Οι καλύτερες δραστηριότητες για παιδιά ανά ηλικία

Αναρωτιέστε αν το παιδί σας είναι έτοιμο να ξεκινήσει μαθήματα χορού, κολύμβηση ή κιθάρα; Δείτε πώς να επιλέγετε δραστηριότητες για το παιδί σας ανάλογα με την ηλικία του.

Έχετε στο σπίτι μία εκκολαπτόμενη μπαλαρίνα ή έναν επιδέξιο κολυμβητή; Συμβαίνει σε πολλούς γονείς να θέλουν να «γράψουν» το παιδί τους σε κάποιο αντίστοιχο μάθημα με την πρώτη ευκαιρία που θα δείξει το ελάχιστο ενδιαφέρον ή ταλέντο σε μία δραστηριότητα, είναι όμως σημαντικό να γνωρίζετε ποιες από αυτές τις δραστηριότητες είναι κατάλληλες για την ηλικία του παιδιού.
Δείτε τι έχουν να προσφέρουν στο παιδί σας κάποιες από τις δημοφιλέστερες δραστηριότητες και ποιες είναι κατάλληλες για κάθε ηλικία:

Από 6 μηνών

Μαμά και μωρό

Πολλά κέντρα δημιουργικής απασχόλησης διαθέτουν ψυχαγωγικά προγράμματα για μωρά και τις μαμάδες τους, τα οποία μπορεί να περιλαμβάνουν δημιουργικό-μουσικό παιχνίδι ή μαθήματα yoga (βλέπε: Ωδεία Φίλιππος Νάκας, Πολιτιστικό Κέντρο Ακαδήμεια, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών). Σκοπός αυτών των τμημάτων είναι η κοινωνικοποίηση, τόσο της μαμάς όσο και του μωρού, αλλά και η ακόμα πιο στενή επαφή τους.

Κολύμβηση

Έχουμε ξαναμιλήσει για τα μαθήματα baby swimming και τα οφέλη που μπορεί να έχουν για μωρά ακόμα και από 6 μηνών (δείτε αναλυτικά στα Σχετικά Άρθρα στο τέλος). Έχετε, ωστόσο, υπ'όψιν ότι επίσημα μαθήματα κολύμβησης δε μπορούν να ξεκινήσουν πριν το παιδί γίνει 4 ετών.

Από 2 ετών

Καλλιτεχνικά εργαστήρια

Η τέχνη είναι ωφέλιμη για παιδιά κάθε ηλικίας. Ειδικά για τα νήπια που ακόμα αναπτύσσουν τις επικοινωνιακές τους ικανότητες τα προγράμματα εικονικών τεχνών είναι χρήσιμα στο να τα βοηθούν να εκφράζονται καλύτερα. Μέσω της τέχνης τα παιδιά μαθαίνουν να σχετίζονται με τον κόσμο γύρω τους και εξοικειώνονται με την δημιουργική σκέψη.
Φυσικά, δεν προορίζονται όλα τα καλλιτεχνικά εργαστήρια για παιδιά από 2 ετών. Κάποια μπορεί να είναι κατάλληλα για μεγαλύτερα παιδιά. Γι'αυτό θα πρέπει πάντα να ρωτάτε σε ποιες ηλικίες απευθύνεται το κάθε πρόγραμμα. Για παιδιά από 2 ετών αναζητήστε προγράμματα που να διδάσκουν τα βασικά (σχήμα, χρώμα και υφή) και να χρησιμοποιούν κατάλληλα υλικά (π.χ. χοντρά μολύβια και μαλακά υλικά).

Από 3 ετών

Γυμναστική

Η γυμναστική βοηθά τα παιδιά να βελτιώνουν τη δύναμη, την ταχύτητα, την αρμονία, την ισορροπία και την ελαστικότητά τους. Μπορεί, ακόμα, να βοηθήσει ένα παιδιά να αντιμετωπίσει ή και να ξεπεράσει κάποιους φόβους ή που ντρέπεται να συμμετέχει σε ομαδικά αθλήματα.
Από την ηλικία των 3 ετών τα παιδιά μπορούν να ξεκινήσουν να γυμνάζονται με τον παραδοσιακό τρόπο, π.χ. τρέξιμο ή σχοινάκι, όμως αν αναζητάτε κάποιο ανταγωνιστικό είδος γυμναστικής για το παιδί, οι ειδικοί συνιστούν το παιδί να είναι άνω των 6 ετών.

Χορός

Είτε επιλέξετε μπαλέτο είτε χιπ-χοπ ή τζαζ, ο χορός έχει πολλά πλεονεκτήματα για το παιδί. Το διδάσκει βασικά μαθήματα για την ίδια του τη ζωή, όπως το να παίρνει σειρά, να μοιράζεται, να ευθυγραμμίζεται με τα άλλα παιδιά, να ακούει στις οδηγίες, να επαναλαμβάνει, ενώ το βοηθά να ανακαλύψει και την καλλιτεχνική του πλευρά μέσα από δημιουργικές κινήσεις και ασκήσεις φαντασίας. Το μπαλέτο, συγκεκριμένα, είναι το είδος χορού με τη μεγαλύτερη δομή και τυπικότητα, ενώ η τζαζ και το χιπ-χοπ είναι προτιμότερα για άσκηση και έντονη μουσική.

Μαγειρική

Υπάρχουν τμήματα μαγειρικής για παιδιά από 3 ετών, αν και γύρω στα 5 τα παιδιά θα είναι πιο ικανά να συμμετέχουν σε αυτά. Τα μαθήματα μαγειρικής μπορούν να βοηθήσουν το παιδί να μάθει να εκτιμά το φαγητό και να εκφράζει την δημιουργικότητά του. Επίσης, το βοηθά να μετρά και να υπολογίζει πράγματα, αλλά και να βάζει τα υλικά σε σειρά την ώρα του μαγειρέματος. Επιπλέον, με τον τρόπο αυτά εξοικειώνονται τα παιδιά με πολλές τροφές, που πιθανώς δεν υπάρχουν στο σπίτι τους, και ξεπερνούν τις ιδιοτροπίες τους στο φαγητό.

Πολεμικές τέχνες

Μαθήματα πολεμικών τεχνών ξεκινούν από πολύ μικρές ηλικίες, από 3 ή 4 έτη, ωστόσο σε αυτά τα παιδιά διδάσκονται τα πολύ βασικά, καθώς και το πώς να υπακούν σε εντολές. Συγκεκριμένες κινήσεις αλλά και την φιλοσοφία της κάθε πολεμικής τέχνης μαθαίνουν τα παιδιά μετά τα 5 τους χρόνια.
Τα πλεονεκτήματα των πολεμικών τεχνών είναι πολλά: Αυξάνουν την αυτοπεποίθηση των παιδιών και τα διδάσκουν πειθαρχία, σεβασμό και το να ακούν και να ακολουθούν οδηγίες. Ακόμα, μαθαίνουν αυτοάμυνα και πιθανώς σωστούς τρόπους για να αντιμετωπίσουν πιθανές επιθέσεις εκφοβισμού. Μία καλή πολεμική τέχνη μαθαίνει το παιδί να έχει κουράγιο, να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες και να μην τα παρατά στα δύσκολα, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει ολοκληρωμένη εξάσκηση σε όλο το σώμα.

