Ειδική Διαπαιδαγώγηση

28/1/24

Γιατί τα παιδιά στις μέρες μας καθυστερούν να βγάλουν την πάνα;

Baby boy free baby shower clip art - Clipartix

Σύμφωνα με μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στην Αυστραλία τα περισσότερα παιδιά στις μέρες μας βγάζουν την πάνα αφού συμπληρώσουν τα τρία τους χρόνια, σε αντίθεση με το παρελθόν, που το κατάφερναν σε πολύ πιο μικρή ηλικία.

Πιο συγκεκριμένα στην δεκαετία του 1980 ο μέσος όρος ηλικίας ήταν τα δύο χρόνια, ενώ ακόμα παλαιότερα ο μέσος όρος έπεφτε στους 18 μήνες. Η «καθυστέρηση» αυτή σύμφωνα με τους ερευνητές οφείλεται σε διάφορους λόγους:

Στις περισσότερες σύγχρονες οικογένειας και οι δύο γονείς είναι εργαζόμενοι, με αποτέλεσμα συχνά να μην έχουν τον χρόνο που απαιτείται για να ξεκινήσουν την προσπάθεια.

Παλαιότερα οι μαμάδες χρησιμοποιούσαν υφασμάτινες πάνες για τα μωρά τους, τις οποίες αναγκάζονταν να πλένουν και να ξαναπλένουν όλη την ώρα. Συνεπώς, όσο πιο σύντομα εκπαίδευαν τα μωρά τους στη χρήση της τουαλέτας, τόσο πιο γρήγορα απαλλάσσονταν από αυτήν την δουλειά.

Επιπλέον, στις μέρες μας οι γονείς δεν θέλουν να πιέσουν ή να αγχώσουν τα παιδιά τους με το θέμα της τουαλέτας, καθώς θεωρούν ότι, όταν το παιδί είναι έτοιμο, θα το καταφέρει. Αντιθέτως, στις προηγούμενες δεκαετίες οι γονείς δεν είχαν τέτοιες ανησυχίες και, πολλές φορές, για να πείσουν τα παιδιά τους να βγάλουν την πάνα, χρησιμοποιούσαν ακόμα και ανορθόδοξες μεθόδους, όπως απειλές, ξύλο κλπ.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, καλό είναι να ξέρετε ότι ο έλεγχος των σφιγκτήρων της κύστης και του εντέρου είναι καθαρά θέμα ωρίμανσης του νευρικού συστήματος του παιδιού και θεωρητικά ξεκινά γύρω στους 20 μήνες. Ωστόσο, επειδή δεν βρίσκονται όλα τα παιδιά στο ίδιο αναπτυξιακό επίπεδο, ορισμένα μπορεί να χρειαστούν περισσότερο χρόνο μέχρι να είναι βιολογικά, αλλά και ψυχολογικά έτοιμα για το μεγάλο βήμα.

Πηγη

Γιατί τα μωρά σε όλο τον κόσμο λένε “μαμά”;

100,000 Baby clipart Vector Images | Depositphotos

πηγη

Κάθε γλώσσα στον κόσμο έχει δικές της λέξεις. Γλωσσολογικά, υπάρχουν τρομερές διαφορές ανάμεσα στις λέξεις. Mία όμως είναι ίδια σχεδόν σε όλες τις γλώσσες: η λέξη «μαμά».

Σε μελέτη που πραγματοποίησε ο Ρώσος γλωσσολόγος Roman Jakobson, διαπιστώθηκε πως οι ευκολότεροι φθόγγοι που μπορούμε να προφέρουμε είναι οι ήχοι των φωνηέντων που εκφέρονται με ανοιχτό στόμα.

Φωνήεντα παράγουν τα μωρά από τις πρώτες κιόλας μέρες. Έπειτα, θα δοκιμάσουν να προφέρουν κάποια σύμφωνα. Και από τα σύμφωνα θα προτιμήσουν να πουν εκείνα που είναι πιο εύκολα, όπως το π,β,φ, μπ ή μ.

Τα μωρά προσπαθούν να πουν το σύμφωνο «μ» και έπειτα, χαλαρώνοντας το στόμα τους, λένε «α». Κι επειδή τους αρέσει να επαναλαμβάνουν όσα κατάφεραν να πουν, λένε «μαμά», «μπαμπά».

