Ποιά είναι τα πιο συχνά προβλήματα στα μάτια των παιδιών;

πηγη

 

Τα μάτια των νηπίων θα πρέπει να εξετάζονται τακτικά, καθώς πολλά προβλήματα όρασης, αλλά και παθήσεις των ματιών μπορεί να εντοπιστούν και να αντιμετωπιστούν. Η όρασή μας μέχρι τα 6 πρώτα χρόνια της ζωής μας είναι πλαστική, δηλαδή αναπτύσσεται μέχρι να σταθεροποιηθεί στα φυσιολογικά της επίπεδα μετά τα έξι χρόνια. Αν υπάρξουν προβλήματα (αμετρωπίες, στραβισμός) που εμποδίζουν τη φυσιολογική ανάπτυξή της στα πρώτα αυτά έτη, τότε υπάρχει κίνδυνος η οπτική οξύτητα του παιδιού να παραμείνει χαμηλή (αμβλυωπία).Τα πιο συχνά προβλήματα των ματιών είναι τα εξής:

Μυωπία
Η διαθλαστική αυτή ανωμαλία των ματιών δεν επιτρέπει στο παιδί να δει καθαρά μακριά. Συνήθως εμφανίζεται μεταξύ πέντε και δεκαπέντε ετών, όμως σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να παρουσιαστεί νωρίτερα, δηλαδή μεταξύ δύο και τριών ετών.

Υπερμετρωπία
Δεν μπορεί να δει καθαρά όσα πράγματα βρίσκονται κοντά του. Η υπερμετρωπία εμφανίζεται από τη γέννηση, όμως γύρω στα δύο μπορεί να γίνει η διάγνωση. Σταθεροποιείται περίπου στα πέντε, ενώ μεγαλώνοντας υπάρχει περίπτωση να μειωθεί.

Αστιγματισμός
Το παιδί βλέπει θολά, γι’ αυτό πλησιάζει κοντά ή κλείνει ελαφρώς τα μάτια για να δει καλύτερα. Ο αστιγματισμός υπάρχει συνήθως από τη γέννηση.

Στραβισμός
Εμφανίζεται συνήθως τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού. Κάποια στιγμή οι γονείς παρατηρούν ότι «φεύγει» -αποκλίνει ή συγκλίνει- το ματάκι του παιδιού. Τότε θα πρέπει να επισκεφθείτε άμεσα τον παιδοφθαλμίατρο, ο οποίος θα εκτιμήσει το μέγεθος του προβλήματος. Εάν αυτό δημιουργεί εμφανές αισθητικό πρόβλημα, μπορεί να αντιμετωπιστεί χειρουργικά. Αν το παιδί έχει συγκλίνοντα στραβισμό, η εγχείριση πρέπει να γίνει στην ηλικία των δύο, ενώ αν έχει αποκλίνοντα, η εγχείριση θα πρέπει να γίνει στην ηλικία των τεσσάρων.

Επιπεφυκίτιδα
Μπορεί να εκδηλωθεί, καθώς το παιδί πιάνει χώμα ή χαλίκια στην παιδική χαρά ή παιχνίδια στον παιδικό σταθμό και μετά τρίβει τα μάτια του. Η μολυσματική επιπεφυκίτιδα οφείλεται σε μικρόβια ή ιούς και άλλους μικροοργανισμούς. Το χαρακτηριστικό της είναι ότι το παιδί παρουσιάζει πολλές εκκρίσεις (τσίμπλες)στα μάτια. Θεραπεύεται συνήθως με αντιβιοτικά, κολλύρια ή αλοιφές. Η αλλεργική επιπεφυκίτιδα οφείλεται σε διάφορα αλλεργιογόνα, που μπορεί να ερεθίσουν τα μάτια του, με αποτέλεσμα να κοκκινίζουν, να έχουν τσίμπλες και να τα τρίβει. Θεραπεύεται με αντιαλλεργικά κολλύρια.

Ο τακτικός έλεγχος των ματιών στα κατάλληλα για κάθε ηλικία διαστήματα είναι το κλειδί για τη διατήρηση της υγιούς όρασης του παιδιού σας, καθώς όσο νωρίτερα εντοπιστούν τυχόν προβλήματα όρασης τόσο καλύτερα αποτελέσματα μπορεί να έχει η θεραπεία τους.

ΠΗΓΗ

 

Ιδιοπαθής σκολίωση

πηγη

 

Η ιδιοπαθής σκολίωση που βασανίζει τα παιδιά είναι μια πάθηση του αναπτυσσόμενου σκελετού που συνήθως δεν έχει συμπτώματα. Γι’ αυτό και στα πρώτα στάδιά της διαφεύγει της προσοχής των γονιών. Εξελίσσεται τελείως αθόρυβα και συχνά με ταχύτατο ρυθμό και σε ποσοστό 80% «χτυπάει» τα κορίτσια.

Για ίσια πλάτη
Για να έχουν λοιπόν τα παιδιά ίσια πλάτη, θα πρέπει:

Να μη σηκώνουν βαριά αντικείμενα.

Να προτιμούν τις σάκες-σακίδια που κρεμιούνται στην πλάτη, μοιράζοντας έτσι το βάρος σε ολόκληρη την πλάτη και όχι στον ένα μόνο ώμο.

Το γραφείο και η καρέκλα πρέπει να ταιριάζουν με το ύψος του παιδιού. Η καρέκλα, μάλιστα, δεν θα πρέπει να είναι ψηλή, για να μην αναγκάζεται το παιδί να σκύβει για να γράψει ή να διαβάσει. Το σωστό ύψος είναι στο ένα τέταρτο του σώματος. Τα πόδια πρέπει να αγγίζουν το έδαφος παράλληλα. Το γραφείο πρέπει να φτάνει στα μισά του σώματος.

Να έχουν το φως στα δεξιά τους (οι αριστερόχειρες) και στα αριστερά τους ( οι δεξιόχειρες), έτσι ώστε να μην καμπουριάζουν για να γράψουν ή να διαβάσουν.

Στο θρανίο να κάθονται με ίσια την πλάτη και να ακουμπούν τη ράχη τους στην πλάτη του καθίσματος.

ΠΗΓΗ

 

Πώς να πείτε «όχι» στα παιδιά

πηγη

 

Πότε πρέπει να αρχίσουμε να λέμε «όχι»; Η αφορμή δίνεται από το ίδιο το παιδί. Όταν αρχίζει να αποκτά ανεξαρτησία κίνησης, οι κίνδυνοι αυξάνονται και ο γονιός, ως υπεύθυνος για την ασφάλειά του, το προστατεύει με κινήσεις και με λόγια, ενώ παράλληλα το προετοιμάζει για την στιγμή της απουσίας του.

Το παιχνίδι της ακροβασίας και η εξερεύνηση του χώρου και των πραγμάτων που το περιβάλλουν είναι οι δύο πρώτες καταστάσεις που εγκυμονούν κινδύνους για το παιδί, αλλά ικανοποιούν και βασικές ανάγκες του: την περιέργεια και την ανακάλυψη των δυνάμεων και δεξιοτήτων του.

Μιλάμε για την ηλικία των 15-24 μηνών η ηλικία όλα θέλω να τα πιάνω. Θέλει πολύ προσοχή και πολύ εκπαίδευση. Να του μάθουμε να χειρίζεται τα αντικείμενα χωρίς κίνδυνο για τον ίδιο, τους άλλους και τα ίδια τα πράγματα.

Ανακαλύπτοντας τον κόσμο και το σώμα του το παιδί έρχεται αντιμέτωπο με το όχι που δεν είναι τίποτε άλλο από την αρχή της πραγματικότητας. Την εποχή που τα πρώτα «όχι» αρχίζουν να λέγονται, την ίδια στιγμή ακούγονται και τα πρώτα συνειδητά «μπράβο».

Πώς λέμε το όχι στα παιδιά;
Αρχικά πρέπει έχουμε ξεκάθαρες απόψεις για τα όχι που θέλουμε να εφαρμόσουμε: ποια είναι, πόσα είναι και ποια η ιεράρχησή τους. Η σημαντική αρχή λέει ότι τα όχι είναι λίγα, συγκεκριμένα, προσαρμοσμένα στην ηλικία και ιδιοσυγκρασία του παιδιού και κυρίως σταθερά! Η ικανότητα του γονιού να προσαρμόζεται στις ανάγκες του παιδιού ανάλογα με την ηλικία του είναι σημαντική.