Θέατρο

Κάποια προγράμματα θεατρικού παιχνιδιού -περισσότερο παρά θεατρικού μαθήματος- απευθύνονται σε παιδιά από 4 ετών. Κανονικά μαθήματα θεάτρου μπορεί να ξεκινήσει ένα παιδί από 6 ή 7 ετών, οπότε μπορεί και να απομνημονεύσει διαλόγους για θεατρικά σκετσάκια.
Με την συμμετοχή του παιδιού σε θεατρικές ομάδες βελτιώνεται η αυτοπεποίθησή του, η αίσθηση της φαντασίας και η αυτό-έκφραση. Μάλιστα, πρόκειται για μία δραστηριότητα που ωφελεί τόσο τα ντροπαλά όσο και τα παιδιά που τους αρέσει να βρίσκονται επί σκηνής.

πηγη

Από 5 ετών

Πιάνο

Η εξοικείωση του παιδιού με τη μουσική σε μικρή ηλικία έχει πολλά οφέλη, και το πιάνο είναι ένα από τα όργανα που βοηθούν τα παιδιά να κατανοήσουν τη μουσική και να μάθουν πως με την εξάσκηση γίνονται όλο και καλύτεροι, αποκτώντας περισσότερη αυτοπεποίθηση, ακόμα και για να παίξουν ένα τραγούδι μπροστά σε άλλους. Είναι ένα όργανο που απαιτεί συνέπεια και αφοσίωση και το να αναπτύξει ένα παιδί αυτά τα χαρακτηριστικά θα είναι χρήσιμο και για την υπόλοιπη ζωή του.

Ποδόσφαιρο

Κάποιες «ποδοσφαιρικές» φιγούρες μπορούν να μάθουν ακόμα και παιδιά 2 ή 3 ετών, όμως θα χρειαστεί να φτάσουν τα 5 για να μπορέσουν να γίνουν μέλη μιας παιδικής ποδοσφαιρικής ομάδας και να παρακολουθούν συστηματικά τις προπονήσεις. Το ποδόσφαιρο βοηθά τα παιδιά να αναπτύξουν αντοχή στο τρέξιμο, συντονισμό ματιού-ποδιού και ευκινησία. Κυρίως, όμως, διδάσκει τα παιδιά να επικοινωνούν και συνεργάζονται με τους άλλους, προκειμένου να πετύχουν έναν κοινό στόχο.

Μπάσκετ

Όπως και στο ποδόσφαιρο έτσι και στο μπάσκετ, πριν την ηλικία των 5 ετών δεν έχει βρεθεί να ωφελεί σημαντικά τα παιδιά, αλλά και στα 5 το όφελος του συγκεκριμένου αθλήματος είναι ότι βρίσκεται το παιδί με τους φίλους του και διασκεδάζει. Από εκείνη την ηλικία και μετά μπορούν να μπουν σταδιακά τα θεμέλια του αθλήματος, ενώ το αίσθημα του ανταγωνισμού θα έρθει από τα 8 χρόνια και μετά.
Όσο για τα οφέλη του μπάσκετ; Πρόκειται για μία εξαιρετική μορφή άσκησης που ενισχύει την αντοχή, τον συντονισμό ματιού-χεριού και την ισορροπία, ενώ είναι καλή επιλογή για παιδιά που θέλουν να είναι ενεργά καθ'όλη την διάρκεια του σπιτιού. Τέλος, όπως κάθε ομαδικό παιχνίδι, το μπάσκετ βοηθά τα παιδιά να δουλεύουν καλά με την ομάδα τους.

Yoga

Η Yoga είναι μία μετριοπαθής άσκηση που βοηθά τα παιδιά να γνωρίζουν καλύτερα το σώμα τους και τον τρόπο που κινούνται. Μαθαίνουν να αναπνέουν σωστά, να χαλαρώνουν και να φροντίζουν τον εαυτό τους. Οι δάσκαλοι yoga επισημαίνουν ότι βοηθά τα παιδιά στην αυτοσυγκέντρωσή τους, στη συμπεριφορά τους, ενώ τους μειώνει το άγχος.
Τα μαθήματα yoga μπορούν να ξεκινήσουν, μαζί με τη μαμά, ήδη από βρεφική ηλικία. Ωστόσο, το παιδί μόνο του μπορεί συμμετέχει σε κανονική τάξη μετά τα 4 ή 5 χρόνια, καθώς από αυτές τις ηλικίες θα μπορούν να πραγματοποιήσουν σωστά τις στάσεις.

Τένις

Το τένις είναι από τα αθλήματα που δεν περιλαμβάνουν συγκρούσεις και επαφή με τον αντίπαλο, καθώς και από αυτά που βελτιώνουν τον συντονισμό ματιού-χεριού, την ευκινησία και την ισορροπία. Και παρόλο που πρόκειται για ατομικό άθλημα, το παιδί διδάσκεται το αθλητικό πνεύμα.
Το άθλημα αυτό συνιστάται σε παιδιά άνω των 5 ή 6 ετών που έχουν πλέον αποκτήσει την σωματική διάπλαση για να ανταπεξέλθουν στις στάσεις και τις κινήσεις του τένις. Σημαντικό είναι, επίσης, το παιδί να έχει την σωστή ρακέτα για το σώμα του πριν ξεκινήσει μαθήματα τένις.

Από 9 ετών

Τραγούδι

Εκτός κι αν πιστεύετε ότι έχετε ένα παιδί-θαύμα στο τραγούδι, περιμένετε να φτάσει 9 ετών πριν ξεκινήσει σοβαρά μαθήματα ορθοφωνίας και τραγουδιού. Γιατί; Επειδή από αυτή την ηλικία θα είναι πιο εύκολο να συγκεντρωθεί στη μελωδία για πολλή ώρα και να εκτελεί ταυτόχρονα σωστές αναπνοές, και γιατί καθώς ακόμα οι φωνητικές του χορδές αναπτύσσονται δεν θέλετε να τις κουράσετε υπερβολικά. Όταν, μάλιστα, ξεκινήσει το παιδί σας μαθήματα τραγουδιού, φροντίστε να επιλέξετε έναν καθηγητή που δεν θα το πιέζει υπερβολικά και θα κάνει το μάθημα διασκέδαση.
Στα πλεονεκτήματα του να μάθει να τραγουδά το παιδί σας περιλαμβάνεται η βελτίωση του δείκτη νοημοσύνης του, σύμφωνα με επιστημονική έρευνα, ενώ ταυτόχρονα βελτιώνει και την αυτοπεποίθηση του παιδιού καθώς και την ικανότητά του να εκφράζεται.

Πηγη

 

Μαθησιακές δυσκολίες ή μαθησιακό έλλειμμα;

πηγη

Οι μαθησιακές δυσκολίες απασχολούν ένα σημαντικό ποσοστό μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών.

Την τελευταία δεκαετία, το ενδιαφέρον όλων εστιάζεται συχνά στις δυσκολίες μάθησης που αντιμετωπίζουν τα παιδιά, τόσο της πρωτοβάθμιας όσο και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Λέγοντας μαθησιακές δυσκολίες εννοούμε μια ανομοιογενή ομάδα διαταραχών, οι οποίες εκδηλώνονται με σημαντικές δυσκολίες στην ανάγνωση, γραφή, στη χρήση ικανοτήτων ακρόασης και ομιλίας καθώς και στους μαθηματικούς συλλογισμούς.