Γιατί, όμως, έλκονται τα μωρά περισσότερο από τον ήχο του «μ» αντί από εκείνον του «π» ή του «μπ»; Λόγω του μητρικού στήθους!

Ο ήχος «μ» είναι ο πιο εύκολος που μπορεί να παράγει το στόμα ενός μωρού όταν θηλάζει. Ακόμη και ως ενήλικες, συσχετίζουμε το «μμμ» με κάτι που είναι νόστιμο και καλό. Αυτό κάνει και το μωρό!

Πηγη

Τι να κάνετε όταν το παιδί σας βιώνει την πρώτη του ερωτική απογοήτευση

260+ Child Abuse Boy Stock Illustrations, Royalty-Free Vector Graphics & Clip Art - iStock

πηγη

Το παιδί σας περνάει την πρώτη του ερωτική απογοήτευση κι εσείς δε γνωρίζετε πώς να χειριστείτε την κατάσταση. Μερικοί από εσάς ίσως να υποβαθμίζετε το γεγονός λέγοντας “έρωτας είναι…θα περάσει” αλλά σκεφτείτε πως εάν είναι δύσκολο για έναν ενήλικα να το ξεπεράσει πόσo μάλλον για έναν έφηβο, ο οποίος βιώνει τα συναισθήματα πιο έντονα και δεν έχει την ωριμότητα να το αντιμετωπίσει. Για τον έφηβο ο χωρισμός ισοδυναμεί με το τέλος του κόσμου.

Διατηρήστε την ψυχραιμία σας βλέποντας το παιδί σας να υποφέρει καθώς θα συμβεί πολλές φορές στη ζωή του και θα πρέπει να μάθει να αντιμετωπίζει τέτοιου είδους καταστάσεις. Θα πρέπει να σταθείτε δίπλα του με διακριτικότητα και σε καμία περίπτωση μην το πιέσετε να σας μιλήσει. Όταν όμως εκείνο αισθανθεί την ανάγκη να το μοιραστεί μαζί σας, ακούστε το με προσοχή χωρίς κριτική στάση και κατηγορίες για αυτόν ή αυτή που το πλήγωσε. Εάν θέλετε μπορείτε να του πείτε τη δική σας εμπειρία για να καταλάβει ότι συμβαίνει σε όλους.

Δεδομένου ότι το παιδί σας θα νιώθει έντονα το αίσθημα της απόρριψης θα πρέπει να του τονώσετε την αυτοπεποίθηση και να του προτείνετε δραστηριότητες που θα το κάνουν κάπως να ξεχαστεί. Αν ωστόσο δείτε ότι το παιδί σας είναι βυθισμένο στη θλίψη αρκετό καιρό, έχει κλειστεί στον εαυτό του, η συμπεριφορά του παρουσιάζει έντονες αλλαγές θα πρέπει να συμβουλευτείτε κάποιον ειδικό καθώς υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις εφήβων που μετά από έντονες ερωτικές απογοητεύσεις παρουσιάζουν ψυχικές διαταραχές, αυτοκαταστροφικές τάσεις ή καταφεύγουν στη χρήση αλκοόλ και ναρκωτικών .

Τι θέλει να μας πει το παιδί μέσα από τον τρόπο που συμπεριφέρεται;

Isolated Cute Baby Boy Clipart Vector Design 5253734 Vector Art at Vecteezy

πηγη

Καλό θα είναι να μάθετε να αποκωδικοποιείτε την συμπεριφορά του μικρού σας.