Τα συνηθισμένα λάθη των γονιών
• Οι γονείς φοβούνται τη σύγκρουση. Ακούγονται διστακτικοί και αβέβαιοι όταν θέλουν να πουν ένα «όχι» στα παιδιά.
• Χρησιμοποιούν πολλές εξηγήσεις και επιχειρήματα, χωρίς να βλέπουν ότι το παιδί απλώς νομίζει ότι «κερδίσει χρόνο» και τελικά θα καταφέρει αυτό που θέλει.
• Δίνουν μεγάλη προσοχή στη διαμάχη με το παιδί, το οποίο απολαμβάνει τον έλεγχο και το ενδιαφέρον να έχει κάποιον μεγάλο του χεριού του.
• Οι γονείς φτάνουν στα όρια τους και το επιπλήττουν με μεγαλύτερη ένταση από αυτή που είχαν πρόθεση αρχικά.

ΠΗΓΗ

 

Λύσεις διαπαιδαγώγησης για την αποφυγή της αντιζηλίας ανάμεσα στα αδέλφια

πηγη

 

Παρότι πιστεύουμε ότι αντιμετωπίζουμε τα παιδιά μας χωρίς διακρίσεις, η έρευνα αποδεικνύει το αντίθετο. Στην πραγματικότητα, το 51% των γονιών στην Ευρώπη – σε δείγμα που μελετήθηκε από την Nikon – παρουσίασε προτίμηση προς το μεγαλύτερο παιδί κατά τη λήψη φωτογραφιών για το οικογενειακό άλμπουμ. Πολύ συχνά οι γονείς δεν αντιλαμβάνονται ότι μεροληπτούν υπέρ ενός παιδιού σε σχέση με τα άλλα, ωστόσο τα παιδιά επηρεάζονται από κάτι τέτοιο, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε αντιζηλία ανάμεσα στα αδέλφια. Εάν τα παιδιά σας φαίνεται να μην τα πηγαίνουν καλά μεταξύ τους, οι ακόλουθες δέκα συμβουλές μπορεί να βοηθήσουν.

1. Καλλιεργήστε τις ξεχωριστές δεξιότητες και διαφορές

Δεδομένου ότι καθένα από τα αδέλφια αγωνίζεται να προσδιορίσει τον εαυτό του ως άτομο, ενδέχεται να παρουσιαστεί ανταγωνισμός ανάμεσά τους. Αναγνωρίζοντας τα ειδικά ταλέντα κάθε παιδιού, τα οποία το διαφοροποιούν από τα αδέλφια του, μπορείτε να αρχίσετε να ελαττώνετε την αντιζηλία. Για παράδειγμα, εάν έχετε ένα παιδί που διακρίνεται στις καλλιτεχνικές δραστηριότητες, μπορείτε να του προσφέρετε χρώματα και τετράδια ιχνογραφίας και να το ενθαρρύνετε να παρακολουθήσει μαθήματα καλλιτεχνικών. Ενώ αν τα αθλήματα ενδιαφέρουν περισσότερο ένα άλλο παιδί, μπορείτε να το ενθαρρύνετε να γραφτεί στη σχολική ομάδα. Η τεχνική έγκειται στο να καλλιεργήσετε το φυσικό ταλέντο κάθε παιδιού και, στη συνέχεια, να βρείτε ευκαιρίες να το επιδείξετε, έτσι ώστε να μην συναγωνίζονται και τα δύο παιδιά στο ίδιο πράγμα.

2. Αφιερώστε προσωπικό χρόνο σε κάθε παιδί ξεχωριστά

Ένας τρόπος για να κάνετε κάθε παιδί να νοιώθει ξεχωριστό είναι το να προσφέρετε προσωπικό χρόνο με κάθε γονιό σε κάθε παιδί ξεχωριστά. Εκμεταλλευτείτε αυτές τις ξεχωριστές στιγμές όταν προκύπτουν: «Ο αδελφός σου κοιμάται. Θέλεις να διαβάσουμε ένα βιβλίο παρέα;» Ή βγείτε μια βόλτα με κάθε παιδί ώστε να του προσφέρετε ξεχωριστό χρόνο μαζί σας και σημειώστε το γεγονός στο ημερολόγιό σας. Το πόσο συχνά συναντιέστε εξαρτάται από τη δυνατότητα που σας προσφέρει το χρονοδιάγραμμά σας: μισή ώρα την εβδομάδα, δέκα λεπτά την ημέρα, μία ώρα κάθε δεύτερη εβδομάδα. Φροντίστε ώστε κάποιος άλλος ενήλικας να προσέχει τα υπόλοιπα παιδιά ή επιλέξτε μια ώρα που τα υπόλοιπα παιδιά λείπουν. Οι περιστάσεις όπου μπορείτε να είστε μαζί περιλαμβάνουν: ένα σινεμά, μια βόλτα, γεύμα σε ένα αγαπημένο εστιατόριο, πέταγμα αετού, βόλτα για παγωτό ή απλά λίγο χρόνο μόνο οι δυο σας.

3. Σταματήστε τις συγκρίσεις

Προσέξτε τυχόν περιστάσεις όπου εσείς δίνετε στα παιδιά σας ανταγωνιστικούς ρόλους οι οποίοι μπορούν να προκαλέσουν δυσαρέσκεια. Ένα μεγάλο παράπονο των μεσαίων παιδιών είναι ότι συγκρίνονται με τα μεγαλύτερα αδέλφια τους. «Ο αδελφός σου το έκανε αυτό όταν ήταν τριών χρονών». «Η αδελφή σου διάβαζε με επιμέλεια». Ο θεμελιώδης κανόνας πρέπει να είναι: μην συγκρίνετε ποτέ τα αδέλφια.

4. Αποφύγετε τις «ταμπέλες»

Μην χρησιμοποιείτε «ταμπέλες» και υποκοριστικά, παρά μόνον εάν είναι αξιοσέβαστα και προωθούν την υπόληψη του παιδιού. Τα υποκοριστικά τείνουν να αυτο-εκπληρώνονται, εκτροχιάζουν την αυτοεκτίμηση, προκαλούν αντιζηλία μεταξύ των αδελφών και ακολουθούν το παιδί σας μέχρι την ενηλικίωσή του.

5. Κάντε μοναδικά όσα συμβαίνουν για «πρώτη φορά»

Κάθε τι που συμβαίνει για πρώτη φορά – πρώτη λέξη, πρώτο βήμα, πρώτη ημέρα στο σχολείο κλπ. – αποτελεί ένα βαρυσήμαντο γεγονός, αλλά αυτές οι σημαντικές «πρώτες φορές» μπορεί να αποδυναμώνονται για τα νεώτερα αδέλφια, εφόσον έχετε δει τα ίδια πράγματα με το μεγαλύτερο παιδί σας. Βεβαιωθείτε ότι αναγνωρίζετε τις «πρώτες φορές» κάθε παιδιού έτσι ώστε αυτό να ξέρει ότι είστε το ίδιο ενθουσιασμένοι με το επίτευγμά τους, όσο ήσασταν και με το πρωτότοκό σας παιδί.

6. Μείνετε ουδέτεροι
Όσο περισσότερο εμπλέκεστε στις λογομαχίες των παιδιών σας, τόσο πιθανότερη είναι η αντιζηλία μεταξύ των αδελφών. Τα αδέλφια πρέπει να μάθουν να λύνουν μόνα τους τα προβλήματα μεταξύ τους. Μπορείτε να επιτρέπετε στον εαυτό σας να επεμβαίνει όταν δημιουργείται ένταση, προτού κλιμακωθεί μια λογομαχία, αλλά αν η διένεξη οξυνθεί, παραμείνετε ουδέτεροι και κάντε προτάσεις μόνο όταν τα παιδιά σας φαίνεται να έχουν «κολλήσει».

