Τι είναι η τεχνική αναπνοής 4-7-8 και πώς μπορεί να ωφελήσει τον ύπνο

πηγη

 

Πρόκειται για μια απλούστατη τεχνική αναπνοής που όλοι μπορούμε να εφαρμόσουμε. Αποτελεί έμπνευση του Αμερικανού Δρ Andrew Weil, ο οποίος είναι ειδικός σε θέματα ύπνου.

Σύμφωνα με τον Δρ Weil, η τεχνική 4-7-8 είναι αποτελεσματική επειδή επιτρέπει στους πνεύμονες να γεμίσουν με αέρα. Έτσι, ολόκληρο το σώμα λαμβάνει περισσότερο οξυγόνο και επέρχεται η απόλυτη χαλάρωση.

Πώς θα εφαρμόσετε την τεχνική 4-7-8:

1. Εκπνεύστε από το στόμα, βγάζοντας όλο τον αέρα προς τα έξω δυνατά (να ακουστεί το σφύριγμα της αναπνοής).

2. Κλείστε το στόμα και εισπνεύστε αργά από τη μύτη μετρώντας από μέσα σας μέχρι το 4.

3. Κρατήστε την αναπνοή σας μετρώντας μέχρι το 7.

4. Εκπνεύστε από το στόμα, βγάζοντας όλο τον αέρα προς τα έξω δυνατά (να ακουστεί το σφύριγμα της αναπνοής) μετρώντας μέχρι το 8.

5. Επαναλάβετε τα προηγούμενα βήματα τέσσερις φορές.

Ο Δρ Weil προτείνει να επαναλαμβάνετε τον κύκλο των αναπνοών (4-5 φορές) τουλάχιστον δύο φορές την ημέρα κάθε μέρα και σταδιακά θα δείτε εκπληκτικά αποτελέσματα!

Διαβάστε επίσης:

 

 

 

ΠΗΓΗ

 

Τρόποι για να διαχειριστείτε το εργασιακό άγχος

πηγη

 

Οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν έντονη πίεση στον εργασιακό χώρο καθώς η τηλεργασία έχει μειωθεί και οι περισσότεροι από εμάς δηλώνουμε φυσική παρουσία, κάτι που είχαμε ξεσυνηθίσει. Επίσης, οι αυξημένες απαιτήσεις των εργοδοτών, ο σκληρός ανταγωνισμός και ο χαρακτήρας του κάθε εργαζόμενου αυξάνουν το στρες. Αν και το άγχος σε κάποιες περιπτώσεις μας κρατά σε εγρήγορση τις περισσότερες φορές μας κάνει κακό τόσο σωματικά όσο και από άποψη απόδοσης.

Οι λόγοι του άγχους

Η αναγνώριση της αιτίας που μας προκαλεί έντονο άγχος μπορεί να μας βοηθήσει να το διαχειριστούμε. Ένας άνθρωπος που είναι πολύ ευσυνείδητος και έχει βάλει ψηλά τον πήχη θέλει να είναι άριστος, να μην κάνει λάθη και να είναι αποδοτικός στο έπακρο. Το άτομο που λειτουργεί κατ' αυτόν τον τρόπο δεν επιτρέπει στον εαυτό του την αποτυχία, δεν του αρέσει να του κάνουν υποδείξεις και αν για κάποιο εξωγενή ή προσωπικό λόγο είναι κάποια στιγμή ανεπαρκής το άγχος του απογειώνεται με αποτέλεσμα να θέλει πολύ χρόνο και προσπάθεια για να το διαχειριστεί.

Αν το αναλύσουμε λίγο περισσότερο θα ανακαλύψουμε και άλλες αιτίες που προκαλούν έντονο στρες οι οποίες είναι οι εξής:

• Οι προσδοκίες για την απόδοση του εργαζόμενου είναι ασαφείς
• Υπάρχει έλλειψη προσωπικής και επαγγελματικής υποστήριξης
• Το αντικείμενο της εργασίας έχει μεγάλο ποσοστό ανεργίας και ανασφάλειας
• Η δουλειά δεν είναι αρκετά προκλητική ή συναρπαστική
• Υπάρχουν λιγοστές ευκαιρίες για ανέλιξη
• Ο φόρτος εργασίας είναι υπερβολικός
• Ο μισθός είναι πολύ χαμηλός ή άνισος με τη δουλειά και τις ώρες εργασίας

Συμβουλές για τη διαχείριση του εργασιακού άγχους

Παρόλο που το άγχος είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα, ο τρόπος που θα το διαχειριστείτε είναι σημαντικός καθώς σας βοηθά να παραμείνετε πιο υγιείς και να αυξήσετε την παραγωγικότητά σας. Αλλά τι μπορείτε να κάνετε;

1. Εντοπίστε την αιτία που σας προκαλεί το άγχος

Είναι πιο εύκολο να μειώσετε το άγχος σας όταν ξέρετε τι το προκαλεί. Αν για παράδειγμα αντιληφθείτε πως το πρόβλημά σας είναι οι ανεπαρκείς γνώσεις σας τότε θα πρέπει να βρείτε τον τρόπο να καλύψετε τα κενά σας προκειμένου να γίνετε ανταγωνιστικοί. Αν είστε πιο αργοί σε σχέση με τους συναδέλφους σας τότε θα πρέπει να αφιερώσετε περισσότερο χρόνο για να καλύψετε τις αδυναμίες σας προκειμένου να είστε συνεπείς στο χρονοδιάγραμμα της δουλειάς σας.

Αν ο όγκος της εργασίας σας είναι μεγαλύτερος από αυτόν που μπορείτε να διαχειριστείτε έχετε δύο επιλογές. Η πρώτη να ξεκινήσετε την ημέρα σας στο γραφείο με τα πιο δύσκολα κομμάτια της δουλειάς σας που απαιτούν αυξημένη εγρήγορση και προσήλωση στη λεπτομέρεια και στο τέλος της ημέρας να ασχοληθείτε με τα ευκολότερα που απαιτούν απλή διεκπεραίωση. Η δεύτερη επιλογή είναι να μοιράσετε αρμοδιότητες ή να μάθετε να αρνείστε ευγενικά τον μεγαλύτερο όγκο δουλειάς που ο προϊστάμενός σας σάς αναθέτει.

2. Μην αφήνετε εκκρεμότητες

Εάν καθυστερείτε να πάτε στο γραφείο ή δεν είστε κατάλληλα προετοιμασμένοι, είναι λογικό η μέρα σας να ξεκινήσει με αρνητικό πρόσημο. Ήδη τα νεύρα σας είναι τσιτωμένα, η καρδιά σας χτυπάει τρελά και το στομάχι σας πονάει. Στη δουλειά πρέπει να είμαστε στρατιώτες και να έχουμε πειθαρχία. Επίσης, θα πρέπει να αφήνουμε πίσω μας τα προβλήματα της καθημερινότητάς μας για να μπορέσουμε να είμαστε συγκεντρωμένοι στο έπακρο.