Δεν σας κοιτά στα μάτια. Όταν ένα πιτσιρίκι αποφεύγει την βλεμματική επαφή, συνήθως ή είναι πολύ ντροπαλό ή αναγνωρίζει ότι έκανε κάτι κακό και προσπαθεί να γλiτώσει από τις συνέπειες.
Θέλει να πάρει όλα τα παιχνίδια του στο κρεβάτι. Αν το μικρό σας για να πάει για ύπνο, πρέπει να πάρει μαζί του όσα περισσότερα χνουδωτά ζωάκια μπορεί, τότε μάλλον σας λέει με τον τρόπο του ότι φοβάται να κοιμηθεί μόνο του και έχει ανάγκη από οικεία αντικείμενα για να νιώσει ασφάλεια.
Καλύπτει το πρόσωπο του, όταν γνωρίζει καινούρια πρόσωπα. Πολλές φορές τα πιτσιρίκια καλύπτουν το πρόσωπο τους με τα χέρια τους, κρύβονται πίσω από τη μαμά τους ή σηκώνουν την μπλούζα τους για να καλυφθούν, όταν συναντούν ένα νέο πρόσωπο. Η συμπεριφορά τους αυτή δείχνει την αγωνία και τη νευρικότητα που νιώθουν απέναντι στο άγνωστο πρόσωπο, αλλά και την προσπάθεια τους να διαχειριστούν το άγχος τους.
Κρύβεται, για να κάνει τα κακά του. Πολλά παιδάκια πηγαίνουν πίσω από τον καναπέ ή κάτω από το τραπέζι, όταν θέλουν να κάνουν κακά. Αυτό δείχνει πώς μάλλον έχουν καταλάβει ότι οι μεγάλοι πηγαίνουν μόνοι τους στην τουαλέτα για τον ίδιο λόγο και αναζητούν και αυτά τον ατομικό τους χώρο. Επίσης, είναι ένα καλό σημάδι ότι το μικρό σας είναι έτοιμο για να περάσει από την πάνα στο γιογιό.
Δεν θέλει να αγκαλιάζετε άλλα παιδάκια. Αν κάθε φορά που πηγαίνετε έστω να χαϊδέψετε ένα άλλο παιδάκι, το μικρό σας έρχεται και θρονιάζεται στην αγκαλιά σας, τότε σίγουρα αυτό που θέλει να σας πει είναι «είσαι η μαμά μου και ανήκεις μόνο σε μένα»! Μην υποκύπτετε στις σκηνές ζηλοτυπίας του, δείξτε του όλη την αγάπη σας, αλλά εξηγείστε του ότι μπορείτε να φέρεστε όμορφα και στα άλλα παιδάκια.

Συνέχεια

Πηγη

Γιατί τα παιδιά φοβούνται στον ύπνο τους; Οι μορφές των διαταραχών

6,200+ Child Sleeping In Bed Stock Illustrations, Royalty-Free Vector Graphics & Clip Art - iStock | Black child sleeping in bed, Child sleeping in bed with parent, Child sleeping in bed at night

πηγη

Το να πάει ένα παιδί στο δωμάτιό του για να κοιμηθεί είναι, πολλές φορές, ένα βαρετό και όχι τόσο καλοδεχούμενο γεγονός. Είναι μία μοναχική πράξη και για ένα αγχώδες παιδί, μπορεί να γίνει κάτι πολύ τρομαχτικό. Σκοτεινές σκιές, μεγάλες και απειλητικές μορφές, είναι δυνατόν να γίνουν αντικείμενο φόβου και παράλογων ανησυχιών για το παιδί.

Υπάρχουν διάφορες μορφές διαταραχών ύπνου. Οι κυριότερες από αυτές είναι:

1) Οι ελάσσονες διαταραχές του ύπνου (παραμιλητό, αϋπνία, υπνοβασία, πρόωρο ή συχνό ξύπνημα, ανήσυχος ύπνος),

2) οι νυχτερινοί εφιάλτες,

3) οι ενύπνιοι τρόμοι,

4) ο φόβος για το σκοτάδι.

Τα προβλήματα του ύπνου κατά κανόνα εμφανίζονται μετά από διάφορα αγχογόνα γεγονότα, όπως ο αποχωρισμός του παιδιού από τη μητέρα που μπήκε στο νοσοκομείο, η αλλαγή σχολείου, η διαμονή του παιδιού μακριά από τους γονείς του, η γέννηση ενός αδελφού. Στις περιπτώσεις αυτές, το άγχος που βιώνει το παιδί εκδηλώνεται με διαταραχές του ύπνου.

Οι ελάσσονες διαταραχές του ύπνου τις περισσότερες φορές είναι αποτέλεσμα τόσο της υπερδιέγερσης στην οποία βρίσκεται το παιδί μετά από μία έντονη και θορυβώδη μέρα όσο και λανθασμένων χειρισμών εκ μέρους των γονέων. Προσεκτική εξέταση τέτοιων καταστάσεων αποκαλύπτει συχνά μία επίμονη προσπάθεια του γονέα να επιβάλλει στο παιδί τις δικές του προτιμήσεις για το ωράριο του ύπνου, χωρίς καμία προσπάθεια να συνεκτιμήσει τις ιδιαίτερες ανάγκες και τους ρυθμούς του δικού του παιδιού. Χρειάζεται λοιπόν να ζητείται από το παιδί να μένει ήρεμο στο κρεβάτι και να του δίνεται ο χρόνος που το ίδιο έχει ανάγκη για να εγκλιματιστεί και να ανταποκριθεί θετικά στο καθημερινό πρόγραμμα της οικογένειας.