7. Προσέξτε τα μεταχειρισμένα αντικείμενα από παιδί σε παιδί

Το πρωτότοκο παιδί αποκτά πάντοτε καινούργια πράγματα, αλλά προσέξτε όταν δίνετε αυτά τα μεταχειρισμένα πράγματα. Τα νεώτερα αδέλφια συχνά μισούν να παίρνουν τα παλιά ρούχα και παιχνίδια του μεγαλύτερου αδελφού ή της μεγαλύτερης αδελφής.

8. Κάντε τα παιδιά σας φωτογράφους

Ρίξτε μια ματιά στο οικογενειακό άλμπουμ. Εάν ένα παιδί έχει περισσότερες φωτογραφίες από τα υπόλοιπα, τότε ίσως είναι καιρός να μεταβιβάσετε το ρόλο του φωτογράφου. Για τις επόμενες διακοπές ή την επόμενη οικογενειακή εκδήλωση, θα μπορούσατε να δώσετε σε κάθε παιδί μια φωτογραφική μηχανή, προκειμένου να καταγράψουν το γεγονός. Στη συνέχεια, μπορείτε να προχωρήσετε ένα βήμα πιο πέρα και να αφήσετε κάθε παιδί να ξεκινήσει ένα δικό του οικογενειακό φωτογραφικό άλμπουμ. Αυτός είναι ένας τρόπος για να εξασφαλίσετε ότι κάθε παιδί είναι ικανοποιημένο, όχι μόνο με το πώς φαίνεται στις φωτογραφίες, αλλά και με το γεγονός ότι έχει όσες φωτογραφίες έχουν και τα αδέλφια του.

9. Ενισχύστε τη συνεργατική συμπεριφορά

Ένας από τους απλούστερους τρόπους για να προωθήσετε την αρμονία ανάμεσα στα αδέλφια είναι το να ενθαρρύνετε τα παιδιά σας όταν τα βλέπετε να αλληλοϋποστηρίζονται, ακόμα κι αν κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει συχνά. Είναι πολύ πιθανό να επαναλάβουν αυτές τις συμπεριφορές διότι θα γνωρίζουν ότι αυτό είναι που θέλετε να κάνουν.

10. Συνειδητοποιήστε πως είναι αδύνατο να είστε πάντοτε ακριβοδίκαιοι

Δεν χρειάζεται να «τρελαθείτε» προσπαθώντας να κάνετε τα πάντα ισότιμα και δίκαια – αυτό δεν είναι ρεαλιστικό. Εξάλλου, η αληθινή ζωή δεν είναι πάντοτε δίκαιη. Η τεχνική έγκειται στο να ελαχιστοποιείτε τις συνθήκες που καταστρέφουν τις σχέσεις ανάμεσα στα αδέλφια και προκαλούν μακροχρόνια δυσαρέσκεια. 

ΠΗΓΗ

 

Δύο λόγοι που η ΔΕΠΥ καλπάζει - Ποια τα διαφορετικά συμπτώματα σε αγόρια και κορίτσια

πηγη

 

Σε διεθνές επίπεδο, ένας διαρκώς αυξανόμενος αριθμός παιδιών διαγιγνώσκεται με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση από το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC).

Οι διαγνώσεις ΔΕΠΥ αυξάνονται εδώ και δεκαετίες, με τα στοιχεία του CDC να δείχνουν ότι το ποσοστό των παιδιών με την εν λόγω πάθηση από 8% το 2000 έφτασε στο 10% το 2018 και στο 11% το 2022.

Τι φταίει

Δεν υπάρχει κανένας σαφής λόγος πίσω από αυτή την αύξηση των παιδιών με ΔΕΠΥ, δηλώνουν οι ειδικοί στον τομέα της υγείας.

Ωστόσο, ερμηνεύουν την άνοδο των δεικτών με δύο τρόπους:

1. Αφενός με βάση το γεγονός ότι πλέον έχουμε συνειδητοποιήσει τι σημαίνει ΔΕΠΥ και ως γονείς το ψάχνουμε περισσότερο.

2. Αφετέρου, με βάση το δεδομένο ότι εξαιτίας της Covid-19 έκλεισαν τα σχολεία και περιορίστηκε ένα μεγάλο εύρος δραστηριοτήτων και αυτό, παίζει ρόλο στη δυνατότητα συγκέντρωσης των παιδιών από την άρση των lockdown και ύστερα.

Έτσι τουλάχιστον αντιλαμβάνεται την κατάσταση η Μελίσα Ντάνιελσον, στατιστικολόγος στο Εθνικό Κέντρο Γεννητικών Ανωμαλιών και Αναπτυξιακών Αναπηριών του CDC, που βοήθησε στη σύνταξη της πρόσφατα δημοσιευμένης έκθεσης.

 

Πλέον, επιστημονικές πληροφορίες και tips αντιμετώπισης της ΔΕΠΥ κατακλύζουν τις κοινωνικές πλατφόρμες, με το hashtag #adhd (#δεπυ) στο Χ (πρώην twitter), να συγκεντρώνει 11,4 δισεκατομμύρια χτυπήματα.

Βέβαια, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα θέματα, η παραπληροφόρηση σχετικά με τη ΔΕΠΥ στο διαδίκτυο δίνει και παίρνει. Για τον λόγο αυτό, η Λάρα Λιτβίνοβ, ψυχολόγος στο Κέντρο Διαταραχών στο Child Mind Institute, μας προτρέπει να μην αποδεχόμαστε όλα όσα λέγονται για τη ΔΕΠΥ στα social media ως πραγματικότητα.

Τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ δεν είναι κοινά για όλους και μπορεί να εμφανίζονται διαφορετικά σε αγόρια και κορίτσια, σύμφωνα με τον Τζωρτζ Σαχς, κλινικό ψυχολόγο που ειδικεύεται στις δοκιμές και τη θεραπεία της ΔΕΠΥ.

Ενώ τα περισσότερα παιδιά με ΔΕΠΥ μπορεί να εμφανίσουν υπερκινητικότητα ανεξάρτητα από το φύλο, στα αγόρια με ΔΕΠΥ, αυτό συνήθως έχει ως αποτέλεσμα να γίνονται ενοχλητικά στην τάξη, ενώ τα κορίτσια, μπορεί να είναι απλώς εξαιρετικά ομιλητικά.

Ακόμη, τα κορίτσια με ΔΕΠΥ είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν συμπτώματα όπως:

• Απροσεξία: Τα κορίτσια με ΔΕΠΥ συχνά δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν, αλλά αυτό μπορεί να εκληφθεί λανθασμένα ως ονειροπόληση ή έλλειψη ενδιαφέροντος.

• Αποδιοργάνωση: Τα κορίτσια μπορεί να δυσκολεύονται με την οργάνωση, να τοποθετούν αντικείμενα σε «λάθος» θέσεις ή να αδυνατούν να ολοκληρώσουν τις εργασίες τους.

• Δυσκολία με την αυτορρύθμιση: Η συναισθηματική δυσλειτουργία, συμπεριλαμβανομένων των έντονων συναισθηματικών αντιδράσεων ή των εναλλαγών της διάθεσης, μπορεί να αποτελεί σύμπτωμα της ΔΕΠΥ στα κορίτσια.

Γενικότερα στο κορίτσια η ΔΕΠΥ εμφανίζεται με συμπτώματα που είναι πιο δύσκολο να παρατηρήσουν οι ενήλικες.

Αντίθετα στα αγόρια, η διάσπαση προσοχής εκδηλώνεται με πιο «χτυπητά» συμπτώματα:

• Ανησυχία και υπερκινητικότητα: Τα αγόρια συχνά εμφανίζουν σωματικά σημάδια υπερκινητικότητας, όπως το τρέξιμο, η νευρικότητα ή η άρνηση να παραμείνουν ακίνητα.

• Παρορμητικότητα: Τα αγόρια με ΔΕΠΥ σε ορισμένες περιπτώσεις ενεργούν χωρίς να σκέφτονται, παρουσιάζοντας παρορμητικές συμπεριφορές, όπως το να διακόπτουν τους άλλους, να δυσκολεύονται να περιμένουν τη σειρά τους και να βγαίνουν συχνά εκτός εαυτού.