3. Βάλτε όρια

Η τεχνολογία μας επιτρέπει να έχουμε συνεχή πρόσβαση στην εργασία, αλλά είναι σημαντικό να θέσετε τα όρια μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής. Για παράδειγμα, θα μπορούσατε να μένετε μια ώρα παραπάνω στη δουλειά σας ώστε όταν φύγετε από το γραφείο σας να έχετε ολοκληρώσει όλες σας τις εκκρεμότητες. Μια άλλη επιλογή είναι να ελέγξετε τα μηνύματά σας ή να κάνετε μια προετοιμασία για την επόμενη ημέρα μετά το βραδινό σας γεύμα έχοντας όμως στο μυαλό σας ότι δεν θα πρέπει να υπερβείτε τη μια ώρα.

4. Βρείτε τους μηχανισμούς να χαλαρώσετε

• Συνειδητοποιείστε την αιτία του άγχους σας και προσπαθήσετε να αντιληφθείτε τι σας το προκαλεί.
• Πάρτε βαθιές ανάσες κα κάντε διαλογισμό για λίγα λεπτά της ώρας προκειμένου να αποφορτιστείτε.
• Για λίγη ώρα μιλήσετε στο τηλέφωνο με ένα αγαπημένο σας πρόσωπο.
• Δημιουργήστε στο μυαλό σας μια εικόνα που σάς δίνει χαρά και σάς χαλαρώνει.

5. Ζητήσετε άδεια

Κάνοντας ένα διάλειμμα από τις εργασιακές δραστηριότητές σας μπορείτε να ξεκουραστείτε ή να λύσετε εξωγενείς παράγοντες που σας προκαλούν άγχος και σας αποπροσανατολίζουν. Όταν θα επιστρέψετε ξανά στο γραφείο σας θα είστε σε καλύτερη θέση να αντιμετωπίσετε δυνητικά αγχωτικές καταστάσεις. Αν δεν δικαιούστε άδεια εξετάστε αν μπορείτε να πάρετε μια εβδομάδα άνευ αποδοχών.

6. Διαπραγματευτείτε εκ νέου

Αν για παράδειγμα οι υποχρεώσεις σας δεν επιτρέπουν να εργάζεστε με πλήρες ωράριο εξετάστε αν μπορείτε να δουλεύετε part time. Μιλήστε στον προϊστάμενό ή τον εργοδότη σας με ειλικρίνεια, είναι κάτι που τις περισσότερες φορές αποδίδει. Επίσης, διαπραγματευτείτε ένα διαφορετικό ωράριο ή την επαναφορά της τηλεργασίας κάποιες ημέρες την εβδομάδα.

7. Αποφορτιστείτε

Είναι πολύ σημαντικό να αναπτύξετε υγιείς στρατηγικές για τη διαχείριση του άγχους. Όταν αρχίσετε να αισθάνεστε ένταση, η ύπαρξη ενός πλάνου για την καταπολέμησή του σάς επιτρέπει να το ξεπεράσετε με τρόπο βιώσιμο και ευεργετικό.

Τι μπορείτε να κάνετε στον ελεύθερό σας χρόνο;

• Διαβάστε ένα βιβλίο
• Δείτε μια ταινία ή μια τηλεοπτική σειρά που σας χαλαρώνει
• Ασκηθείτε
• Αποκτήστε ένα χόμπι
• Ακούστε μουσική
• Δείτε φίλους
• Ασχοληθείτε με την οικογένειά σας
• Κοιμηθείτε 8 ώρες
• Κόψτε τους άπειρους καφέδες και υιοθετήστε έναν υγιεινό τρόπο ζωής

8. Παρατηρήστε τι κάνουν οι συνάδελφοί σας και ακολουθείστε το παράδειγμά τους

Αν εργάζεστε σε έναν ενιαίο χώρο παρατηρήστε αν οι συνάδελφοί σας κάνουν διάλειμμα κατά τη διάρκεια της εργασίας τους. Θα αντιληφθείτε ότι σταματούν για λίγα λεπτά της ώρας για να φάνε, να κάνουν ένα τηλεφώνημα ή να βγουν στον προαύλιο χώρο ή το καπνιστήριο. Μήπως θα σας βοηθούσε να κάνατε το ίδιο; Επιπλέον, είναι μια καλή ευκαιρία να γνωριστείτε περισσότερο και να δικτυωθείτε.

9. Βελτιώστε το χώρο εργασίας σας

Το φυσικό περιβάλλον στο χώρο εργασίας μπορεί να επηρεάσει τα επίπεδα άγχους σας. Δημιουργήστε ένα χαλαρωτικό περιβάλλον γύρω σας για να βελτιώσετε τη διάθεσή σας. Να θυμάστε ότι το μπλε και το πράσινο χαλαρώνουν. Μπορείτε να αγοράσετε ένα μαξιλάρι, ένα φωτιστικό, μια καρέκλα ή ένα ποντίκι για να βάλετε την προσωπική σας πινελιά στον χώρο σας. Επίσης, η φωτογραφία της οικογένειάς σας ή ενός αγαπημένου προσώπου λειτουργεί πάντα θετικά. Αν έχετε δικό σας γραφείο προσθέστε κάποιο φυτό εσωτερικού χώρου ή ένα κάδρο της αρεσκείας σας. Όσο πιο άνετα νιώθετε, τόσο περισσότερο θα αποδίδετε.

10. Κοινωνικοποιηθείτε

Αν δεν μιλήσετε εσείς πρώτοι στους συναδέλφους σας μην περιμένετε να κάνουν οι ίδιοι την κίνηση. Το κτίσιμο σχέσεων μειώνει το άγχος και τις συγκρούσεις και προάγει την ομαδική εργασία.

11. Μάθετε πώς να διαχειρίζεστε προς όφελός σας τις συγκρούσεις

Η εκμάθηση της επίλυσης συγκρούσεων μπορεί να μειώσει την ένταση στο χώρο εργασίας κατά συνέπεια και το δικό σας άγχος. Μην παίρνετε αποφάσεις εν βρασμώ ψυχής και δώστε στον εαυτό σας τον χρόνο να αποφορτιστεί ώστε να δει με άλλη οπτική ένα πρόβλημα. Θα εκπλαγείτε από το πόσο αποδοτικό είναι για σας και την ομάδα σας.