Οι νυχτερινοί εφιάλτες συνήθως εμφανίζονται σε παιδιά που είχαν κάποιες εμπειρίες αποχωρισμού. Πάντως τα ενοχλητικά όνειρα επηρεάζουν το ένα τρίτο περίπου των παιδιών του δημοτικού σχολείου. Τα αγόρια σε σύγκριση με τα κορίτσια αυτής της ηλικίας βλέπουν περισσότερα τρομακτικά όνειρα που αφορούν κυρίως ληστές και διαρρήκτες. Η εικόνα του γέρου ή της γριάς είναι ο μεγαλύτερος τρόμος στα όνειρα τόσο των αγοριών όσο και των κοριτσιών. Τα ζώα είναι επίσης μια κοινή αιτία φόβου στα όνειρα των παιδιών. Γενικότερα, πάντως, έχει παρατηρηθεί ότι οι νυχτερινοί εφιάλτες μειώνονται καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν.

Ο ενύπνιος τρόμος δεν σχετίζεται με άλλες διαταραχές του ύπνου παρότι έχει παρόμοιο με αυτές ιστορικό άγχους, ανασφάλειας και τραυματικών εμπειριών. Ο ενύπνιος τρόμος έχει την εξής μορφή: το παιδί σε κάποια προχωρημένη ώρα τη νύχτα παίρνει μία παράξενη στάση κουλουριασμένο από το φόβο του ή πετιέται επάνω γεμάτο αγωνία ξεφωνίζοντας και καρφώνοντας τα μάτια του ανοιχτά σε κάτι μπροστά του, με το φόβο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του. Δεν έχει ξυπνήσει τελείως, δεν αναγνωρίζει κανέναν και δεν ξέρει πού βρίσκεται. Το πρωί δε θυμάται τι συνέβη τη νύχτα.

Καθώς το άγχος φαίνεται να είναι κοινός παράγοντας στις περισσότερες περιπτώσεις διαταραχών του ύπνου και νυχτερινού εφιάλτη, ο γονέας πρέπει να φροντίσει όχι μόνο να καθησυχάσει το παιδί την ώρα που βλέπει το άσχημο όνειρο, αλλά κυρίως να το ανακουφίσει από τις εσωτερικές εντάσεις που γενικότερα εκείνο νιώθει.

Αυτό που περισσότερο χρειάζεται είναι η παρατήρηση των ανησυχιών και των προβλημάτων που απασχολούν το παιδί στο σπίτι, στο σχολείο, στη σχέση του με τους ενηλίκους και τους συνομηλίκους του. Επίσης αν το περιεχόμενο των ονείρων είναι επαναλαμβανόμενο, αποτελεί σημαντική ένδειξη για την πηγή των φόβων του παιδιού. Αν όμως τα παιδιά υποφέρουν από σοβαρές και επίμονες διαταραχές του ύπνου πιθανότατα να αντιμετωπίζουν και άλλες ψυχολογικές δυσκολίες γι’ αυτό απαιτείται η βοήθεια του ειδικού.

Επίσης τα παιδιά φοβούνται το σκοτάδι, γεγονός που επιπλέον δημιουργεί προβλήματα στον βραδινό ύπνο. Τις περισσότερες φορές διαπιστώνεται ότι οι γονείς χωρίς να το καταλαβαίνουν είναι αυτοί που έχουν αναπτύξει το φόβο αυτό στα παιδιά. Το να μείνει κάποιο νεογέννητο μόνο του στο σκοτεινό δωμάτιο δεν αποτελεί για αυτό δυσάρεστη εμπειρία. Όταν όμως θα αισθανθεί τρομαγμένο από κάποιο όνειρο ή θα πεινάσει, τότε θα κλάψει.

Η μητέρα του, που θα το ακούσει, θα μπει στο δωμάτιό του, θα ανάψει το φως και θα αρχίσει να το παρηγορεί. Αυτή είναι μια κύρια περίπτωση κλασικής συνεξάρτησης όπου το σκοτάδι συνδέεται με τη δυσάρεστη κατάσταση (πείνα, εφιάλτης) και το φως με τη θετική ενίσχυση (στοργική μητέρα).