• Δυσκολία συγκέντρωσης: Τα αγόρια ενδέχεται να δυσκολεύονται να παραμείνουν αφοσιωμένα στο έργο τους και να φαίνονται αφηρημένοι ή ξεχασιάρηδες.

  Πώς συνδέεται η Covid-19 με την αύξηση των διαγνώσεων παιδιών με ΔΕΠΥ

  Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, εκατομμύρια παιδιά ξαφνικά περνούσαν το μεγαλύτερο μέρος, αν όχι το σύνολο των ημερών τους, μέσα στo σπίτι, παρακολουθώντας τα σχολικά μαθήματα μέσω πλατφορμών βιντεοκλήσης. Και είναι πιθανό τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ, σε ορισμένες περιπτώσεις να χειροτέρεψαν εξαιτίας της διαδικτυακής μάθησης.

  Ωστόσο, ο εγκλεισμός ανάγκασε και πολλούς από εμάς τους γονείς να μείνουμε σπίτι με τα μικρά μας και να παρατηρήσουμε καλύτερα τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ. Βέβαια μαζί με τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ, πολλοί παρατηρήσαμε στα μικρά μας και συμπτώματα μεγαχολίας, στρες, μοναξιάς, σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και κατάθλιψης.

  Για αυτό και ορισμένοι ειδικοί πιστεύουν ότι η αύξηση των διαγνώσεων παιδιών με ΔΕΠΥ προήλθε εν μέρει από τους γονείς, που προσπαθούσαμε να θεραπεύσουμε άλλες καταστάσεις, από τις οποίες υπέφεραν τα παιδιά μας, όπως η κατάθλιψη και το άγχος.

   

  Οι ειδικοί πιστεύουν επίσης ότι οι διαρκώς αυξανόμενες διαγνώσεις ΔΕΠΥ προέρχονται εν μέρει από την αυξημένη πίεση στα σχολεία και τους μαθητές για μεγαλύτερη απόδοση.

   

  Από τότε που τα παιδιά επέστρεψαν στις αίθουσες και τα δια ζώσης μαθήματα, οι μαθητές αντιμετωπίζουν σφοδρή πίεση να αναπληρώσουν τη γνώση που «έχασαν» κατά τη διάρκεια της πανδημίας, με πολλούς από αυτούς να δυσκολεύονται να αναπληρώσουν το κενό.
  

 ΠΗΓΗ

Πώς να διαχειριστείτε την ανασφάλεια σε μια σχέση

πηγη

 

Το να ζει κάποιος με το αίσθημα της ανασφάλειας είναι μια επώδυνη συνθήκη. Το άτομο χάνει την αυτοπεποίθηση του, δεν μπορεί να απολαύσει την αγάπη που του προσφέρεται και δυσκολεύεται να λειτουργήσει σε μια σχέση. Η έλλειψη εμπιστοσύνης προς τον/την σύντροφο και την ίδια τη σχέση οδηγεί σε επαναλαμβανόμενες αρνητικές συμπεριφορές και συγκρούσεις, οι οποίες σταδιακά οδηγούν στην οριστική ρήξη.

Είναι σημαντικό να αφιερώνετε χρόνο για να κατανοήσετε τους φόβους σας, να επικοινωνείτε ανοιχτά με τον/την σύντροφό σας για τα συναισθήματά σας ή ακόμη και να ζητήσετε τη βοήθεια από έναν επαγγελματία της ψυχικής υγείας, ιδιαίτερα εάν η ανασφάλειά σας έχει αρχίσει να επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό την υγεία της σχέσης σας και καθιστά τις συμπεριφορές σας δυσλειτουργικές.

Σημάδια ανασφάλειας στη σχέση

Η ανασφάλεια μπορεί να οδηγήσει σε σκέψεις και συμπεριφορές που προκαλούν ζωτικής σημασίας προβλήματα για τις ερωτικές σχέσεις, όπως:

• Συνεχής παρακολούθηση του/της συντρόφου
• Έλλειψη εμπιστοσύνης προς τον/την σύντροφό για το εάν είναι πιστός/η και διαρκής ανησυχία για τυχόν απιστία
• Ζήλεια για όλους τους άλλους ανθρώπους στη ζωή του/της συντρόφου και οργή/θυμός για όσους βρίσκονται κοντά
• Διαρκής ανάγκη για επαλήθευση όλων των ισχυρισμών του/της συντρόφου
• Αίσθηση ότι ο/η σύντροφός μπορεί εγκαταλείψει τη σχέση ανά πάσα στιγμή
• Διαρκής αναζήτηση κομπλιμέντων και επικύρωσης

Αιτίες ανασφάλειας στη σχέση

Σύμφωνα με ειδικούς στο VeryWellMind αυτές είναι οι βασικές αιτίες για την ανασφάλεια μέσα σε μια σχέση.

Δυσάρεστη προηγούμενη εμπειρία
Οι άνθρωποι που έχουν βιώσει αρνητικές εμπειρίες σε προηγούμενες σχέσεις, κατά τις οποίες ο σύντροφος δεν ήταν αξιόπιστος ή φέρθηκε άσχημα, μπορεί να μεταφέρουν το τραύμα τους στις νέες τους σχέσεις. Συχνά προβάλλουν αυτή την δυσάρεστη κατάσταση του παρελθόντος στο παρόν και τον νέο σύντροφο χωρίς αυτό να δικαιολογείται από τις πραγματικές συνθήκες.

Χαμηλή αυτοπεποίθηση
Οι άνθρωποι με χαμηλή αυτοπεποίθηση μπορεί να αισθάνονται ανασφάλεια στις σχέσεις τους γιατί μπορεί να πιστεύουν ότι δεν είναι άξιοι της αγάπης ή της υποστήριξης που λαμβάνουν από τον/την σύντροφό τους. Η χαμηλή αυτοπεποίθηση μπορεί να πηγάζει από μια σειρά προγενέστερων τραυματικών εμπειριών σε παιδική ηλικία, όπως ο εκφοβισμός, η κοροϊδία και η κακοποίηση. Μέσω αυτών διαμορφώνεται η αντίληψη στο άτομο πως δεν είναι αρκετά καλό ή ικανό, πληγώνοντας την αυτοπεποίθησή του και με αποτέλεσμα το τραύμα να λειτουργεί επιβαρυντικά στις μετέπειτα σχέσεις αλλά και εν γένει στη ζωή του.

Παραμέληση ή κακομεταχείριση
Οι άνθρωποι που έχουν βιώσει χρόνια παραμέληση ή κακομεταχείριση τείνουν να έχουν ανασφάλειες στις σχέσεις τους, επειδή δεν βρέθηκαν σε περιβάλλον που ικανοποιούσε επαρκώς τις ανάγκες τους. Όταν τελικά βρίσκουν υγιείς σχέσεις, αυτό μπορεί να προκαλέσει τον φόβο της απώλειας, επειδή η αγάπη προς αυτούς δεν ήταν ποτέ εγγυημένη ή δεν τους δόθηκε ποτέ απλόχερα στο παρελθόν.

Κοινωνικό άγχος
Ενώ πολλοί άνθρωποι βιώνουν κάποιο βαθμό κοινωνικού άγχους, ορισμένοι έχουν πιο σοβαρές μορφές που μπορούν να επηρεάσουν την αυτοπεποίθησή τους στις σχέσεις. Το κοινωνικό άγχος μπορεί να κάνει το άτομο υπερβολικά αυτοκριτικό και αυτό να επιβαρύνει και την εμπιστοσύνη σχετικά με την ειλικρίνεια των πράξεων και των προθέσεων του/της συντρόφου.

Φόβος απόρριψης
Ο φόβος της απόρριψης είναι ένας ακόμη παράγοντας για την εμφάνιση της ανασφάλειας σε μια σχέση. Σε συνδυασμό με τη χαμηλή αυτοπεποίθηση μπορεί να κάνει ορισμένους ανθρώπους πιο ευαίσθητους στο ενδεχόμενο της απόρριψης. Ακόμη και μικρές απογοητεύσεις ή επικρίσεις μπορούν να ενεργοποιήσουν τους χειρότερους φόβους και τις ανασφάλειές.