12. Έχετε τακτικό το γραφείο σας

Ένα ακατάστατο γραφείο αυξάνει το άγχος. Επίσης είναι δύσκολο να βρείτε τα αντικείμενα που χρειάζεστε, γεγονός που καθυστερεί την εργασία σας και αυξάνει το άγχος. Το ίδιο πρέπει να κάνετε και στον υπολογιστή σας. Όλα σας τα αρχεία πρέπει να είναι ταξινομημένα και πλήρως ενημερωμένα.

Συμπερασματικά θα λέγαμε πως το να είστε ψύχραιμοι σάς βοηθά να αντιμετωπίσετε όλες τις δυσκολίες. Αν πάλι το κλίμα και οι συνθήκες εργασίας δεν σας βοηθούν αναζητήστε έναν άλλο εργοδότη. Ωστόσο, πριν πάρετε αυτήν την απόφαση αναζητήστε μια νέα δουλειά και διασφαλίστε ότι η νέα σας επιλογή έχει περισσότερα πλεονεκτήματα από την τωρινή σας εργασία.

ΠΗΓΗ

«Οι γονείς ας ανησυχήσουν όταν τα παιδιά τους είναι αδιάφορα για τη ζωή, όχι για τα μαθήματα»

πηγη

Μπορεί να υπάρξει μια ζωή χωρίς προβλήματα; Υπάρχουν σημάδια που δείχνουν ότι κάποιος δεν είναι ευχαριστημένος με τον εαυτό του; Η κλινική ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια Άννα Κανδαράκη απαντά στον Γιάννη Πανταζόπουλο.

 

Η ευθύνη της οικογένειας στην ανάπτυξη της επιθετικότητας του εφήβου

ΠΗΓΗ

 

Όταν ο έφηβος εκφράζεται βίαια ή και εγκληματικά

Δεν είναι λίγες οι φορές όπου οι έφηβοι εκδηλώνουν βίαιη, επιθετική συμπεριφορά. Οι έντονες συναισθηματικές διακυμάνσεις της εφηβείας, η παρορμητικότητα, οι συνεχείς αλλαγές διάθεσης, αλλά και ο τρόπος της ζωής των εφήβων, το οικογενειακό και κοινωνικό τους περιβάλλον, δημιουργούν το πλαίσιο για την έκφραση τέτοιου είδους συμπεριφοράς.

Ωστόσο, για να φτάσει ένας έφηβος να διαπράξει φόνο και μάλιστα ενάντια στον γονιό του, θα πρέπει να συντρέχουν πολλοί, διαφορετικοί παράγοντες, όπως η ενδοοικογενειακή βία, η ύπαρξη ενός μη διαθέσιμου γονιού, ο οποίος δεν προσφέρει σταθερότητα και βοήθεια στο παιδί, η κακοποίηση ή και η παραμέληση του εφήβου από τη βρεφική του ηλικία, η απομόνωση του από το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον και τους φίλους, η απελπισία που μπορεί να βιώνει ο έφηβος, ανήμπορος να αλλάξει τις συνθήκες της ζωής του, η ανικανότητα του γονιού να επιτελέσει τον ρόλο του. Ωστόσο, ακόμη και αν όλοι αυτοί οι παράγοντες συντρέχουν, είναι αρκετά σπάνιο ένας έφηβος να σκοτώνει ή να διατάζει να σκοτώσουν τον πατέρα ή τη μητέρα του.

3 ψυχολογικές συνθήκες που εντοπίζονται στον πατροκτόνο ή στο μητροκτόνο έφηβο

1. Η κακοποίηση ή και η παραμέληση. Κακοποιημένα ή και παραμελημένα παιδιά, που δε βρίσκουν διέξοδο στην κατάσταση που βιώνουν, μπορεί να οδηγηθούν στην απόφαση να σκοτώσουν τον κακοποιητικό γονιό, προκειμένου να ξεφύγουν από τον άνθρωπο που τα υποβάλλει αναπόδραστα σε σωματική, σεξουαλική, συναισθηματική βία ή και τα παραμελεί εκθέτοντας τα σε κίνδυνο.
2. Πιθανή ψυχιατρική διαταραχή του εφήβου. Στην περίπτωση αυτή, ο έφηβος χάνει την επαφή του με την πραγματικότητα, μπορεί να βιώνει ψευδαισθήσεις και παραισθήσεις, ενώ συχνά η ψυχική αυτή διαταραχή προϋπάρχει της εγκληματικής συμπεριφοράς, γεγονός που συχνά επιβεβαιώνεται από το ιστορικό του εφήβου. Συχνά μάλιστα, τα παιδιά αυτά μπορεί να μην είναι σε θέση να ανακαλέσουν στη μνήμη τους τον φόνο, βρισκόμενα σε μία κατάσταση «αποσύνδεσης» με την πραγματικότητα.
3. Σοβαρή αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας και διαταραχές συμπεριφοράς του παιδιού ή του εφήβου. Το παιδί έχει άρση αναστολών, απουσία ενοχών και νοητική διαύγεια για την πράξη του. Σε αυτή μάλιστα την περίπτωση, το παιδί ή ο έφηβος μπορεί να επιτελεί την εγκληματική του πράξη με συνεργούς. Σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί να υποκινείται από κάποιον πολύ κοντινό του (φίλο ή φίλη). Η ανάγκη του εφήβου να ανήκει στην «παρέα» του μπορεί, σε περίπτωση όπου η παρέα εκφράζει παραβατικές συμπεριφορές, να τον οδηγήσει σε ακραία συμπεριφορά, την οποία δε θα ακολουθούσε εάν βρίσκονταν υπό οικογενειακή καθοδήγηση και επιτήρηση.

Το σταθερό περιβάλλον και οι ενεργοί γονείς διασφαλίζουν την υγιή ανάπτυξη των παιδιών

Τόσο η συναισθηματική ασφάλεια όσο και η υγιής ψυχική ανάπτυξη προϋποθέτουν την ανταπόκριση του γονιού στις συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού, τη διαθεσιμότητα του, την ένδειξη αγάπης, φροντίδας και τρυφερότητας με λόγια και με έργα, τη μέριμνα για την εκπαιδευτική του εξέλιξη και την κοινωνική του ανάπτυξη, μία καλή σχέση μεταξύ των γονέων. Όλα αυτά μαζί αποτελούν «προστατευτικούς» παράγοντες για την υγιή ψυχοσωματική ανάπτυξη του παιδιού.