Πολλές φορές δε, παρατηρείται ένα παιδί να έχει μάθει να φοβάται το σκοτάδι από τρομαχτικές ιστορίες που του έχουν πει για φαντάσματα και ληστές. Σε αυτές τις περιπτώσεις η τιμωρία είναι εντελώς απρόσφορη. Δεν είναι δυνατόν με απειλές και τιμωρίες να εξαφανιστούν οι φόβοι του παιδιού.

Μία αποτελεσματική προσέγγιση είναι να παραδεχτούμε πως είναι εντελώς φυσικό το παιδί να φοβάται το σκοτάδι ως κάτι άγνωστο και μυστηριώδες και να προσπαθήσουμε να τροποποιήσουμε την συμπεριφορά του χρησιμοποιώντας τεχνικές θετικής ενίσχυσης. Μπορούμε για παράδειγμα, να αφήσουμε το φως αναμμένο όταν πάει το παιδί να κοιμηθεί και να το σβήσουμε όταν το πάρει ο ύπνος ή να χρησιμοποιήσουμε μία φορητή λάμπα την οποία θα τοποθετήσουμε στο πάτωμα και θα μετακινούμε σταδιακά όλο και πιο μακριά κάθε βράδυ, προς την έξοδο του δωματίου μέχρι να την βγάλουμε οριστικά από το δωμάτιό του.

Πηγη

Πάλι δεν διάβασες; Μια ερώτηση- επίκριση, που βασανίζει παιδιά και γονείς και σηματοδοτεί μάχες και συγκρούσεις

πηγη

Ο τρόπος που θα οργανώσει ένα παιδί το διάβασμά του παίζει καταλυτικό ρόλο, όχι μόνο στην επίδοσή του στο σχολείο, αλλά κυρίως στην εικόνα και τη σχέση που θα αναπτύξει με τη μάθηση γενικότερα. “Αν το παιδί δεν μπορεί να μάθει με τον τρόπο που το διδάσκουμε, τότε πρέπει να το διδάξουμε με τον τρόπο που μπορεί να μάθει”, έλεγε η Μαρία Μοντεσσόρι (Ιταλίδα παιδαγωγός, που επινόησε το μοντεσσοριανό παιδαγωγικό σύστημα, το οποίο ήταν πρωτοποριακό για την εποχή του κι εξακολουθεί να εφαρμόζεται και σήμερα σε μοντεσσοριανές σχολές ή σχολεία).

Πολλές φορές μπορεί να φταίνε εξωγενείς παράγοντες που το παιδί δε διαβάζει. Στην περίπτωση που ένα παιδί έχει μειωμένη απόδοση στο σχολείο, οι γονείς θα πρέπει να ψάξουν μήπως έχει πρόβλημα όρασης ή ακοής, μαθησιακές δυσκολίες ή ψυχολογικά προβλήματα ή μήπως είναι θύμα παρενόχλησης από άλλα παιδιά. Ένας άλλος παράγοντας που επηρεάζει τα παιδιά που αρνούνται να διαβάσουν είναι η ακατάλληλη διατροφή. Οι γονείς πρέπει να φροντίσουν ώστε το παιδί τους να τρέφεται σωστά γιατί η διατροφή επηρεάζει την επίδοση και τη μνήμη.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να βοηθήσουν το παιδί να διαβάζει μόνο του; Είναι σημαντικό να κατανοήσουν οι γονείς ότι δεν «διαβάζουν» όλοι μαζί τα μαθήματα της επόμενης μέρας, και φυσικά δε τα διαβάζουν ή τα γράφουν (γιατί και αυτό συμβαίνει κάποιες φορές που οι γονείς βαριούνται και θέλουν να τελειώσουν γρήγορα) οι γονείς για τα παιδιά. Στην ουσία αυτό που πρέπει να κάνουν είναι να βοηθάνε ή καλύτερα να μαθαίνουν το παιδί (ιδίως στις πρώτες τάξεις του δημοτικού) να οργανώνει τη μελέτη του, ώστε να είναι αποδοτική και όσο το δυνατόν λιγότερο κουραστική. Αυτό ενισχύει την αίσθηση της υπευθυνότητας στο παιδί και του δίνει μια εικόνα για τις δυνατότητες, τις αδυναμίες του και τον εκτιμώμενο χρόνο που απαιτείται.