Επιπτώσεις της ανασφάλειας

Στην ψυχική υγεία
Η ανασφάλεια επηρεάζει την ψυχική σας υγεία επειδή, στο βάθος, πιστεύετε ότι δεν αξίζετε την αγάπη και τη φροντίδα. Αυτό επηρεάζει όχι μόνο τις ερωτικές σχέσεις, αλλά και τις φιλικές και τις επαγγελματικές, ακόμη και τις σχέσεις με τα παιδιά και άλλα μέλη της οικογένειάς σας.

Στις σχέσεις
Η ανασφάλεια επηρεάζει τη σχέση σας δημιουργώντας ανισορροπία. Σας απορροφά η εστίαση στο το τι δεν παρέχει ο/η σύντροφός σας, αλλά και μια διαρκής ανάγκη για επικύρωση των φόβων σας. Τελικά, η ανασφάλεια λειτουργεί ως φαύλος κύκλος αυτοεκπληρούμενης προφητείας, επειδή οι αρνητικές συμπεριφορές επιβαρύνουν τη σχέση και τελικά απομακρύνουν τον/την σύντροφό σας. Δηλαδή όπως ακριβώς… φοβόσασταν ότι θα συμβεί.

Πώς να μειώσετε την ανασφάλεια μέσα στη σχέση

• Εντοπίστε τα ερεθίσματα: Αποκτήστε μεγαλύτερη αυτοσυνείδηση για τις καταστάσεις που πυροδοτούν την ανασφάλειά σας. Με αυτόν τον τρόπο, θα μπορέσετε να προσδιορίσετε τους τομείς πάνω στους οποίους χρειάζεται να δουλέψετε.
• Επικοινωνήστε με τον/την σύντροφό σας: Αναπτύξτε πιο ανοιχτή επικοινωνία σχετικά με τις ανασφάλειές σας, πώς αυτές εμφανίζονται στη σχέση σας και τρόπους που μπορείτε να αρχίσετε να τις αντιμετωπίζετε.
• Εκφράστε τα συναισθήματά σας και ακούστε τον/την σύντροφό σας: Μοιραστείτε τα συναισθήματα με τον/την σύντροφό σας χωρίς να τον/την κατηγορείτε. Αντί να πείτε «Με αγχώνεις γιατί…», πείτε «Μερικές φορές αγχώνομαι γιατί…». Προσπαθήστε να ακούσετε τον σύντροφό σας με ανοιχτό μυαλό, ώστε να μπορέσετε να κατανοήσετε τη δική του οπτική.
• Δοκιμάστε να γράφετε ημερολόγιο: Μπορεί να είναι χρήσιμο να κρατάτε ημερολόγιο για να καταγράφετε τις σκέψεις σας όταν αισθάνεστε ανασφαλείς. Αυτό μπορεί να σας βοηθήσει να εντοπίσετε καταστάσεις που πυροδοτούν την ανασφάλειά σας.
• Εξετάστε το ενδεχόμενο επίσκεψης σε θεραπευτή: Ενώ η κατανόηση και η ανοιχτή επικοινωνία είναι απαραίτητες, μερικές φορές χρειάζεστε επαγγελματική βοήθεια για να κατανοήσετε πλήρως πώς η ανασφάλειά σας συνδέεται με πιο σύνθετες καταστάσεις και συμπεριφορές. Με τη βοήθεια ενός θεραπευτή μπορείτε να αντιμετωπίσετε πιο αποτελεσματικά το ζήτημα.

ΠΗΓΗ
 

 

Πώς είναι να παθαίνεις κρίση πανικού; Τα 12 συμπτώματα

πηγη

 

Αν η καρδιά σας χτυπάει δυνατά, δυσκολεύεστε να αναπνεύσετε και δεν μπορείτε να σκεφτείτε καθαρά, τότε ίσως να βιώνετε μια κρίση πανικού. Είναι ένα επεισόδιο ξαφνικού άγχους με υπερβολική σωματική αντίδραση σε μια απειλή ή κίνδυνο – είτε αυτή είναι πραγματική είτε όχι.

Αυτό το ξαφνικό κύμα έντονου φόβου ή άγχους προκαλεί συγκεκριμένα σωματικά και ψυχολογικά συμπτώματα, τα οποία κορυφώνονται συνήθως μέσα σε λίγα λεπτά. Τα συμπτώματα της κρίσης πανικού μπορούν να προκληθούν άμεσα ως αντίδραση σε κάτι συγκλονιστικό ή τρομακτικό, αλλά μπορούν επίσης να συμβούν χωρίς προφανή λόγο. Για πολλούς ανθρώπους, οι κρίσεις μπορεί να συμβούν μόνο μία φορά στη ζωή τους, ενώ για κάποιους μπορεί να πρόκειται για μια επαναλαμβανόμενη κατάσταση, γνωστή ως διαταραχή πανικού. Σε κάθε περίπτωση, οι κρίσεις πανικού είναι διαχειρίσιμες και το πρώτο βήμα γι’ αυτό είναι η κατανόησή τους.

Πώς προκαλούνται οι κρίσεις πανικού

Όλα ξεκινούν από τις αμυγδαλές του εγκεφάλου, μια ομάδα νευρώνων σε σχήμα αμυγδάλου σε κάθε ημισφαίριο. Πρόκειται για την έδρα των συναισθημάτων και ειδικά του φόβου. Οι αμυγδαλές παίζουν πρωτεύοντα ρόλο στη λήψη αποφάσεων και τις συναισθηματικές αντιδράσεις.

Όταν ένας άνθρωπος αντιμετωπίζει ένα απειλητικό ερέθισμα, η πληροφορία αποστέλλεται στις αμυγδαλές που με τη σειρά τους κινητοποιούν τα υπόλοιπα όργανα του σώματος για να προκαλέσουν μια αντίδραση είτε πάλης είτε φυγής είτε «παγώματος».

Πρόκειται για τη φυσική βιολογική αντίδραση στο στρες που επιτρέπει την άμεση ανταπόκριση σε μια κατάσταση που θεωρείται απειλητική. Η ταχυκαρδία και η επιτάχυνση της αναπνοής είναι μεταξύ άλλων φυσιολογικών συμπτωμάτων, καθώς οι μύες χρειάζονται περισσότερο αίμα για να ανταποκριθούν εάν τρέξετε και ο εγκέφαλος περισσότερο οξυγόνο για να βρίσκεται σε εγρήγορση.

Τώρα το σώμα είναι έτοιμο να αντιδράσει στην απειλή. Αυτό φυσικά είναι μια βασική, πρωτόγονη προετοιμασία του οργανισμού, ώστε για παράδειγμα, ο άνθρωπος να ξεφύγει από την επίθεση ενός άγριου ζώου. Στη σύγχρονη ζωή, διάφορες αγχωτικές καταστάσεις μπορούν να προκαλέσουν τις ίδιες αντιδράσεις με τον άμεσο σωματικό κίνδυνο, όπως η παρουσίαση μιας εργασίας ή μια δημόσια ομιλία.

Κατά την κρίση πανικού, η αντίληψη του κινδύνου και μόνο είναι αρκετή για να ανταποκριθεί το σώμα και μάλιστα σε πολύ πιο έντονο επίπεδο από ό,τι χρειάζεται πραγματικά, καθώς ο οργανισμός αισθάνεται έναν υπαρξιακό κίνδυνο. Καθώς το σώμα έχει θέσει σε λειτουργία τον μηχανισμό, η αναπνοή επιταχύνεται και η καρδιά αντλεί περισσότερο αίμα. Όμως εσείς δεν τρέχετε για να ξεφύγετε από κάποιο ζώο και δεν χρειάζεστε τίποτα από αυτά. Έτσι, προκαλούνται τα σωματικά συμπτώματα της ζαλάδας, του υπεραερισμού, η όραση σήραγγας, ο πόνος στο στήθος και το μούδιασμα στα άκρα του σώματος.