Το εύρος των μαθησιακών δυσκολιών είναι πολυποίκιλο. Μια απλή κατηγοριοποίηση των διαφόρων τύπων μαθησιακών δυσκολιών καταλήγει σε τέσσερις βασικές κατηγορίες.

Συγκεκριμένα οι μαθησιακές δυσκολίες χωρίζονται σε:

1. Δυσκολίες λόγου και ομιλίας. Πρόκειται για δυσκολίες στην παραγωγή και κατανόηση του προφορικού λόγου. Τέτοιες μπορεί να αφορούν την άρθρωση, έκφραση ή την κατανόηση των λεγόμενων του συνομιλητή.

2. Δυσκολίες γραπτού λόγου. Οι δυσκολίες αυτές μπορεί να αφορούν σε προβλήματα ορθογραφίας, παραγωγής και αποκωδικοποίησης του γραπτού λόγου. Σε αυτές συμπεριλαμβάνεται και η περισσότερο γνωστή περίπτωση της δυσλεξίας.

3. Δυσκολίες μαθηματικού τύπου. Σε αυτή την κατηγορία εμπίπτουν δυσκολίες στην αναγνώριση αριθμών και μαθηματικών συμβόλων, στην απομνημόνευση της προπαίδειας, και στην επίλυση προβλημάτων.

4. Άλλες δυσκολίες. Σε αυτή την κατηγορία εντάσσονται δυσκολίες οι οποίες σαφώς επηρεάζουν τη διαδικασία της μάθησης και μπορούν να ενταχθούν κάτω από τον όρο ''μαθησιακές δυσκολίες''. Τέτοιες είναι οι οπτικο-κινητικές διαταραχές, η ΔΕΠ-Υ, η χαρισματικότητα των παιδιών.

Αρχικά, οι πρώτες ενδείξεις είναι συνήθως ότι ο μαθητής παρουσιάζει δυσκολία με την Ανάγνωση και την Γραφή, προσθέτει ή αφαιρεί γράμματα σε λέξεις ή παραλείπει ολόκληρες λέξεις διαβάζει ή γράφει, γράφει πολύ αργά και δεν προλαβαίνει να ολοκληρώσει τις εργασίες του.

Αυτό όμως, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι το παιδί δεν είναι έξυπνο. Τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες διαθέτουν νοημοσύνη μέσου όρου και πάνω. Οι δυσκολίες τους οφείλονται σε μια διαφορετική λειτουργία του εγκεφάλου, η οποία επηρεάζει τη λήψη και επεξεργασία μιας πληροφορίας.

πηγη

Να σημειωθεί ότι οι μαθησιακές διαταραχές επηρεάζουν όλες τις πτυχές της ζωής του παιδιού. Οι αποτυχίες στο σχολείο, η προβληματική επικοινωνία με τους συνομηλίκους και την οικογένεια, οι χαμηλές επιδόσεις σε σπορ και αθλητικές δραστηριότητες και οι ανεπαρκώς ανεπτυγμένες δεξιότητες αυτοεξυπηρέτησης( να ντύνεται μόνος του, να κουμπώνει τα ρούχα του), δημιουργούν άγχος και αισθήματα πολλαπλής αποτυχίας.

Μέσα στην τάξη οι εκπαιδευτικοί, φυσικά και μπορούν να βοηθήσουν τον μαθητή με μαθησιακές δυσκολίες. Τοποθετήστε τον μαθητή σε θέση όπου θα είναι εφικτή η εποπτεία και η παροχή βοήθειας. Μπροστινό θρανίο, κοντά σε ήσυχους μαθητές ώστε να μην αποσπάται η προσοχή τους και να τους βοηθάτε όταν εκείνοι το έχουν ανάγκη. Συνεργατική μάθηση των παιδιών, συχνή επιβράβευση, διαφοροποιημένη κατ' οίκον εργασία ( μειωμένη), χρήση μουσικής, παζλ και βιβλία με εικόνες κάνουν την μάθηση..διασκέδαση!

Από την άλλη πλευρά, τα παιδιά με μαθησιακά κενά-μαθησιακό έλλειμμα, παρουσιάζουν και αυτά δυσκολίες οι οποίες όμως, οφείλονται σε εξωγενείς κυρίως παράγοντες. Ελλιπής σχολική φοίτηση, χαμηλές προσδοκίες των γονέων, πολιτισμική υστέρηση, διαταραγμένες οικογενειακές σχέσεις, η ύπαρξη ασθένειας αποτελούν τις πιο συχνές αιτίες. Οφείλονται, δηλαδή, σε παραλείψεις και εσφαλμένες παρεμβάσεις τόσο στο σχολικό όσο και στο οικογενειακό περιβάλλον του παιδιού.

Θα πρέπει λοιπόν να τονιστεί ότι το παιδί με μαθησιακό έλλειμμα δεν παρουσιάζει αναπτυξιακές ανεπάρκειες.

Για την αντιμετώπιση τέτοιων δυσκολιών συστήνεται η παροχή ενισχυτικής διδασκαλίας στο σχολείο. Καλό θα είναι ακόμη να δίνεται στο παιδί περισσότερος διδακτικός χρόνος, περισσότερες ευκαιρίες για συμμετοχή και εμπέδωση του μαθησιακού υλικού, καλύτερη οργάνωση και διαχείριση του χρόνου, οργάνωση του τρόπου μελέτης, κτλ. Για μια ομαλή σχολική πορεία απαραίτητη είναι επίσης η ψυχολογική υποστήριξη του παιδιού και η υπομονή.

Η κάθε μαθησιακή δυσκολία απαιτεί έγκαιρη και ποιοτική παρέμβαση. Μόνο μέσα από την παρέμβαση θα εξελιχθεί ο μαθητής στην σχολική του ζωή.Οι γονείς να είναι δεκτικοί όταν εντοπίζουν κάποιο μαθησιακό πρόβλημα και να αντιλαμβάνονται τον δάσκαλο σαν σύμμαχο στην αντιμετώπιση του θέματος.

Πηγη

Παιδικά ξεσπάσματα θυμού: 5 σωτήρια μυστικά

πηγη

Παιδικά ξεσπάσματα θυμού: 5 σωτήρια μυστικά

Ξεσπάσματα: Πώς θα αντιμετωπίσεις τις εκρήξεις των συναισθημάτων; 

 

Όσο κι αν προσπαθείς να προλάβεις μια κρίση θυμού που κατά πάσα πιθανότητα θα καταλήξει σε καυγά, όσες φορές κι αν τα κατάφερες, πάντοτε θα υπάρχουν οι εκρήξεις εκείνες που δε μπορείς να αποφύγεις. Κι αφού είναι αναπόφευκτες

1. Διατήρησε την ηρεμία σου

Άλλωστε, το παράδειγμα είσαι εσύ. Φωνάζοντας σε ένα θυμωμένο παιδί ενισχύεις αυτό που ήδη νιώθει και κάνεις τα πράγματα χειρότερα. Σκοπός, την ώρα του ξεσπάσματος, είναι να επαναφέρεις την ηρεμία γιατί μόνο έτσι τα παιδιά μπορούν να μάθουν και να καταλάβουν πώς μπορούν να γίνουν καλύτερα. Εάν έχεις τη συνήθεια να φωνάζεις και εσύ τις ώρες που τα συναισθήματά σου επιβάλλονται, τότε και το παιδί θα υιοθετήσει την ίδια ακριβώς συμπεριφορά όταν βρίσκεται σε αντίστοιχη συναισθηματική κατάσταση.