Μερικοί τρόποι που συνιστώνται στους γονείς για να μπορέσει το παιδί να αυτορυθμιστεί είναι:

• Να προτείνουν στο παιδί να τοποθετήσει το πρόγραμμα της εβδομάδας σε σημείο που να μπορεί να το βλέπει εύκολα, όπως στο γραφείο, στην πόρτα, στην ντουλάπα του δωματίου του, χωρίς να χρειάζεται να του το υπενθυμίζουν συνεχώς.

• Να το βοηθήσουν να οργανώσει το χώρο του δωματίου του με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην επηρεάζεται την ώρα της μελέτης από άλλα ερεθίσματα, όπως από το γραφείο να μην έχει θέα έξω από το παράθυρο, να κλείνει την πόρτα για να μην αποσπάται η προσοχή του από άλλους θορύβους (δικές τους συζητήσεις, τηλεόραση, άλλες ηλεκτρικές συσκευές) και να προσαρμόσουν το φωτισμό, ώστε η μελέτη να είναι πιο ξεκούραστη για τα μάτια.

• Μέρος της οργάνωσης είναι και η έγκαιρη προετοιμασία του σχολικού εξοπλισμού (τσάντα με βιβλία της ανάλογης ημέρας, κασετίνα με όλα τα απαραίτητα)- στην αρχή με βοήθεια από τους γονείς, αλλά στη συνέχεια από το ίδιο το παιδί.

• Να του δείξουν τη σωστή στάση του σώματος στο γραφείο ή ακόμη και στον υπολογιστή προσαρμόζοντας την καρέκλα στην ανάλογη θέση. Να αφήσουν το παιδί να το ακολουθήσει κι αν δουν ότι το ξεχνά, να το υπενθυμίσουν

• Αναφορικά με τις δραστηριότητες εκτός σχολείου, πολλοί γονείς σκέφτονται να στείλουν τα παιδιά για εκμάθηση ξένων γλωσσών, μουσικών οργάνων, αθλημάτων. Οι γονείς δεν πρέπει να ξεχνούν ότι αυτό που χρειάζεται το παιδί είναι ξεκούραση από το άγχος των τόσων υποχρεώσεων, συνήθως μέσω παιχνιδιού. Θα πρέπει να ρωτήσουν το παιδί με τι θα ήθελε να ασχοληθεί, προσπαθώντας να περιορίσουν τις δικές τους προσδοκίες ή (ανεκπλήρωτα) όνειρα- για παράδειγμα να μάθει πιάνο, γιατί στους ίδιους αρέσει η κλασική μουσική.

• Να αποφεύγουν να ζητούν από το παιδί να ξεκινήσει το διάβασμα, μόλις επιστρέψει από το σχολείο ή μετά από το παιχνίδι, καθώς αυτό το διάστημα είναι για ξεκούραση ή για να ενισχυθεί η ποιοτική επικοινωνία με το παιδί, μέσω συζήτησης (μοίρασμα σκέψεων και συναισθημάτων της ημέρας).

• Βοηθητικό είναι να ξεκινήσει το παιδί να διαβάζει τα πιο δύσκολα μαθήματα στην αρχή και να μην τα αφήσει στο τέλος που θα είναι πιο κουρασμένο.

• Να κάνει μικρά και συχνά διαλλείματα, ακόμη κι αν δεν νιώθει ιδιαίτερα κουρασμένο.

• Να περιορίσουν ή ν’ αποφεύγουν, όσο είναι εφικτό, να απευθύνονται στο παιδί, χρησιμοποιώντας προστακτική (όπως: γράψε, διάβασε κ.λπ.) και να επιλέξουν να το παρακινούν με εκφράσεις, όπως: “έλα να διαβάσεις τώρα που είσαι ξεκούραστος”.

• Αντίστοιχα, όταν εξαντλούνται τα αποθέματα υπομονής τους, να μην απειλούν το παιδί , λέγοντας “αν δεν διαβάσεις τα μαθήματά σου δεν θα βγεις για παιχνίδι”. Αντί γι’ αυτό, μπορούν να πουν: “όταν τελειώσεις τα μαθήματά σου, μπορείς να πας για παιχνίδι”.

Συνέχεια

Πηγη