Το μορφωτικό και οικονομικό επίπεδο των γονιών ως παράγοντας επιθετικής συμπεριφοράς του εφήβου

Οι συνθήκες ανέχειας και το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο αποτελούν ορισμένες φορές τροχοπέδη στη συναισθηματική, νοητική και σωματική ανάπτυξη του παιδιού. Είναι μάλιστα γεγονός ότι σε τέτοιου είδους συνθήκες, απαντώνται περισσότερα παιδιά με ψυχολογικά προβλήματα και επιθετικές συμπεριφορές, χωρίς όμως να είναι και απόλυτο.
Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου διαπιστώνεται ότι σε τέτοιο «επιβαρυντικό» περιβάλλον, τα παιδιά δεν παρουσιάζουν κανέναν ψυχολογικό πρόβλημα και δεν εκδηλώνονται βίαια. Όπως ασφαλώς συμβαίνει και το αντίθετο, σε οικογένειες με οικονομική άνεση και υψηλό μορφωτικό επίπεδο, να συναντάμε συχνά επιθετικές συμπεριφορές. Κοινός τόπος της επιθετικής συμπεριφοράς είναι η αντιμετώπιση του παιδιού από τον γονέα. Ο τρόπος δηλαδή με τον οποίο ο γονέας υπάρχει, αν υπάρχει ενεργά, στη ζωή του παιδιού του και όχι εάν οι συνθήκες της ζωής του τού το επιτρέπουν. Η τοποθέτηση του γονέα απέναντι στο παιδί, αποτελεί μία εντελώς προσωπική επιλογή, ανεξάρτητα από το οικονομικό και κοινωνικό status των γονιών.

Η ευθύνη της οικογένειας στην ανάπτυξη της επιθετικότητας του εφήβου

Οι γονείς που δεν ενδιαφέρονται για τα παιδιά τους, τα κακοποιούν με οποιαδήποτε μορφή βίας, τα παραμελούν, ή «ενδιαφέρονται» ακολουθώντας λανθασμένες μεθόδους (δε βάζουν όρια, δεν τα ανατρέφουν με κάποιο αξιακό σύστημα), δεν τα σέβονται, δε νιώθουν αίσθημα ευθύνης για την ανατροφή τους, ούτε ενσυναίσθηση με αυτά, ενδεχομένως να αναθρέφουν «παραβατικούς» εφήβους, με ροπή στην επιθετικότητα και στην εγκληματικότητα. Με δεδομένο την ανωριμότητα του εγκεφάλου του εφήβου, που χαρακτηρίζεται από αδυναμία ελέγχου των παρορμήσεων αλλά και με την επιρροή «ακατάλληλων» φίλων και συνομηλίκων, ο έφηβος μπορεί να οδηγηθεί σε ακραία επιθετική συμπεριφορά, ακόμη και να προβεί σε εγκληματική πράξη.
Η ευθύνη του σχολείου στην αναγνώριση της επιθετικότητας του εφήβου και των αιτιών που οδηγούν σε αυτήν
Το σχολείο, οι εκπαιδευτικοί αλλά και οι κοινωνικές υπηρεσίες ανηλίκων, θα έπρεπε να διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο στην αναγνώριση των προβλημάτων που βιώνουν τα παιδιά (όπως για παράδειγμα στην αναγνώριση της παραμέλησης ή της κακοποίησης) και να φροντίζουν εγκαίρως να παρεμβαίνουν και να τα διαχειρίζονται σε έναν βαθμό. Επιπλέον, οι σχολικοί ψυχολόγοι, που πλέον εργάζονται μέσα στο περιβάλλον του σχολείου, οφείλουν να διαχειριστούν παιδιά και γονείς, να προλάβουν τις ακραίες εκφάνσεις βίας ή να παρέμβουν πριν τα παιδιά οδηγηθούν σε μία ακραία εγκληματική πράξη και καταλήξουν σε κάποιο σωφρονιστικό ίδρυμα.

ΙΛΙΑ Ν.ΘΕΟΤΟΚΑ, ΚΛΙΝΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ – ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ. Ψυχιατρική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών. Αιγινήτειο Νοσοκομείο.

ΠΗΓΗ

Αυτισμός: Έξι ερωτήσεις που απασχολούν τους γονείς με παιδιά στο φάσμα – Οι ειδικοί απαντούν

πηγη

 Γιατί διαγιγνώσκονται συχνότερα τα αγόρια σε σύγκριση με τα κορίτσια με διαταραχές του φάσματος του αυτισμού; Πώς μπορεί να εγκλιματιστεί στο σχολείο το παιδί που βρίσκεται στο φάσμα; Υπάρχουν εφαρμογές που μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά και τους γονείς;

Εμμονές, ελλείμματα στην επικοινωνία, πιστή ακολουθία μιας ρουτίνας. Ενα στα 36 παιδιά εμφανίζει τα παραπάνω χαρακτηριστικά, κατατάσσοντάς τα στη διαταραχή του αυτιστικού φάσματος, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία από το αμερικανικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC). Το ygeiamou αναζήτησε τη βοήθεια της αναπτυξιακής παιδιάτρου δρος Δέσποινας Μπαστάκη για να απαντήσει σε καίριες ερωτήσεις που απασχολούν κάθε γονιό σχετικά με τις Διαταραχές Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ).

Πώς γίνεται η διάγνωση;
«Τα γρήγορα αντανακλαστικά του γονιού αποτελούν το κλειδί στην έγκαιρη διάγνωση, σε συνδυασμό με την κλινική εκτίμηση του ειδικού. Η διάγνωση ορίζεται μέσω της κλινικής εξέτασης από τη συνέντευξη με τους γονείς και από πληροφορίες που συλλέγονται με ερωτηματολόγια που διανέμονται στους γονείς και στους εκπαιδευτικούς, όπου κρίνεται απαραίτητο και με βάση την κλινική εικόνα και τη συμπτωματολογία του κάθε ατόμου», εξηγεί η δρ Μπαστάκη. Επίσης, συμπληρώνει ότι υπάρχει η δυνατότητα τα παιδιά που ανήκουν σε ομάδα υψηλού κινδύνου να εντοπιστούν από τον παιδίατρο με τη χρήση ειδικών ερωτηματολογίων που συμπληρώνουν οι γονείς σε συγκεκριμένες ηλικίες-κλειδιά και εν συνεχεία να παραπεμφθούν στον ειδικό Αναπτυξιακό Παιδίατρο για περαιτέρω διερεύνηση και διάγνωση. Επιπλέον, υπάρχουν ειδικά διαγνωστικά αναπτυξιακά τεστ και δοκιμασίες που μπορούν να δώσουν τη διάγνωση, τα οποία σε συνδυασμό με την έγκαιρη παραπομπή έχουν τη δυνατότητα να συμβάλουν τα μέγιστα στην πρώιμη παρέμβαση σε παιδιά με νευροαναπτυξιακές διαταραχές. Τα διαγνωστικά εργαλεία χορηγούνται και από άλλους πιστοποιημένους εκπαιδευτές ή και μια ομάδα ειδικών που περιλαμβάνει λογοθεραπευτές, εργοθεραπευτές, ψυχολόγους και άλλους επιστήμονες.