πηγη

2. Μείνε μαζί του

Η κλασική λύση που ακούει στο «μην βγεις από το δωμάτιό σου αν δεν ηρεμήσεις» μόνο αντίθετα αποτελέσματα μπορεί να επιφέρει. Δημιούργησε στο πίσω μέρος του μυαλού σου ένα παραθυράκι που θα ανοίγει όποτε χρειάζεται και θα σου υπενθυμίζει ότι τα παιδιά χρειάζονται αγάπη τις στιγμές που νιώθεις ότι την αξίζουν λιγότερο. Το παιδί την στιγμή του θυμού, έρχεται αντιμέτωπο με μεγάλα και τρομακτικά συναισθήματα τα οποία θα γιγαντωθούν αν παραμείνει μόνο του.

3. Υπενθύμισέ του ότι αυτό που νιώθει είναι λογικό

Πολλές φορές οι γονείς καλούνται να αντιμετωπίσουν τις πράξεις των μικρών τους χωρίς προηγουμένως να έχουν αναλογιστεί τα συναισθήματα που τους οδήγησαν σε αυτές. Θυμήσου ότι κάθε συναίσθημα είναι αποδεκτό, μόνο οι πράξεις πρέπει να περιορίζονται και αυτές μέσω του διαλόγου.

πηγη

4. Δώσε χρόνο

Οτιδήποτε κι αν σκέφτεσαι να ακολουθήσεις, όποια συζήτηση κι αν έχεις προετοιμάσει, θα πρέπει να έχεις κατά νου ότι την ώρα του ξεσπάσματος τα αποτελέσματα δε θα είναι τα επιθυμητά. Η διαχείριση θυμού δεν πρέπει να εφαρμόζεται όταν γίνονται τα ξεσπάσματα, αλλά θα πρέπει να αποτελεί βασικό κομμάτι της διαπαιδαγώγησής του.

5. Εμπόδισε την διόγκωση του θυμού

Αν τα παιδιά μάθουν να εκφράζονται τεκμηριωμένα, μπορούν με μεγαλύτερη ευκολία να κατανοήσουν τα συναισθήματά τους και να αποφύγουν προσωποποιήσεις και προσβολές. Ζητώντας του να αναφερθεί σε αυτό που το ενόχλησε με εκφράσεις όπως «Με εξοργίζει όταν ο φίλος μου..» αντί για χαρακτηρισμούς όπως «Τον μισώ», βοηθάτε το παιδί να εκφράζει με θετικό τρόπο το θυμό του.

Πηγη

Πώς θα δώσουμε μαθήματα κοινωνικής συμπεριφοράς στα παιδιά (ειδικά σε αυτά που δεν έχουν φραγμούς)

πηγη

Πώς θα δώσουμε μαθήματα κοινωνικής συμπεριφοράς στα παιδιά (ειδικά σε αυτά που δεν έχουν φραγμούς)

Δεν είναι λίγα τα παιδιά που δεν διστάζουν να φωνάξουν μπροστά σε κόσμο «Μαμά, αυτός ο κύριος βρωμάει σαν ψάρι»

Ούσα ανέκαθεν (υπέρ)κοινωνικό παιδάκι, δε δίσταζα να μιλάω σε όποιον έβρισκα κοντά μου για την οικογένεια μου, τους τσακωμούς μας, τις εκδρομές μας, το μεσημεριανό μας και οτιδήποτε άλλο θα με έφερνε λίγο πιο κοντά σε αγνώστους. Αυτή ήταν η καλή πλευρά. Η κακή ήταν ότι αποκάλυπτα ακόμα και σε γνωστούς, συγγενείς ή φίλους πράγματα που οι γονείς μου δεν ήθελαν να μαθαίνονται.
Λίγο πριν κλείσω τα πέντε μου χρόνια, καλοκαίρι ήταν, βρεθήκαμε για διακοπές στο νησί της Μήλου. Τότε, η μητέρα μου βρήκε την ευκαιρία να μου δείξει σε ποιόν και πως μπορώ ή πρέπει να μιλάω. Έτσι, στην παραλία που ήμασταν, μου ζωγράφισε στην άμμο τρείς μεγάλους ομόκεντρους κύκλους και με απόλυτη ηρεμία μου μίλησε για τον εσωτερικό (αυτόν που βρισκόμασταν εμείς μέσα), τον λίγο μεγαλύτερο (που περιλάμβανε τους κοντινούς συγγενείς και φίλους) και τον μεγαλύτερο (μέσα στον οποίο τοποθέτησε όλους τους υπόλοιπους γνωστούς μας). Δεν ξέρω αν ήταν σωστό ή όχι, πάντως από τότε ήξερα σε ποιόν και πως έπρεπε να μιλάω.

πηγη

Τι μπορούμε να κάνουμε, όμως, με τα παιδιά που δεν μιλάνε μόνο πολύ αλλά χωρίς (κοινωνικούς) δισταγμούς προσβάλλουν, άθελά τους, γνωστούς και φίλους;
Μαθήματα ευγνωμοσύνης: Έχετε ήδη κάνει εικόνα τον μικρό σας να φωνάζει, ανοίγοντας το δώρο της γιαγιάς που κοιτάει όλο αγωνία, «Πάλι ρούχα; Είναι απαίσια». Η αλήθεια είναι ότι τα μικρά παιδιά δε διστάζουν να αποκαλύψουν τις σκέψεις τους και αυτό γιατί δεν έχουν μπει ακόμα στη διαδικασία να αναλογιστούν τι μπορεί να προκαλέσουν αυτές στον περίγυρό τους. Μια καλή κουβέντα στο σπίτι, όταν θα είστε μόνοι, είναι ιδανική για να του γνωστοποιήσετε ότι «ευχαριστώ» λέμε είτε μας αρέσει το δώρο που παίρνουμε είτε όχι, κι αυτό γιατί εκτιμούμε την κίνηση και την σκέψη του δώρου παρά αυτό καθ’ εαυτό.
Ενσυναίσθηση: Αυτή η μαγική λέξη. Πολύ απλά, τα παιδιά θα πρέπει να «μπαίνουν στα παπούτσια» όσων κρίνουν άθελά τους. Στο παραπάνω παράδειγμα, δηλαδή, ο μικρός σας θα πρέπει να αναλογιστεί ότι η γιαγιά δεν ξέρει τι θα μπορούσε να τον ευχαριστήσει και του πήρε κάτι που ενώ μπορεί να μην του αρέσει όσο ένα αυτοκινητάκι, σίγουρα θα του χρησιμεύσει. Η γιαγιά έκανε αυτό που θεωρούσε σωστό με γνώμονα την αγάπη και την φροντίδα της.
Δώστε το παράδειγμα: Ναι, τα παιδιά δεν σκέφτονται τι λένε και πολλές φορές σας φέρνουν –δημόσια δυστυχώς- προ εκπλήξεων. Και ενώ δεν μπορείτε να προβλέψετε τι θα πουν αυτά, μπορείτε σίγουρα να ορίσετε τι θα πείτε και πως θα το πείτε εσείς. Κακά τα ψέματα, όσο παρορμητικά και να είναι, τα παιδιά έχουν την τάση να μιμούνται συμπεριφορές και να αναπαράγουν λέξεις και φράσεις που ακούνε.