Ποια είναι τα συμπτώματα της κρίσης πανικού

Κατά τη διάρκεια μιας κρίσης πανικού, μπορεί να αντιμετωπίσετε σωματικά, συναισθηματικά και γνωστικά συμπτώματα ταυτόχρονα:

1. Ταχυκαρδία
2. Εφίδρωση
3. Τρέμουλο
4. Δύσπνοια
5. Αίσθηση πνιγμού ή ασφυξίας
6. Πόνος στο στήθος
7. Ναυτία ή κοιλιακή δυσφορία
8. Ζάλη
9. Απώλεια της αίσθησης πραγματικότητας ή της αίσθησης του εαυτού
10. Φόβος απώλειας ελέγχου ή θανάτου
11. Μούδιασμα ή μυρμήγκιασμα
12. Ρίγη ή εξάψεις

Μια κρίση πανικού μπορεί επίσης να συνοδεύεται από κλάμα, πονοκεφάλους ή έμετο. Για να διαγνωστείτε όμως με κρίση πανικού, θα πρέπει να έχετε τουλάχιστον τέσσερα από τα παραπάνω συμπτώματα.

Πώς είναι να βιώνεις μια κρίση πανικού

Κατά τη διάρκεια μιας κρίσης πανικού, η αίσθηση είναι τόσο έντονη και ενοχλητική που μερικοί άνθρωποι την μπερδεύουν με καρδιακή προσβολή. Τα συμπτώματα είναι συντριπτικά και αισθάνεστε ότι κάτι καταστροφικό θα συμβεί ή ότι πρέπει να ξεφύγετε από την κατάσταση στην οποία βρίσκεστε επειδή νιώθετε άμεσο κίνδυνο. Μάλιστα τα συμπτώματα μπορεί να συμβούν ανά πάσα στιγμή, ακόμη κι όταν δεν βρίσκεστε σε πίεση, όταν για παράδειγμα ξεκουράζεστε. Είναι αυτός ο αιφνιδιασμός που καθιστά τις κρίσεις τόσο αφόρητες.

Τύποι κρίσεων πανικού

Απροσδόκητες κρίσεις πανικού: Μια απροσδόκητη κρίση πανικού συμβαίνει ξαφνικά χωρίς προφανή λόγο. Μπορούν να συμβούν ανά πάσα στιγμή και σε οποιοδήποτε μέρος, χωρίς το άτομο να μπορεί να συνδέσει αυτό που νιώθει με κάτι συγκεκριμένο, με ένα γεγονός, μια σκέψη ή ένα ερέθισμα. Το ξαφνικό είναι αυτό που κάνει και τα συμπτώματα πιο τρομακτικά, καθώς το άτομο νιώθει πως αντιμετωπίζει κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας εκείνη τη στιγμή.

Αναμενόμενες κρίσεις πανικού: Οι αναμενόμενες κρίσεις πανικού πυροδοτούνται από μια συγκεκριμένη κατάσταση. Για παράδειγμα όταν κάποιος εγκλωβιστεί στο ασανσέρ, όταν νιώθει πως απειλείται, όταν ετοιμάζεται για μια ιατρική εξέταση ή μια χειρουργική επέμβαση, όταν καλείται να εκτεθεί σε ένα κοινό κ.ά. Με απλά λόγια, σε αυτές τις περιπτώσεις το άτομο γνωρίζει γιατί πανικοβάλλεται αλλά δεν μπορεί να το ελέγξει. Η κρίση πανικού θα μπορούσε να συμβεί είτε κατά την έκθεση σε μια συγκεκριμένη κατάσταση είτε ετεροχρονισμένα, πριν ή μετά από μια κατάσταση.

Πόσο επικίνδυνες είναι οι κρίσεις πανικού

Τα συμπτώματα των κρίσεων πανικού είναι συντριπτικά και το άτομο μπορεί να νιώθει πως πεθαίνει. Αλλά δεν είναι αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα. Τα συμπτώματα δεν είναι ούτε επικίνδυνα, ούτε -πολύ περισσότερο- θανατηφόρα. Η εξαίρεση είναι εάν κάποιος λιποθυμήσει και χτυπήσει το κεφάλι του ή εάν ο πανικός τον οδηγήσει σε μια ακραία αντίδραση που θα μπορούσε να τον εκθέσει σε πραγματικό κίνδυνο για τη ζωή του. Πρόκειται όμως για σπάνιες περιπτώσεις.

Ωστόσο, οι συχνές κρίσεις πανικού θα μπορούσαν έμμεσα να επηρεάσουν την υγεία μακροπρόθεσμα, ειδικά εάν το άτομο έχει κάποια υποκείμενη καρδιαγγειακή νόσο.

Πόσο διαρκούν οι κρίσεις πανικού

Οι τυπικές κρίσεις πανικού διαρκούν έως και 30 λεπτά, με τα συμπτώματα να φτάνουν στη μέγιστη ένταση μέσα στα πρώτα 10 λεπτά πριν αρχίσουν να υποχωρούν σταδιακά. Αλλά ανάλογα με το πόσο έντονα είναι τα συμπτώματά σας, οι κρίσεις πανικού μπορεί να φαίνεται ότι διαρκούν πολύ περισσότερο. Σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί επίσης το άτομο να αισθάνεται περιορισμένα συμπτώματα για αρκετές ώρες έως και μια ή δύο ημέρες.

Κατά περίπτωση, οι κρίσεις πανικού μπορεί να εμφανίζουν έναν «κυματισμό» για ημέρες. Να έρχονται και να φεύγουν ανά χρονικά διαστήματα. Ορισμένοι άνθρωποι μπορεί για παράδειγμα να βιώνουν κρίσεις πανικού κάθε ημέρα για εβδομάδες ή και μήνες. Άλλοι πάλι μπορεί να μην εμφανίσουν ξανά κρίση πανικού για μήνες ή και χρόνια.

Με πρακτικές αντιμετώπισης του άγχους, πρόβλεψης και διαχείρισης των συμπτωμάτων της κρίσης πανικού, το άτομο μπορεί να μειώσει τη συχνότητα των επεισοδίων.

Πότε να δείτε έναν γιατρό

Εάν έχετε επαναλαμβανόμενα σωματικά συμπτώματα ή εάν δυσκολεύεστε στην καθημερινότητά σας και τα συμπτώματά σας επηρεάζουν τις σχέσεις, την εργασία ή οποιαδήποτε άλλη καθημερινή δραστηριότητα, είναι χρήσιμο να συμβουλευτείτε έναν επαγγελματία υγείας. Αυτός θα μπορούσε να συστήσει τους καλύτερους τρόπους αυτοδιαχείρισης των συμπτωμάτων και να σας προτείνει διάφορες επιλογές για τη θεραπεία των κρίσεων πανικού.

ΠΗΓΗ

Πώς ο κανόνας 3-3-3 για το άγχος μπορεί να ηρεμήσει το μυαλό σας

πηγη

 

Πολλοί αντιμετωπίζουν άγχος στην καθημερινότητά τους, είτε λόγω εργασιακού στρες και προσωπικών ζητημάτων, είτε απλώς εξαιτίας του σύγχρονου τρόπου ζωής.

Ωστόσο, υπάρχουν στρατηγικές που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε, για να αντιμετωπίσουμε το άγχος και να μην το αφήσουμε να μας καταβάλει. Μία από αυτές είναι ο κανόνας 3-3-3.

Τι είναι ο κανόνας 3-3-3;

Ο κανόνας 3-3-3 είναι μια εξαιρετικά απλή τεχνική που μπορεί να σας βοηθήσει να ανακτήσετε τον έλεγχο σε μια φάση άγχους και να ηρεμήσετε το μυαλό σας. Ουσιαστικά, απαιτεί να εντοπίσετε τρία πράγματα που μπορείτε να δείτε, τρία πράγματα που μπορείτε να ακούσετε και τρεις τρόπους για να κινήσετε το σώμα σας.

«Είναι βασικά ένας τρόπος να αποσπάσετε την προσοχή σας από το άγχος μετατοπίζοντας την προσοχή σας στις αισθήσεις σας», εξηγεί στο Very Well Mind, η Aimee Daramus, κλινική ψυχολόγος στο Clarity Clinic του Σικάγο. Αυτός ο κανόνας σάς βοηθά να επαναφέρετε την προσοχή σας στην παρούσα στιγμή, απομακρύνοντας το μυαλό σας από τις αγχώδεις σκέψεις.

