογές.

    Γνωρίζετε πού βρίσκεται ο έφηβός σας και εάν υπάρχει κάποιος ενήλικας εκεί πού βρίσκεται. Κάνετε σχέδια μαζί του για το πότε θα τηλεφωνηθείτε, πού μπορείτε να τον βρείτε και τι ώρα θα πρέπει να γυρίσει στο σπίτι.

    Θέστε σαφείς κανόνες που πρέπει να εφαρμόζονται όταν ο έφηβός σας είναι μόνος στο σπίτι. Συζητάτε για θέματα, όπως το να έχει φίλους στο σπίτι, το πώς να χειρίζεται μη ασφαλείς καταστάσεις (επείγοντα περιστατικά, φωτιά ναρκωτικά, σεξ κλπ) και τις δουλειές του σπιτιού ή τις σχολικές εργασίες. 


    Πηγη