 Πηγη

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΕ ΑΥΤΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ...ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ

πηγη

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΕ ΑΥΤΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ...ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ

• Σημασία δεν έχει το παιχνίδι αυτό καθεαυτό αλλά ο τρόπος που το παίζεις: προσπαθούμε να αποφύγουμε το στερεοτυπικό, μονότονο και μοναχικό παιχνίδι
• Παίζουμε μαζί, δυαδικό παιχνίδι, παιχνίδι αλληλεπίδρασης, ακόμα και όταν παίζουμε πχ με τα τουβλάκια
• Δεν δεχόμαστε την εύκολη παραίτηση, επιμένουμε σε ένα παιχνίδι που τον δυσκολεύει, τον ενθαρρύνουμε να συνεχίσει
• Καθόμαστε απέναντι του και τα πρόσωπα μας είναι στο ίδιο επίπεδο
• Προσπαθούμε να τραβάμε την προσοχή του σε κάτι με το βλέμμα, με το δείξιμο
• Σταματάμε επίτηδες ένα παιχνίδι που του αρέσει για  να τον /την προκαλέσουμε να μας ζητήσει να το ξαναπαίξουμε με βλέμμα, νεύμα
• Ενθαρρύνουμε εναλλαγή δραστηριοτήτων  με απόσπαση προσοχής και κίνητρο (πχ έλα να βάλουμε όλα τα μικρά αυτοκινητάκια μέσα στο μπλε κουτί, έτσι θα έχουμε χρόνο μετά να παίξουμε με τα σχήματα)
• Εναλλάσσουμε πνευματικά με κινητικά παιχνίδια
• Επιδιώκουμε το παιχνίδι με άλλα παιδιά, όχι σε έναν αχανή και θορυβώδη παιδότοπο, αλλά σε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον, πχ αρχικά το σπίτι μας, καλούμε ένα δυο τρία παιδάκια που τα γνωρίζει-φροντίζουμε να τον/την ενημερώσουμε από πριν
• Δεν φορτώνουμε το παιδί με πολλά παιχνίδια . Για τουλάχιστον 10 λεπτά κάθε μέρα, καθόμαστε μαζί του, στο πάτωμα με ένα παιχνίδι και παίζουμε, προσπαθώντας να κρατήσουμε την προσοχή του. Εκείνη την ώρα, τηλεοράσεις, τηλέφωνα ή άλλες συζητήσεις δεν μας αποσπούν.



πηγη

ΠΙΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ:
Δεν καταπιέζουμε το παιδί, ξεκινάμε με τα παιχνίδια που του αρέσουν. Έτσι πχ αν το παιδί μας βρίσκει χαρά να παίζει με:
-Πάζλ, ενσφηνώματα:
a)      να χρησιμοποιούνε διαφορετικά σχήματα και χρώματα
b)      να περιγράφουν μια ιστορία με αρχή-μέση –τέλος
c)      να έχουν πρόσωπα που εκφράζουν διάφορα  συναισθήματα
d)      τα ενσφηνώματα να είναι πάνω  σε κυλιόμενα σύρματα για να εξασκούμε τη λεπτή κίνηση του παιδιού
e)      να κρατάμε εμείς τα κομμάτια στο χέρι  μας για να τα ενθαρρύνουμε να μας τα δείχνουν ή να επιλέγουν μεταξύ δυο κομματιών το κατάλληλο, να λένε «θέλω…»
-κυκλικά, αντικείμενα, σβούρες:
a)      να βγάζουν μουσική
b)      να αποφεύγουμε να είναι πολλά
-κύβοι, του αρέσει να τους βάζει στη σειρά: μπορούν να έχουν πάνω τους γράμματα  ή αριθμούς γιατί το παιδί με αυτιστική διαταραχή έχει συνήθως ανεπτυγμένη οπτική αντίληψη και μνήμη και μαθαίνει οπτικά

1. κουμπιά και διακόπτες, τηλεόραση, ηλεκτρονικά παιχνίδια:

a)      Να βγάζουν μουσική, να μιμούνται ήχους ζώων
b)      Να πρέπει να πατήσει μια συγκεκριμένη σειρά κουμπιών για να βγει το ζωάκι κτλ
c)      Κλείνουμε την τηλεόραση, κρύβουμε τα DVD και την κλειδώνουμε (καλό και σε εμάς θα κάνει)
d)      Δεν του δίνουμε το κινητό μας να παίζει
e)      Αποφεύγουμε τα ηλεκτρονικά παιχνίδια
-Στον Η/Υ:
a)      http://www.autismgames.com.au/
Starfall
Sesame Street
Treehouse
WhizKid Games
b)      παιχνίδια όπου πρέπει να βάλει εικόνες σε λογική σειρά για να βγει μια ιστορία
c)      προγράμματα με πρόσωπα και αναγνώριση συναισθημάτων (πχ ταυτίζω το κοριτσάκι που γελά με τη λέξη γέλιο ή το άκουσμα του γέλιου κτλ)
d)      δραστηριότητες όπου πρέπει να ανοίξει μεταξύ πολλών τετραγώνων δύο ίδια: μπορούν επάνω τους να έχουν πρόσωπα ή επαγγέλματα όχι μόνο ζωάκια ή αριθμούς
e)      προγράμματα για ζωγραφική: ζωγραφίζω ανθρωπάκι με μέλη, οικογένεια
-κουτάλες και  κουζινικά:
a)      μαγειρέψτε μαζί: έτσι αντιμετωπίζονται και πολλές διαταραχές διατροφής, που έχουν να κάνουν και με το άγχος της μαμάς, όχι αποκλειστικά τον αυτισμό του παιδιού
b)      συμβολικό παιχνίδι: ταΐστε κουκλάκια, ζωάκια
c)      λεπτή κίνηση: παίξτε με το ζυμάρι
d)      αισθητηριακά προβλήματα: να βουτήξει τα χεράκια μέσα σε μπολ με άβραστα όσπρια και να βρει εκεί μέσα κρυμμένα μικρά παιχνίδια, να διακρίνει μεγέθη και χρώματα, να γλύψει τα δακτυλάκια και τα χειλάκια όταν λερωθεί
e)      περνά κορδόνι μέσα από πολύχρωμα ζυμαρικά
f)       pretend play: δήθεν είμαστε στο εστιατόριο, δήθεν στο σουπερμάρκετ, δεηθέν κάνουμε πάρτι γενεθλίων, πικ νικ
-εμμονή με κάτι, πχ δεινόσαυροι, ψάρια, σκυλάκια:
a)      βιβλία με τα είδη αυτά σε ιστορία που τη διαβάζουμε μαζί και του κάνουμε ερωτήσεις για το τι θα γίνει παρακάτω ή πώς ένιωσε το ζωάκι και γιατί κτλ
b)      τραγουδάκια για τα ζώα αυτά, με νεύματα
c)      μαθαίνουμε να διαβάζουμε (βιβλία με την εικόνα και από κάτω τη λέξη), να μετράμε (πόσα σκυλάκια βλέπεις), να ζωγραφίζουμε (έλα να φτιάξουμε μαζί την ουρά του δεινόσαυρου)
d)      φτιάχνουμε δαχτυλοκουκλάκια με τα αγαπημένα ζωάκια και παίζουμε ιστορία-παιχνίδι ρόλων
-εμμονή με τις βρύσες και το σαπούνι:
a)      παίζουμε με παιχνίδια που βγάζουν φούσκες προσπαθώντας να ενισχύσουμε  τη  βλεμματική επαφή του/της μαζί μας
b)      καθώς παίζουμε με το νερό μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου  ή μέσα στη μπανιέρα, μαθαίνουμε μάτια μύτη στόμα αυτιά
Υπάρχουν όμως και παιχνίδια που αρχικά δεν δείχνουν να τον ενδιαφέρουν και για τα οποία πρέπει εμείς να προσπαθήσουμε, όπως:
playmobil: εξαίρετη ιδέα για συμβολικό παιχνίδι, προσέξετε τα μικρά μέρη όταν το παιδί είναι  κάτω των τριών ή έχει τη συνήθεια να τα βάζει στο στόμα
παιχνίδι με τη μπάλα για να ενισχύσουμε και τη βλεματική επαφή με τον συμπαίκτη, παιχνίδι προσποίησης (πετά σαν αεροπλάνο, πηδά σαν καγκουρό κτλ), κρυφτό, κυνηγητό, παιχνίδι στην παιδική χαρά, κολύμπι
μουσική, χορός