Γιατί υποδιαγιγνώσκονται τα κορίτσια;
Αναφορικά με το φύλο, τα αγόρια φαίνεται πως διατηρούν σημαντικό προβάδισμα στις διαγνώσεις σε σύγκριση με τα κορίτσια, με αναλογία τέσσερα προς ένα. «Μερικά από τα λεγόμενα πυρηνικά χαρακτηριστικά του αυτισμού, όπως είναι οι τελετουργίες, οι στερεότυπες κινήσεις και συμπεριφορές, τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα και οι εμμονές, συνήθως είναι πιο εμφανή στα αγόρια», εξηγεί η κυρία Μπαστάκη. Τα κορίτσια, από την άλλη, συνήθως είναι πιο κοινωνικά προσαρμοσμένα, με πιο «κοινωνικά αποδεκτά» ιδιαίτερα ενδιαφέροντα, ενώ παράλληλα τις περισσότερες φορές μπορούν ή προσπαθούν να καλύψουν τα αυτιστικά τους χαρακτηριστικά κάνοντας το λεγόμενο «καμουφλάζ». Και μέχρι κάποια ηλικία πράγματι τα καταφέρνουν! Οπως διευκρινίζει η κυρία Μπαστάκη, «τα κορίτσια μπορεί να εμφανίζουν προσκόλληση με κάποιον σταρ ή άλλες ιδιαίτερες προτιμήσεις και συμπεριφορές πιο κοινωνικά προσαρμοσμένες ή αποδεκτές. Γι’ αυτό και μέχρι τη σχολική ηλικία ή την εφηβεία στα κορίτσια υψηλής λειτουργικότητας με διαταραχή αυτιστικού φάσματος η διάγνωση μπορεί να διαλάθει. Οταν οι κοινωνικές απαιτήσεις ξεπερνούν την ικανότητα του ατόμου για απόκρυψη των δυσκολιών του, τότε τα άτομα αυτά είναι πιο πιθανό να λάβουν μια διάγνωση».

Ποιο σχολείο ταιριάζει στα παιδιά με ΔΑΦ;
Ανάλογα με τη λειτουργικότητα και τις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε παιδιού επιλέγεται και το κατάλληλο σχολείο, που θα συμβάλλει στη βέλτιστη εξέλιξη και συμπερίληψή του. Τα παιδιά υψηλής λειτουργικότητας, σύμφωνα με την κυρία Μπαστάκη, μπορούν να φοιτήσουν κανονικά σε γενικό σχολείο, με ενισχυτική διδασκαλία με τη μορφή της παράλληλης στήριξης. Εναλλακτικά, ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε παιδιού, αντί για τον εκπαιδευτικό παράλληλης στήριξης παρέχεται ειδικό βοηθητικό προσωπικό ή σχολικός νοσηλευτής. Τα παιδιά μέτριας ή χαμηλής λειτουργικότητας, από την άλλη, θα φοιτήσουν σε σχολεία ειδικής εκπαίδευσης ήδη από την προσχολική ηλικία.

Ποιος ειδικός συνταγογραφεί τη φαρμακευτική αγωγή;
Η χρήση φαρμακευτικής αγωγής σε παιδιά με ΔΑΦ δεν είναι ο κανόνας, σύμφωνα με την κυρία Μπαστάκη, καθώς χορηγούνται ανάλογα με τις περιπτώσεις. Συνήθως, ο αρμόδιος ιατρός για τη συνταγογράφηση της αγωγής είναι ο θεράπων εκάστου παιδιού, που γνωρίζει το ιατρικό και νευροαναπτυξιακό ιστορικό του. Η φαρμακευτική αγωγή σε παιδιά με ΔΑΦ μπορεί να χορηγηθεί από αναπτυξιακό παιδίατρο, παιδοψυχίατρο ή παιδονευρολόγο, ανάλογα με την κατάσταση και τη συννοσηρότητα του κάθε παιδιού: «Υπάρχει και μια ομάδα παιδιών με υποκείμενα νοσήματα, όπως τα παιδιά με προωρότητα, εγκεφαλική παράλυση ή/και γενετικά σύνδρομα, τα οποία θα εμφανίσουν συμπτωματολογία διαταραχής αυτιστικού φάσματος, χωρίς όμως να είναι αυτή η βασική διαταραχή τους. Εκεί μια ομάδα ειδικών ορίζει την αγωγή», συμπληρώνει η κυρία Μπαστάκη.

Ποιος φροντίζει το παιδί μετά την ενηλικίωσή του;
Το «μετά» απασχολεί ιδιαίτερα τους γονείς, με έμφαση στην ενηλικίωση. Και εδώ τα πράγματα εξαρτώνται από την οικογένεια και τη λειτουργικότητα των ατόμων. «Τα άτομα στο φάσμα μπορούν να συνεχίσουν να διαμένουν με την οικογένειά τους, εάν αυτό είναι εφικτό, και να απασχολούνται τις πρωινές ώρες σε κάποια δομή ψυχικής υγείας και πρόνοιας, όπως τα Κέντρα Ημέρας ή Κέντρα Ημερήσιας Φροντίδας», εξηγεί η κυρία Μπαστάκη. Εκτός αυτού, υπάρχει και η δυνατότητα εργασίας σε κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις, είτε σε κοινωνικούς συνεταιρισμούς περιορισμένης ευθύνης ή σε προστατευόμενα εργαστήρια εκμάθησης τέχνης, όπου πραγματοποιείται και η εκμάθηση κάποιας δεξιότητας ή τέχνης.
Εάν δεν υπάρχει η δυνατότητα φιλοξενίας του ατόμου από την οικογένεια, υπάρχει η δυνατότητα του προσωπικού βοηθού, αλλά και οι Στέγες Υποστηριζόμενης Διαβίωσης, Δομές Κοινωνικής Πρόνοιας για άτομα άνω των 18, αλλά και τα Κέντρα Κοινωνικής Πρόνοιας, όπως τα Θεραπευτήρια Χρονιών Παθήσεων ή τα Κέντρα Παιδικής Μέριμνας και Περίθαλψης. Για τα άτομα που δεν μπορούν να είναι αυτόνομα υπάρχουν οι ξενώνες, τα οικοτροφεία και τα προστατευόμενα διαμερίσματα.