Πώς να τον εφαρμόσετε

Μπορεί να σας φαίνεται απλοϊκό, αλλά οι ειδικοί επισημαίνουν την αποτελεσματικότητά του:

• Κοιτάξτε γύρω σας. Παρατηρήστε τρία πράγματα που μπορείτε να δείτε. Παρατηρήστε τις λεπτομέρειές τους, τα χρώματα και τα σχήματά τους. Αυτή η διαδικασία βοηθά να μετατοπίσετε την προσοχή σας από το εσωτερικό άγχος στο εξωτερικό περιβάλλον σας.
• Εντοπίστε τρεις ήχους που μπορείτε να ακούσετε. Αυτοί μπορεί να είναι δυνατοί όσο μια σειρήνα ή πιο αδύναμοι όπως το βουητό από το κλιματιστικό.
• Κινήστε το σώμα σας με τρεις διαφορετικούς τρόπους. Αυτό μπορεί να είναι τόσο απλό όσο να κουνήσετε τους ώμους σας, τα δάχτυλα των ποδιών σας ή το κεφάλι σας. Δώστε προσοχή στις αισθήσεις που προκαλούνται από κάθε κίνηση.

Μπορείτε να επαναλάβετε αυτή τη διαδικασία όσες φορές χρειάζεται, μέχρι να νιώσετε πιο ήρεμοι και συγκεντρωμένοι. Η ομορφιά του κανόνα 3-3-3 έγκειται στην απλότητά του και την ευκολία εφαρμογής. Είναι μια τεχνική που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε οπουδήποτε και οποτεδήποτε.

Η επιστημονική βάση του

Ο κανόνας 3-3-3 είναι μια τεχνική γείωσης. Εμπλέκοντας το σώμα και τις φυσικές μας αισθήσεις, οι τεχνικές γείωσης διακόπτουν τη ροή των αγχωτικών σκέψεων και επαναφέρουν την προσοχή μας στην παρούσα στιγμή.

Αυτό λειτουργεί, επειδή η προσοχή που μπορούμε να δώσουμε ανά πάσα στιγμή είναι περιορισμένη. Αν εστιάζουμε σε ένα δέντρο, ένα αντικείμενο, ένα ζώο ή οτιδήποτε άλλο, η αγχωτική σκέψη δεν έχει την προσοχή μας και αυτομάτως περιορίζεται.

Ο κανόνας 3-3-3 μπορεί να αποδειχτεί και για εσάς ένα ισχυρό εργαλείο για τη διαχείριση του άγχους, προσφέροντας έναν απλό αλλά αποτελεσματικό τρόπο να ανακτήσετε τον έλεγχο κατά τη διάρκεια αγχωτικών στιγμών.

Ωστόσο, είναι σημαντικό να θυμάστε ότι το άγχος μπορεί να είναι ένα πολύπλοκο ζήτημα. Αν διαπιστώσετε ότι επηρεάζει σημαντικά την καθημερινότητά σας, μην διστάσετε να ζητήσετε επαγγελματική βοήθεια. Ένας θεραπευτής μπορεί να σας προσφέρει πρόσθετα εργαλεία και στρατηγικές, για να το διαχειριστείτε και να βελτιώσετε τη ζωή σας.

ΠΗΓΗ

Σκέφτεστε να αγοράσετε το πρώτο κινητό τηλέφωνο για το παιδί σας;

πηγη

Σκέφτεστε να αγοράσετε το πρώτο κινητό τηλέφωνο για το παιδί σας, αλλά έχετε αμφιβολίες για μια σειρά από ζητήματα και επιφυλάξεις; Με τη βοήθεια ειδικών μπορείτε να λάβετε τις κατάλληλες αποφάσεις, εξετάζοντας τα σημαντικότερα κριτήρια και τις καλύτερες πρακτικές, ώστε το πρώτο τηλέφωνο για το παιδί σας να είναι ένα βήμα ανάπτυξης και ένα χρήσιμο εργαλείο επικοινωνίας.

Εξάλλου, εκτός των άλλων, τα smartphones μπορούν να βοηθήσουν τους γονείς να σιγουρεύονται ότι τα παιδιά τους είναι ασφαλή.

 

Πότε να αγοράσετε το πρώτο τηλέφωνο του παιδιού σας;

Στο τέλος της ημέρας, αυτή η απόφαση εξαρτάται από εσάς και από το εάν πιστεύετε ότι το παιδί σας είναι έτοιμο για αυτό το βήμα. «Η ιδανική στιγμή για να αγοράσετε στο παιδί σας το πρώτο του κινητό τηλέφωνο διαφέρει ανάλογα με τις συγκεκριμένες ανάγκες και το επίπεδο ωριμότητας του παιδιού», σημειώνει στο Good To Know, η νευροεπιστήμονας και ιδρύτρια του Tak Index, Huriye Atilgan.

«Σε γενικές γραμμές, οι μελέτες φαίνεται να υποδηλώνουν ότι τα περισσότερα παιδιά ηλικίας περίπου 12-14 ετών είναι αναπτυξιακά έτοιμα για ένα τηλέφωνο», σημειώνει. «Αλλά αυτό δεν πρέπει να εκληφθεί ως κανόνας. Πρέπει να λάβετε υπόψη μια σειρά παραγόντων, συμπεριλαμβανομένης της ευθύνης, της ασφάλειας και των αναγκών επικοινωνίας του παιδιού».

Σύμφωνα με έρευνα του Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου, το 40% των παιδιών στην Ελλάδα αποκτά το πρώτο του κινητό τηλέφωνο σε ηλικία 10-12 ετών, ενώ το 23% των παιδιών αποκτά το πρώτο του κινητό σε ηλικία 8-10 ετών.

Η μετάβαση στο γυμνάσιο συχνά επιταχύνει τη λήψη της απόφασης από τους γονείς, που όχι μόνο θέλουν το παιδί τους να είναι ασφαλές κατά τη μετακίνηση από και προς το σχολείο, αλλά επίσης να συμβαδίζει με τους συνομηλίκους του. Στην πραγματικότητα δηλαδή ο ένας παρασύρει τον άλλον σε έναν «χορό» smartphones, που μικραίνει διαρκώς τις ηλικίες.

Σε κάθε περίπτωση, οι γονείς θα πρέπει να καθορίσουν σαφείς κατευθυντήριες γραμμές, όπως ο καθορισμός ορίων για τον χρόνο και τον λόγο χρήσης του από το παιδί.

Ο Ζακ Ράους, ερευνητής στο Stern School of Business του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και επικεφαλής ερευνητής του μπεστ σέλερ των New York Times «The Anxious Generation», σημειώνει ότι οι συνιστώμενες ηλικίες είναι των 14 ετών για τα smartphones και των 16 ετών για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Σύμφωνα με την Anita Cleare, συνιδρύτρια του Positive Parenting Project, «αν κρίνετε πως η στιγμή είναι σωστή για το πρώτο κινητό του παιδιού σας, κρατήστε το ασφαλές και δώστε του κάτι απλό». Ξεκινήστε με ένα φθηνό –ενδεχομένως και μεταχειρισμένο– τηλέφωνο και επιλέξτε το κατάλληλο πακέτο, ώστε να μην ανησυχείτε για απρόσμενους λογαριασμούς, αλλά και για να είστε βέβαιοι πως το παιδί θα έχει πάντα τη δυνατότητα κλήσης σε περίπτωση ανάγκης.

Αποφύγετε την παγίδα του… «όλοι στο σχολείο έχουν»

«Θα χρειαστεί να βάλετε κάποιους κανόνες για τη χρήση του τηλεφώνου, αλλά να είστε έτοιμοι να τους προσαρμόσετε με την πάροδο του χρόνου – ο τρόπος που το παιδί σας χρησιμοποιεί το τηλέφωνο θα αλλάξει, οπότε να είστε ευέλικτοι και να διατηρείτε τον διάλογο ανοιχτό», σημειώνει η Anita Cleare.

Αν δεν πιστεύετε ότι το παιδί σας είναι έτοιμο για δικό του τηλέφωνο, μην πέφτετε στην παγίδα ότι «όλοι οι άλλοι στο σχολείο» έχουν ήδη. «Είτε έχουν, είτε δεν έχουν, αυτός δεν είναι λόγος να βάλετε ένα τόσο ισχυρό εργαλείο στα χέρια του παιδιού σας», υπογραμμίζει. Εσείς γνωρίζετε το παιδί σας καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο και η επικοινωνία είναι πάντα το κλειδί, όταν πρόκειται για τέτοιες κομβικές γονικές αποφάσεις.