Όλα τα παραπάνω αποτελούν κάποιες πρακτικές ιδέες για τους γονείς.

Οι γονείς ξέρουν πως το κάθε παιδί με αυτισμό είναι διαφορετικό και πως   τα παραπάνω δεν μπορούν  όλα να εφαρμοστούν στο παιδί τους.

Γνωρίζουν επίσης ότι δεν υποκαθιστούν με κανένα τρόπο τα προγράμματα εξατομικευμένης παρέμβασης ή το σχολικό πλαίσιο του παιδιού.

 Πηγη

Η έκθεση ενός 10χρονου που αξίζει να διαβάσουν όλοι..Θέμα: «Ένα έργο σημαντικό που έχει γίνει στην περιοχή μου»

πηγη

Η έκθεση ενός 10χρονου που αξίζει να διαβάσουν όλοι..
Θέμα: «Ένα έργο σημαντικό που έχει γίνει στην περιοχή μου»

πηγη

«Στην περιοχή μου δεν έχει γίνει τίποτα σημαντικό τα τελευταία χρόνια. Ούτε γέφυρα, ούτε πλατείες, ούτε πάρκα ούτε δρόμοι…»

Δεν γνωρίζουμε σε ποια πόλη ζει το παιδί, αλλά όπως φαίνεται από τα γραφόμενά του, πρέπει να πρόκειται για πόλη της επαρχίας.

«Ακούω από τους μεγάλους ανθρώπους πως φοβούνται να βγουν έξω, να μπούνε στα λεωφορεία γιατί υπάρχει πολύ κακός κόσμος που κλέβει και σκοτώνει.»
Διαβάστε περισσότερα

Πηγη

Εσείς τι τύπος μητέρας είστε; Πώς σχετίζεται με την παιδική επιθετικότητα...

πηγη

Εσείς τι τύπος μητέρας είστε;

Υποστηρικτική, αυταρχική ή επιτρεπτική; Το πρώτο βήμα είναι να έχετε επίγνωση. Το δεύτερο να δείτε πώς σχετίζεται με την παιδική επιθετικότητα και την αυτοπεποίθηση.

Ποιο είναι το στυλ της Ελληνίδας μάνας; Υποστηρικτική, αυταρχική ή επιτρεπτική; Και πώς αντανακλάται αυτό στη συμπεριφορά του παιδιού της; Η «καρικατούρα» της μάνας, που τρέχει πίσω από τον γιο με ένα τάπερ γεμιστά και κυνηγάει την κόρη να μην ξεχάσει τη ζακέτα της, μπορεί να κάνει θραύση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όμως στην πραγματική ζωή το πρότυπο της μητέρας είναι αυτό που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού.

Υποστηρικτικοί  θεωρούνται οι γονείς, οι οποίοι ενθαρρύνουν τις προσπάθειες των παιδιών τους να αυτονομηθούν

«Οι περισσότερες μητέρες θεωρούν ότι είναι υποστηρικτικές, με βάση τις απαντήσεις που οι ίδιες δίνουν, όταν ερωτώνται σε σχετικές έρευνες» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Μαρία Κτιστάκη, ψυχολόγος Μsc, υποψήφια διδάκτορας του Πανεπιστημίου Κρήτης, η οποία, στο πλαίσιο εργασίας για τη «Γονεϊκή τυπολογία των μητέρων και επιθετικότητα των παιδιών», διεξήγαγε σχετική έρευνα μεταξύ 137 μητέρων στην Κρήτη.
Οπως εξηγεί η κ. Κτιστάκη, «η μορφή της διαπαιδαγώγησης, της κοινωνικοποίησης και της γενικότερης καθοδήγησης που λαμβάνουν τα παιδιά από τους γονείς τους, περιγράφεται με τον όρο γονεϊκό στυλ -αποδίδεται και ως γονεϊκή τυπολογία- και αναφέρεται στο συναισθηματικό κλίμα που χαρακτηρίζει τη σχέση του γονέα με το παιδί του».

πηγη

Τα τρία γονεϊκά στυλ

Υποστηρικτικοί θεωρούνται οι γονείς, οι οποίοι ενθαρρύνουν τις προσπάθειες των παιδιών τους να αυτονομηθούν και είναι συναισθηματικά διαθέσιμοι απέναντι σε αυτά. Ο ίδιος τύπος γονέα συναντάται και με τον όρο «γονέας με κύρος».

Οι αυταρχικοί γονείς τείνουν να έχουν υπερβολικές και μη ρεαλιστικές προσδοκίες από τα παιδιά τους

Στον αντίποδα, οι αυταρχικοί γονείς τείνουν να έχουν υπερβολικές και μη ρεαλιστικές προσδοκίες από τα παιδιά τους, ασκούν σε αυτά άμεσο σωματικό και ψυχολογικό έλεγχο και καταστέλλουν τις επιθυμίες και τα συναισθήματά τους.
Οι επιτρεπτικοί γονείς, από την άλλη πλευρά, δεν προσφέρουν καμία μορφή καθοδήγησης στα παιδιά τους, ενώ πολύ συχνά τους δίνουν το δικαίωμα να λειτουργούν εντελώς ανεξέλεγκτα. Οσον αφορά τον συναισθηματικό τομέα οι επιτρεπτικοί γονείς, είτε αδιαφορούν για τις συναισθηματικές ανάγκες των παιδιών τους, είτε ανταποκρίνονται σε αυτές, αλλά με έναν αδιάκριτο ή ενοχλητικό τρόπο.
Οπως διευκρινίζει η κ. Κτιστάκη, μέσα από έρευνες που έχουν διεξαχθεί για τη σχέση ανάμεσα στους διαφορετικούς γονεϊκούς τύπους και την κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών έχει βρεθεί ότι τα παιδιά των υποστηρικτικών γονέων είναι περισσότερο ανεξάρτητα, διαθέτουν υψηλότερα κίνητρα επίτευξης στόχων και προσαρμόζονται καλύτερα στα κυρίαρχα κοινωνικά πρότυπα.