Υπάρχουν εφαρμογές που βοηθούν τα παιδιά στο φάσμα;
Η τεχνολογία στέκεται σύμμαχος των παιδιών στο φάσμα, βοηθώντας τα να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους. Ο κ. Ιωάννης Κουμπούρος, αναπληρωτής καθηγητής Πληροφορικής Υγείας – Ανάπτυξης Συστημάτων Υγείας στο Τμήμα Δημόσιας και Κοινοτικής Υγείας στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής είναι σχεδιαστής και δημιουργός τριών εφαρμογών για τα παιδιά με διαταραχή αυτιστικού φάσματος. Στην πρώτη εφαρμογή, μέσα από την εκμάθηση μέσω του παιχνιδιού το παιδί μαθαίνει να συλλαβίζει: «Δεν απαιτούνται ειδικές δεξιότητες, καθώς το παιδί θα πρέπει απλά να πατήσει ένα πλήκτρο για δεξιά ή αριστερά και το space», εξηγεί ο κύριος Κουμπούρος. Με τη δεύτερη εφαρμογή το παιδί μαθαίνει ανάγνωση χρησιμοποιώντας τις ίδιες αρχές. Και οι δύο εφαρμογές έχουν δοκιμαστεί πιλοτικά με μεγάλη επιτυχία, καθώς έχουν σχεδιαστεί με τέτοιον τρόπο ώστε να δίνουν κίνητρο και να μη διασπάται η προσοχή των παιδιών: «Το μεγάλο πρόβλημα εκτός από το κοινωνικό ή το γνωσιακό έλλειμμα είναι η έλλειψη κινήτρου. Το παιχνίδι βρίσκει τον ενισχυτή του κάθε παιδιού, δηλαδή τι του αρέσει περισσότερο, και με βάση αυτό σχεδιάζεται, για να διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του», συμπληρώνει ο κ. Κουμπούρος.Η τρίτη εφαρμογή επιτρέπει στο γονιό να ακολουθεί τα βήματα του παιδιού και να παρεμβαίνει μέσα από την έξυπνη συσκευή σε ό,τι έκτακτο προκύψει. Το παιδί φοράει ένα smartwatch ή χρησιμοποιεί την εφαρμογή στο κινητό του, και ο γονιός το επιβλέπει, ενώ μπορεί να το καλέσει ή να το ειδοποιήσει με έντονο ήχο και σε περίπτωση μη απόκρισης να ανοίξει αυτόματα το ηχείο του παιδιού και να απαντήσει. Οι παραπάνω εφαρμογές έχουν δοκιμαστεί πιλοτικά σε ιδρύματα συνεργαζόμενα με το Τμήμα Δημόσιας και Κοινοτικής Υγείας του ΠΑΔΑ και προς το παρόν δεν διατίθενται εμπορικά.

ΠΗΓΗ

 

Άσε με ήσυχο”: Αποκωδικοποιώντας τις σκληρές φράσεις που μας λένε τα παιδιά

πηγη

 Πολύ πριν την εφηβεία μπορεί να ακούσει το παιδί σου να λέει “άσε με ήσυχο” ή “δεν σε αγαπώ”. Η πρώτη φορά πάντα είναι δύσκολη. Το παίρνουμε προσωπικά. Νιώθουμε τύψεις κι αναρωτιόμαστε τι κάναμε λάθος. Προσπαθούμε να βάλουμε όρια και να ζητήσουμε να μιλήσουν πιο ευγενικά. Ή απλά εκνευριζόμαστε και φωνάζουμε σαν να μιλούσαμε σε ενήλικα.

Εφηβεία: Ας μιλήσουμε για τον πόνο που νιώθουν οι γονείς, την απώλεια της αγκαλιάς και της επικοινωνίας

Όσο τα χρόνια περνάνε και τα παιδιά μεγαλώνουν μπορεί να ακούσουμε και άλλες σκληρές φράσεις όπως “σε μισώ” ή “δεν με ενδιαφέρεις”. Τα παιδιά εκνευρίζονται και χρησιμοποιούν σκληρές φράσεις, είναι φυσιολογικό να πληγωνόμαστε. Όμως, αυτό που οφείλουμε να σκεφτόμαστε είναι πως πίσω από τις σκληρές φράσεις και τον θυμό κρύβεται ένα άλλο συναίσθημα. Μπορεί να είναι ντροπή, αποσύνδεση, απομόνωση, πόνος. Για να τα βοηθήσουμε και να τα καθοδηγήσουμε σωστά, καλό είναι να αποκωδικοποιήσουμε αυτές τις φράσεις και να κατανοήσουμε τι πραγματικά αισθάνονται.

Τι κρύβεται πίσω από τις σκληρές φράσεις που μας λένε τα παιδιά:

“Άσε με ήσυχο”

Νιώθω ντροπή και είμαι γεμάτος με έντονα συναισθήματα. Δεν θέλω να με βλέπεις σε αυτή την τόσο ευάλωτη κατάσταση.

“Σε μισώ”

Νιώθω τόσο πληγωμένος. Νιώθω ότι δεν με καταλαβαίνεις. Τα συναισθήματά μου είναι τόσο έντονα που δεν βρίσκω τις σωστές λέξεις για να το εκφράσω.

“Δεν με νοιάζει”

Νιώθω τόσο κουρασμένος ψυχολογικά που δεν μπορώ να σκεφτώ καν τις επιπτώσεις όσων λέω. Δεν ξέρω πώς να εκφράσω τα συναισθήματά μου. Με νοιάζει πολύ, μην με αφήσεις, απλά τώρα δεν μπορώ να ασχοληθώ με αυτό γιατί είναι δύσκολο.

ΠΗΓΗ

 

Ο συνιδρυτής της Apple εξηγεί τη στρατηγική των γονιών του

πηγη

 Γιατί κάποιοι άνθρωποι γίνονται επιτυχημένοι ενώ κάποιοι άλλοι- με τις ίδιες ικανότητες και ευκαιρίες- δεν έχουν την ίδια επαγγελματική ή προσωπική επιτυχία;

Οι γονείς αναρωτιούνται ποια είναι η στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσουν για να μάθουν τα παιδιά τους να κυνηγούν τους στόχους τους και να τους πετυχαίνουν. Γράφουν τα παιδιά τους σε αμέτρητες δραστηριότητες για να αποκτήσουν γνώσεις και δεξιότητες, τους μαθαίνουν να μην τα παρατάνε και να είναι ανταγωνιστικά. Όμως, σύμφωνα με τον συνιδρυτή της Apple, τον 73χρονο Steve Wozniak, οι γονείς του ακολουθούσαν εντελώς διαφορετική στρατηγική, αυτή που ακολουθεί και ο ίδιος με τα δικά του παιδιά.

Η πιο σημαντική δεξιότητα που εξασφαλίζει ένα επιτυχημένο μέλλον στα παιδιά είναι αυτή που λίγοι γονείς καταφέρνουν να διδάξουν στα παιδιά τους

Όπως είπε σε ομιλία του σε τελετή αποφοίτησης στο University of Colorado Boulder “οι γονείς μου με άφησαν να ακολουθήσω την καρδιά μου. Όταν θέλεις πραγματικά κάτι, όταν αγαπάς κάτι και είναι το πάθος σου, θα πρέπε οι γονείς σου να σε στηρίζουν να ακολουθήσεις αυτή την πορεία. Όχι να λένε ‘δεν θα έπρεπε να σπουδάσεις αυτό ή πρέπει να πας σε αυτή τη σχολή‘”.