Τέσσερις βασικές συμβουλές για τα πρώτα βήματα

1. Προσφέρετε το τηλέφωνο με δοκιμαστική περίοδο: Αυτό δίνει στο παιδί την ευκαιρία να δείξει ότι μπορεί να είναι υπεύθυνο. Επίσης, σας επιτρέπει να δείτε πώς θα το χρησιμοποιήσει και ποιους κανόνες πρέπει να θέσετε για τη χρήση του τηλεφώνου.
2. Δώστε βάση στο συμβόλαιο: Αν ο κύριος λόγος που δίνετε στο παιδί σας ένα τηλέφωνο είναι για να μπορεί να επικοινωνεί μαζί σας σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, βεβαιωθείτε, βάσει συμβολαίου, ότι έχει απεριόριστες κλήσεις και μηνύματα, ώστε να μην εξαντλήσει τη χρέωση ή να δημιουργήσει απρόσμενους λογαριασμούς. Όταν υπογράφετε ένα συμβόλαιο κινητής τηλεφωνίας, σιγουρευτείτε για τα επιτρεπόμενα όρια χρήσης, καθώς εάν ξεπεραστούν τότε θα δείτε τον λογαριασμό αρκετά «φουσκωμένο».
3. Ρυθμίσεις για κατάλληλη χρήση: Αξιοποιήστε τις δυνατότητες των κινητών, ώστε να θέσετε περιορισμούς επιτυγχάνοντας την κατάλληλη χρήση για την ηλικία του παιδιού. Κατανοήστε τις δυνατότητες των smartphones. Εσείς ως γονιός μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας να παραμείνει ασφαλές. Να θυμάστε ότι το κινητό συνδέεται στο διαδίκτυο, οπότε οι ίδιοι κανόνες που ισχύουν για την ασφάλεια στο διαδίκτυο ισχύουν και κατά τη χρήση του κινητού.
4. Απλό τηλέφωνο για αρχή: Τα παιδιά χάνουν και σπάνε πράγματα. Μην τους δώσετε ένα ακριβό μοντέλο. Ξεκινήστε με ένα μεταχειρισμένο ή φθηνό τηλέφωνο. Έχουν χρόνια μπροστά τους, για να πάρουν στα χέρια τους κάτι καλύτερο.

ΠΗΓΗ

 

Τι είναι ο ηχωισμός, ποια τα χαρακτηριστικά του και πώς συνδέεται με τον ναρκισσισμό

πηγη

 

Στη σύγχρονη εποχή η ναρκισσιστική συμπεριφορά έχει γίνει αντικείμενο έντονου ενδιαφέροντος και ανησυχίας. Πολλοί αναρωτιούνται αν είναι ναρκισσιστές, αν ο σύντροφός τους είναι ναρκισσιστής, αν το αφεντικό τους είναι ναρκισσιστής – ακόμα και αν ο σκύλος τους είναι ναρκισσιστής. Ωστόσο, ελάχιστοι αναρωτιούνται για την αντίθετη πλευρά του ναρκισσισμού – τον ηχωισμό.

Ελληνική μυθολογία: η πηγή των όρων

Όπως σημειώνει ο Κώστας Παπαγεωργίου, ανώτερος λέκτορας ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο Queen’s του Belfast, σε άρθρο του στο The Conversation, για να κατανοήσουμε τον ηχωισμό, είναι σημαντικό να εξετάσουμε την ελληνική μυθολογία από την οποία προήλθαν οι όροι «ναρκισσισμός» και «ηχωισμός».

Η Ηχώ ήταν μία νύμφη με υπέροχη φωνή που τη χρησιμοποιούσε για να αποσπά την προσοχή της Ήρας, της βασίλισσας των θεών, ώστε να μην αντιλαμβάνεται τις απιστίες του συζύγου της, του Δία, με τις φίλες της.

Όταν η Ήρα αντιλήφθηκε το κόλπο της Ηχούς, την τιμώρησε αφαιρώντας της την ικανότητα να μιλάει. Η Ηχώ μπορούσε μόνο να επαναλαμβάνει τα τελευταία λόγια των άλλων. Ο πραγματικός της πόνος άρχισε όταν ερωτεύτηκε τον Νάρκισσο, έναν κυνηγό γνωστό για την εξαιρετική του ομορφιά. Η βάναυση απόρριψη του Νάρκισσου την οδήγησε σε τέτοια θλίψη, που στο τέλος δεν έμεινε τίποτα από αυτήν παρά μόνο η φωνή της… η Ηχώ.

Χαρακτηριστικά του ηχωισμού

Στον μύθο, όπως η Ηχώ βοηθούσε τις φίλες της να συναντηθούν με τον Δία, οι «ηχωιστές», σημειώνει ο κ. Παπαγεωργίου, εστιάζουν στην ικανοποίηση των αναγκών των άλλων, παραμελώντας τις δικές τους. Δεν εκφράζουν τις επιθυμίες και τις σκέψεις τους από φόβο μήπως νιώσουν ντροπή ή χάσουν την αγάπη. Τείνουν να ταυτίζονται συναισθηματικά με τους άλλους και να αποφεύγουν την προσοχή.

Άλλα χαρακτηριστικά του ηχωισμού περιλαμβάνουν την αδυναμία δημιουργίας ορίων, την τάση έντονης αυτοκριτικής και ζητούν ελάχιστα από τους άλλους από φόβο ότι θα τους επιβαρύνουν ή ότι αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως προσπάθεια προσέλκυσης προσοχής.

Η έλξη των αντίθετων

Οι ηχωιστές και οι ναρκισσιστές μπορεί να έλκονται ο ένας από τον άλλον. Ενώ μπορεί να είναι εύκολο να θεωρήσουμε τον ναρκισσιστή ως επιτιθέμενο και τον ηχωιστή ως θύμα σε μια σχέση, η αλήθεια είναι ότι και οι δύο πλευρές ικανοποιούν συγκεκριμένες ανάγκες, επισημαίνει ο κ. Παπαγεωργίου στο Conversation: Ο ναρκισσιστής μονοπωλεί την προσοχή χωρίς καμία πρόκληση ή απειλή για το εγώ του, ενώ ο ηχωιστής κρύβεται στη σκιά του ναρκισσιστή, ικανοποιώντας την τάση του να αποφεύγει την προσοχή.

Οι επιπτώσεις του ηχωισμού και του ναρκισσισμού

Στον μύθο, και οι δύο, η Ηχώ και ο Νάρκισσος, πεθαίνουν τραγικά λόγω λανθασμένων επιλογών και ανεκπλήρωτων αναγκών. Στη σύγχρονη εποχή, τόσο η ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας (το υψηλό άκρο του φάσματος ναρκισσισμού) όσο και ο ηχωισμός μπορούν να συμβάλλουν σε προβλήματα ψυχικής υγείας, απομόνωση και μοναξιά.

Η υγιής ισορροπία

Αντίθετα, ένα υγιές επίπεδο ναρκισσισμού, όπως διαπιστώθηκε σε σχετική έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Journal of Psychiatric Research, μπορεί να οδηγήσει σε θετικά αποτελέσματα, όπως μειωμένες ψυχικές ασθένειες και καλύτερη απόδοση υπό πίεση.

«Για να κατανοήσουμε πόσο ναρκισσισμός ή ηχωισμός είναι απαραίτητος πριν γίνει τοξικός, πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την ανθρώπινη φύση. Αντί να σκεφτόμαστε τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας ως κάτι σταθερό (είτε είσαι ηχωιστής είτε όχι), πρέπει να εστιάσουμε στην κατανόηση του πώς η συμπεριφορά και η προσωπικότητά μας αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη ανάλογα με το τι απαιτείται από εμάς μέσα στο πολύπλοκο κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο λειτουργούμε όλοι», καταλήγει ο κ. Παπαγεωργίου στο άρθρο του.

ΠΗΓΗ