Οι επιτρεπτικοί γονείς, δεν προσφέρουν καμία μορφή καθοδήγησης στα παιδιά τους, ενώ πολύ συχνά τους δίνουν το δικαίωμα να λειτουργούν εντελώς ανεξέλεγκτα

Οι ίδιες έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά των αυταρχικών γονέων έχουν την τάση να εξαρτώνται από άλλα πρόσωπα, διαθέτουν χαμηλή αυτοπεποίθηση και αδυνατούν να ελέγξουν όσα τους συμβαίνουν. Αντίστοιχα τα παιδιά των επιτρεπτικών γονέων δεν σέβονται καθόλου τους εξωτερικούς κανόνες και αδυνατούν να ελέγξουν τις παρορμήσεις και τις επιθυμίες τους.

Οταν η μαμά δεν θέτει όρια...

Στην έρευνα που διεξήγαγε η κ. Κτιστάκη διερεύνησε την πιθανότητα η γονεϊκή τυπολογία των μητέρων να σχετίζεται με την εκδήλωση επιθετικής συμπεριφοράς στα παιδιά.
Αναλύοντας τις απαντήσεις μητέρων και των παιδιών τους κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι ο επιτρεπτικός και σε μικρότερο βαθμό ο αυταρχικός τύπος της μητέρας σχετίζονται με την εκδήλωση επιθετικής συμπεριφοράς από την πλευρά των παιδιών. Επιπρόσθετα, οι στατιστικές αναλύσεις έδειξαν ότι μόνο ο επιτρεπτικός τύπος της μητέρας μπορεί να προβλέψει τα επίπεδα της επιθετικότητας που εκδηλώνει το παιδί.
«Αυτό σημαίνει ότι όσο περισσότερο αδυνατεί η μητέρα να σεβαστεί τις ανάγκες και τα συναισθήματα του παιδιού της (αυταρχική μητέρα) και επίσης όσο η μητέρα αδυνατεί να θέσει όρια στο παιδί της (επιτρεπτική μητέρα), τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες το παιδί να εκδηλώσει επιθετική ή βίαιη συμπεριφορά» εξηγεί η κ. Κτιστάκη.
«Με βάση τα συγκεκριμένα ευρήματα, συμπεραίνεται ότι στο συγκεκριμένο δείγμα των παιδιών και των μητέρων, ο επιτρεπτικός τύπος της μητέρας είναι ένας από τους σημαντικούς παράγοντες, που -μεταξύ άλλων- συνδράμουν στην εκδήλωση του φαινομένου της παιδικής επιθετικότητας. Για τον αυταρχικό τύπο μητέρας δεν προέκυψαν αντίστοιχα αποτελέσματα, παρά μόνο μία στατιστικά σημαντική, αλλά χαμηλή συσχέτιση, η οποία θεωρητικά θα μπορούσε να είναι και αντίθετης φοράς, δηλαδή όσο πιο επιθετικό είναι το παιδί τόσο πιο αυταρχικές πρακτικές να υιοθετεί η μητέρα του» καταλήγει η έρευνα.

Οσο πιο επιθετικό είναι το παιδί τόσο πιο αυταρχικές πρακτικές να υιοθετεί η μητέρα του

Στην έρευνα συμμετείχαν 137 μητέρες, με μέσο όρο ηλικίας τα 40,93 έτη. Το 75% αυτών ήταν εργαζόμενες, το 24% άνεργες και 1% συνταξιούχοι. Τα παιδιά των μητέρων, μαθητές της ΣΤ' τάξης δημοτικών σχολείων σε διαφορετικές περιοχές της Κρήτης, συμπλήρωσαν την «Κλίμακα Achenbach» (ερωτηματολόγιο- προφίλ σχολικής ηλικίας).

Προϋπόθεση για την αλλαγή η επίγνωση

Η κ. Κτιστάκη διευκρινίζει ότι θα πρέπει να γίνει αντίστοιχη έρευνα και σε πατέρες, προκειμένου να διαπιστωθεί, αν υπάρχει αντίστοιχη επίδραση της γονεϊκής τυπολογίας στις συμπεριφορές των παιδιών τους.
Σημειώνει, εξάλλου, ότι η δυνατότητα «μετάβασης» από ένα γονεϊκό στυλ σε άλλο, σχετίζεται με τον βαθμό επίγνωσης που έχει ο ίδιος ο γονέας για το πρότυπο που «υπηρετεί», κάτι που δεν συμβαίνει πάντα, ερμηνεύοντας σε μεγάλο βαθμό και γιατί οι περισσότεροι γονείς θεωρούν ότι είναι υποστηρικτικοί απέναντι στα παιδιά τους.

Πηγη

 

Τεστ για τους γονείς – Έχει ΔΕΠΥ το παιδί σας;

Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής:

Τεστ για τους γονείς – Έχει ΔΕΠΥ το παιδί σας;

πηγη

Αυτό το άτυπο τεστ/κουίζ είναι για τους γονείς των παιδιών που μπορεί να έχουν Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής.
Εάν υποψιάζεστε ότι το παιδί σας μπορεί να έχει αυτή την κατάσταση ψυχικής υγείας, παρακαλούμε απαντήστε στις παρακάτω ερωτήσεις και μοιραστείτε τα αποτελέσματα αυτού του τεστ με τον παιδίατρό σας.

Αυτό το τεστ για την Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής μπορεί να σας βοηθήσει να προσδιορίσετε αν κάποια σημάδια και συμπεριφορές του παιδιού σας δικαιολογούν μια επίσκεψη σε εξειδικευμένο γιατρό για περαιτέρω αξιολόγηση.

πηγη

Το τεστ για παιδιά με πιθανή Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής (για γονείς παιδιών ηλικίας 6-9 ετών)

Όταν απαντάτε στις ερωτήσεις, προσπαθήστε να συγκρίνετε τις συμπεριφορές του παιδιού σας με άλλα παιδιά της ίδιας ηλικίας. Και οι συμπεριφορές αυτές, ή ό,τι άλλο μπορεί να θεωρήσετε ως συμπτώματα ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής  και Υπερκινητικότητας) θα πρέπει να συμβαίνουν τουλάχιστον για 6 μήνες. Εάν η χρονική περίοδος είναι μικρότερη από 6 μήνες, το παιδί σας μπορεί να έχει κάποιο άλλο πρόβλημα ψυχικής υγείας, όπως κατάθλιψη ή άγχος.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Σε καμία περίπτωση ένα τεστ, ή ένα "συμπτωματολόγιο", που βρίσκετε στο διαδίκτυο, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την επιστημονική διάγνωση, άποψη, ή συμβουλή ενός εξειδικευμένου γιατρού. Χρησιμοποιήστε αυτό το (και άλλα) τεστ ως έναν απλό οδηγό και τίποτα παραπάνω. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να επικοινωνείτε πάντοτε με τον γιατρό σας για οποιοδήποτε θέμα υγείας σας απασχολεί.