Όπως πρόσθεσε, σύμφωνα με άρθρο του CNBC, ακολούθησε την ίδια τακτική με τα παιδιά του: “Φέρθηκα με τον ίδιο τρόπο και στα παιδιά μου. Οι γονείς μου δεν με πίεσαν να ακολουθήσω τις αξίες τους. Με άφησαν να επιλέξω μόνος μου, οπότε ήμουν προσεχτικός ώστε να κάνω το ίδιο και με τα παιδιά μου”.

 Σύμφωνα με τους ειδικούς, όταν οι γονείς δείχνουν στα παιδιά τους εμπιστοσύνη και δεν “περνάνε” τις φοβίες τους και τα άγχη τους για το μέλλον των παιδιών σε αυτά, τότε είναι πιο πιθανό τα παιδιά να χτίσουν την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται για να ακολουθήσουν μια επιτυχημένη πορεία, όπως εκείνα την ονειρεύονται.

ΠΗΓΗ

 

“Μαμά, βαριέμαι!”: Όταν τα παιδιά θέλουν να παίξουν αλλά εσύ έχεις δουλειές

πηγη

 

Είναι μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της καθημερινότητας στο σπίτι με τα παιδιά- ειδικά όταν τα σχολεία είναι κλειστά για διακοπές. Πώς κάνουμε τις δουλειές που πρέπει όταν τα παιδιά θέλουν συνέχεια την προσοχή μας, θέλουν να παίξουν και γκρινιάζουν διαρκώς ότι βαριούνται;

Οι περισσότερες μαμάδες έχουν ήδη ένα πρόγραμμα που τις βολεύει ώστε να διασκεδάζουν τα παιδιά αλλά να κάνουν και τις δουλειές τους, αλλά συνήθως αυτό τις κουράζει περισσότερο. Πρώτα παίζουν με τα παιδιά, τρώνε, παίζουν πάλι, πηγαίνουν στην παιδική χαρά και όταν το παιδί κάνει μπάνιο και κοιμηθεί, αφιερώνουν το βράδυ τους για τις δουλειές.

Εάν έχεις προσπαθήσει να μαγειρέψεις, να στείλεις mail, να καθαρίσεις το σπίτι ή έστω να κάνεις ένα μπάνιο ενώ τα παιδιά είναι ξύπνια, ξέρεις ότι τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Ειδικά, όταν τα παιδιά διαρκώς σου λένε “μαμά, βαριέμαι” ή “μα όλο δουλειές έχεις, έλα να παίξουμε”. Πώς το διαχειριζόμαστε;

Αυτό που δεν πρέπει να κάνουμε, είναι να πούμε:

“Μα έχεις τόσα πολλά παιχνίδια, πώς γίνεται να βαριέσαι;”
“Αν βαρέθηκες τα παιχνίδια σου, να τα πετάξουμε τότε!”

Τα παιδιά δεν βαριούνται, απλά θέλουν την προσοχή μας. Δεν θέλουν να παίξουν μόνα τους με τα παιχνίδια τους, θέλουν να παίξουν μαζί μας. Όταν έχουν χορτάσει τη σύνδεση και την επικοινωνία μαζί μας, πολλές φορές τα βλέπουμε να παίζουν μόνα τους για λίγη ώρα, να ζωγραφίζουν ή να σκέφτονται κάποιο ευφάνταστο δικό τους παιχνίδι. Όταν όμως νιώθουν ότι δεν μας έοχυν δει καθόλου ουσιαστικά μέσα στην ημέρα, τότε μας ζητούν με τον τρόπο τους να τους δώσουμε σημασία.

Τι μπορούμε να κάνουμε:

Να εξηγήσουμε ότι έχουμε δουλειά, αλλά να κρατήσουμε τη σύνδεση: “Το ξέρω ότι θέλεις να παίξουμε αλλά έχω δουλειά. Αν θέλεις μπορείς να έρθεις δίπλα μου και να παίζεις μέχρι να τελειώσω τη δουλειά μου”.

Να βρείτε μαζί ένα παιχνίδι: “Θα σου λέω προτάσεις για το τι μπορείς να παίξεις κι ανάλογα με το τι θέλεις θα μου κάνεις μια χαρούμενη ή στεναχωρημένη φατσούλα”.

Να δείξεις κατανόηση, διατηρώντας τα όρια: “Μπορεί να μην σου αρέσει κανέναν παιχνίδι, αλλά εγώ πρέπει να μαγειρέψω. Ή θα έρθεις να παίξεις δίπλα μου ή αν θέλεις μπορείς να με βοηθήσεις με τη μαγειρική”.

ΠΗΓΗ

Συμπεριφορές που, σύμφωνα με τους ειδικούς, διαλύουν τη σχέση παιδιού-γονιού.

 

πηγη

 Όλοι οι γονείς κάνουμε λάθη, όλοι έχουμε κακές μέρες. Οι τύψεις και οι ενοχές είναι μέρος της γονεικότητας και συχνά είναι κι αυτά που μας ωθούν στο να γίνουμε καλύτεροι γονείς, να διορθώνουμε τα λάθη μας και τη σχέση που έχουμε με το παιδί μας.

Υπάρχουν, όμως, κάποιες συμπεριφορές που, σύμφωνα με τους ειδικούς, διαλύουν τη σχέση παιδιού-γονιού όταν αυτές γίνονται συχνά, όταν δεν διορθώνονται κι όταν επαναλαμβάνονται χωρίς να υπάρχει εποικοδομητική συζήτηση ώστε να αλλάξουν οι συνθήκες. Ποιες είναι αυτές;

Η τιμωρία
Η τιμωρία για κάποιους γονείς είναι μια μέθοδος για να μπουν όρια στο παιδί. Για να μάθει. Όμως η τιμωρία δεν έχει ενσυναίσθηση. Δεν δείχνει στο παιδί ότι το κατανοούμε και προσπαθούμε να λύσουμε το πρόβλημα ενώ ταυτόχρονα δεν το βοηθάμε να διαχειριστεί τη δύσκολη κατάσταση που το έκανε να συμπεριφερθεί άσχημα.

Η αρνητική κριτική
Όταν ντροπιάζουμε το παιδί επειδή έκανε λάθος ή επειδή εξέφρασε τα συναισθήματά του, ουσιαστικά είναι σαν να του λέμε ότι δεν το αποδεχόμαστε όπως είναι. Αυτό μας απομακρύνει και κάνει το παιδί πιο δύσκολο στο να εκφράζεται μπροστά μας.

Όταν συγκρίνουμε το παιδί
“ο Γιωργάκης είναι πιο καλό παιδί”, μπορεί να πούμε ή “γιατί δεν είσαι ήσυχη όπως ο αδελφός σου;”. Τα παιδιά νιώθουν απόρριψη κάθε φορά που τα συγκρίνουμε κι αυτό τα απομακρύνει από εμάς.

Όταν κρατάμε μούτρα στο παιδί
Μπορεί να έχουμε νεύρα ή να θέλουμε να ηρεμήσουμε για λίγο αλλά όταν “κρατάμε μούτρα” στο παιδί επειδή μας μίλησε άσχημα, του δείχνουμε ένα ανώριμο και λανθασμένο τρόπο για να διαχειρίζεται τον θυμό του ή την απογοήτευσή του.

Όταν κατηγορούμε τα παιδιά για τα συναισθήματά μας
Κανείς δεν είναι υπεύθυνος για τα συναισθήματα των άλλων κι αυτό πρέπει να το καταλάβουν τα παιδιά από μικρή ηλικία. Εάν σκέφτονται διαρκώς πώς δεν θα μας στεναχωρήσουν ή πως δεν θα μας θυμώσουν, τότε ποτέ δεν θα είναι ουσιαστικά ελεύθερα να μας μιλήσουν ανοιχτά και με ειλικρίνεια.

ΠΗΓΗ

 

 

Τα ευρήματα της έρευνας για την ψυχική υγεία παιδιών και εφήβων στην Ελλάδα.

πηγη

Την ανάγκη ενίσχυσης του τομέα παιδικής ψυχικής υγείας της Ελλάδας, στοιχειοθετούν οι πληροφορίες έκθεσης της Πρωτοβουλίας για την Ψυχική Υγεία Παιδιών και Εφήβων. Πρόκειται για μια συνεργασία μεταξύ του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) στο πλαίσιο της Διεθνούς Πρωτοβουλίας για την Υγεία του ΙΣΝ, του Child Mind Institute και ενός πανελλαδικού Δικτύου φορέων ψυχικής υγείας στον δημόσιο τομέα.

Η ολοκληρωμένη ανάλυση της έκθεσης σκιαγραφεί την κατάσταση της ψυχικής υγείας παιδιών και εφήβων στην Ελλάδα, εστιάζοντας σε τεκμηριωμένες παρεμβάσεις, καθώς και σε εκπαιδεύσεις και εργαλεία ψυχοεκπαίδευσης για γονείς, φροντιστές, εκπαιδευτικούς και ειδικούς ψυχικής υγείας προσαρμοσμένα στο πολιτισμικό πλαίσιο της χώρας. Επίσης, περιλαμβάνει πληροφορίες για την καταπολέμηση του υπάρχοντος και βαθιά ριζωμένου στίγματος γύρω από την ψυχική υγεία. Τα ευρήματα της έρευνας υποδηλώνουν ότι η Πρωτοβουλία θα πρέπει να δώσει προτεραιότητα και να αντιμετωπίσει την κρίσιμη ανάγκη για μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση και κατάρτιση σε θέματα ψυχικής υγείας, όπως και για μια ποικιλόμορφη, πλουραλιστική προσέγγιση σε ό,τι αφορά τις ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις.

Σύμφωνα με την Έκθεση:

* Οι πιο συχνές καταστάσεις ψυχικής υγείας μεταξύ των νέων που συμμετείχαν στην έρευνα περιλαμβάνουν τη διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερδραστηριότητας, το άγχος, τη διαταρακτική συμπεριφορά, την κατάθλιψη και τον εκφοβισμό.

* Οι εκπαιδευτικοί επισημαίνουν ομόφωνα πως στερούνται κατάρτιση και υποστήριξη που θα τους βοηθούσε να εντοπίζουν και να διαχειρίζονται προβλήματα ψυχικής υγείας των μαθητών τους στο σχολικό πλαίσιο, καθώς και περιστατικά κακοποίησης και παραμέλησης.

* Οι γονείς συμφωνούν ότι το στίγμα αποτελεί εμπόδιο στην ελληνική κοινωνία, αλλά δεν αναγνωρίζουν τη δική τους στιγματιστική στάση σε θέματα ψυχικής υγείας.

* Η καθημερινή πρακτική του 22% των επαγγελματιών υγείας που συμμετείχαν στην έρευνα, περιλαμβάνει την αξιολόγηση περιστατικών ύποπτων για παιδική κακοποίηση και παραμέληση.

Τα μέλη της Επιστημονικής Συντονιστικής Επιτροπής της Πρωτοβουλίας τονίζουν ότι η ανάγκη για επιστημονικά τεκμηριωμένη φροντίδα και υποστήριξη της ψυχικής υγείας στη χώρα είναι προφανής, όχι όμως αδύνατο να καλυφθεί, και προσθέτουν: «Οι επαγγελματίες που εργάζονται με παιδιά εκφράζουν έντονο ενθουσιασμό στην προοπτική να αυξηθεί η πρόσβαση σε ποιοτικούς πόρους. Επίσης, κατανοούν σε βάθος τα πολύπλοκα συστημικά εμπόδια στην πρόσβαση των παιδιών και των οικογενειών τους στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Ελπίζουμε ότι αυτή η έκθεση θα είναι το πρώτο βήμα για την επίτευξη της αποστολής μας να υποστηρίξουμε και να ενισχύσουμε την ψυχική υγεία στον δημόσιο τομέα σε όλη τη χώρα».

Επιπρόσθετα, στο βαθμό που προσφέρει πληροφορίες για τις μεγαλύτερες ανάγκες ψυχικής υγείας παιδιών και εφήβων στην Ελλάδα, αλλά και εκτενείς λεπτομέρειες ως προς τις μεθοδολογικές προσεγγίσεις για την εξασφάλιση αυτών των δεδομένων, η ανάλυση αυτή παρέχει ένα μοντέλο σχεδιασμού προγραμμάτων που επιδιώκουν να είναι αποτελεσματικά, ουσιαστικά και στοχευμένα σε πραγματικές ανάγκες.

Τα ευρήματα από την ανάλυση πεδίου έχουν ληφθεί υπόψη στον σχεδιασμό εκπαιδεύσεων της Πρωτοβουλίας για επαγγελματίες που εργάζονται με παιδιά ανά την Ελλάδα. Πρόκειται για εκπαιδεύσεις που μαζί με οδηγούς με πληροφορίες για τις πιο κοινές δυσκολίες ψυχικής υγείας θα διατεθούν τόσο διαδικτυακά όσο και δια ζώσης από τον Ιανουάριο του 2024.

ΠΗΓΗ