Απαντήστε σε κάθε ερώτηση με βαθμολογία 1-4 (σημειώστε σε ένα χαρτί τις επιλογές σας):

1. Δεν ισχύει για το παιδί μου
2. Περιστασιακά αλήθεια στην περιγραφή του παιδιού μου
3. Αυτό συχνά περιγράφει τη συμπεριφορά ή κάποιο χαρακτηριστικό του παιδιού μου
4. Πολύ καλή περιγραφή της συμπεριφοράς ή κάποιου χαρακτηριστικού του παιδιού μου

Το παιδί μου:
1. Είναι πάντα σε μια «έξαψη», σαν να είναι πάντα έτοιμο να κάνει κάτι
1 ~ 2 ~ 3 ~ 4
2. Είναι δύσκολο να το ελέγξω όταν είμαστε στα μαγαζιά
1 ~ 2 ~ 3 ~ 4
3. Τρέχει ή σκαρφαλώνει υπερβολικά σε μέρη όπου είναι σαφώς ακατάλληλα
1 ~ 2 ~ 3 ~ 4
4. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ανήσυχο (σ.σ. σε εγρήγορση), σαν να μην χαλαρώνει ποτέ
1 ~ 2 ~ 3 ~ 4
5. Έχει δυσκολία να περιμένει τη σειρά του για παιχνίδια ή ομαδικές καταστάσεις
1 ~ 2 ~ 3 ~ 4
6. Έχει δυσκολία να παίζει ήσυχα
1 ~ 2 ~ 3 ~ 4
7. Φεύγει από την τάξη που κάνει μάθημα ή από μια κατάσταση στην οποία αναμένεται να μείνει καθιστό
1 ~ 2 ~ 3 ~ 4
8. Απογοητεύεται και εγκαταλείπει εύκολα καταστάσεις που απαιτούν συνεχή προσπάθεια
1 ~ 2 ~ 3 ~ 4
9. Μένει συγκεντρωμένο για μικρές μόνο περιόδους
1 ~ 2 ~ 3 ~ 4
10. Συμμετέχει σε μια εργασία μόνο εάν ενδιαφέρεται πολύ
1 ~ 2 ~ 3 ~ 4

Βαθμολόγηση του ερωτηματολογίου

Σύνολο βαθμολογιών για όλες τις απαντήσεις σας:
0-20: Το παιδί σας δεν φαίνεται να έχει τα συμπτώματα ΔΕΠΥ.
21-25: Έχει κάποια συμπτώματα ΔΕΠΥ.
26-30: Πιθανό να έχει ΔΕΠΥ - θα μπορούσε να ωφεληθεί από περαιτέρω αξιολόγηση και τεστ.
30+: Μεγάλη πιθανότητα να έχει ΔΕΠΥ και πρέπει να αξιολογηθεί να γιατρό.

Πηγή

 Mπορείτε να εκτυπώσετε τα αποτελέσματα αυτού του άτυπου τέστ ή να μας τα στείλετε με  email ενημερώνοντάς μας, ώστε να προγραμματίσουμε μια εντελώς ΔΩΡΕΑΝ αξιολόγηση με τους ειδικούς μας.

Ειδική Διαπαιδαγώγηση

213 0 4000 94

eidikidiapaidagogisi@gmail.com

 

ΔΕΠ/Υ...ΠΑΙΔΟΝΕΥΡΟΛΟΓΙΑ - Η παρεξηγημένη διαταραχή...

πηγη

Αν έχει τον... ακάθιστο, αν «πετάγεται», «ξεφεύγει», χάνει τα πράγματά του ή τα ξεχνάει, μπορεί απλώς να μη φταίει! Ούτε λίγο ούτε πολύ, το ένα στα δέκα ελληνόπουλα πάσχει από διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητα. Δείτε πώς μπορεί να διαγνωστεί και να βοηθηθεί!

πηγη

Oταν ένα παιδί παρουσιάζει «ενοχλητικά» για τους γύρω του συμπτώματα εξαιτίας της ελλειμματικής προσοχής, της υπερκινητικότητας ή της παρορμητικότητάς του η λύση δεν είναι η αποβολή του (από το σχολείο, από την παρέα, από την κοινωνία) αλλά η στήριξή του. Οπως αναφέρουν οι ειδικοί όλο και περισσότεροι γονείς αλλά και δάσκαλοι αρχίζουν να το συνειδητοποιούν. Η πολιτεία πάλι, μάλλον... παίρνει κάτω από τη βάση (και) σε αυτό το πεδίο. Πρόκειται για μια τακτική ολιγωρίας που πρέπει να «αποβληθεί» το συντομότερο δυνατόν, αφού όπως αποκαλύπτει η νέα μελέτη η ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας) αποτελεί ένα όχι μόνο υπαρκτό αλλά και έντονο ζήτημα για πολλές ελληνικές οικογένειες.

Η μελέτη
Η μελέτη που αποτελεί την πρώτη διαχρονική ερευνητική εργασία σχετικά με τη ΔΕΠΥ που έχει διεξαχθεί στη χώρα μας ανήκει σε ειδικούς της Α΄ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία» (επικεφαλής της μελέτης ήταν η καθηγήτρια Παιδιατρικής κυρία Χρύσα Μπακούλα ενώ συμμετείχαν επίσης οι Αλεξάνδρα Παλίλη, Γερ.Κολαΐτης, Ιππολύτη Βάσση, Αλεξάνδρα Βελτσίστα και Αρτεμις Γκίκα ). Η δικτυακή δημοσίευσή της έγινε στο επιστημονικό περιοδικό «Journal of Child Νeurology» στις 4 Οκτωβρίου.

Οπως εξηγεί στο «Βήμα» η παιδονευρολόγος της Α΄ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος της επιστημονικής ομάδας που διεξήγαγε τη μελέτη κυρία Γκίκα το σημαντικό χαρακτηριστικό αυτής της ερευνητικής δουλειάς είναι το εύρος και η διαχρονικότητά της. «Παρακολουθήθηκαν από τη γέννησή τους έως και το 18ο έτος τους 2.695 παιδιά τα οποία γεννήθηκαν το 1983 σε διαφορετικά μαιευτήρια της Ελλάδας». Η παρακολούθηση έγινε μέσω ειδικών ερωτηματολογίων που δόθηκαν σε γονείς και δασκάλους το 1983 και το 1990 καθώς και στους γονείς αλλά και στους ίδιους τους 18χρονους πλέον νέους το 2001. Οι ειδικοί κατέγραψαν την επίπτωση της ΔΕΠΥ με βάση τους τρεις βασικούς άξονες συμπτωμάτων με τους οποίους εκφράζεται η συγκεκριμένη διαταραχή: ελλειμματική προσοχή, υπερκινητικότητα και παρορμητικότητα.

Και μπορεί η ΔΕΠΥ να χαρακτηρίζεται από απροσεξία, ωστόσο τα αποτελέσματα της μελέτης που την αφορούν μάλλον αξίζουν την προσοχή μας. Στην ηλικία των επτά ετών η συχνότητα υπερκινητικότητας ήταν της τάξεως του 7% (10% στα αγόρια και 3,5% στα κορίτσια), εκείνη της διάσπασης της προσοχής 9,5% (12% στα αγόρια και 7% στα κορίτσια) ενώ της παρορμητικότητας 7% (10,5% στα αγόρια και 3,5% στα κορίτσια). Στα 18 έτη δύο από τα κύρια χαρακτηριστικά της διαταραχής, η υπερκινητικότητα και η παρορμητικότητα, φάνηκε να «κατευνάζονται»: συγκεκριμένα το ποσοστό της υπερκινητικότητας ήταν στο 3% (το 40% των περιπτώσεων αφορούσε αγόρια και το 60% κορίτσια) ενώ της παρορμητικότητας μόλις που έφθανε στο 0,3%.

Η διάσπαση της προσοχής όμως στους 18χρονους παρέμενε σε υψηλά επίπεδα της τάξεως του 7,3% (το 54% των περιπτώσεων αφορούσε αγόρια και το 46% κορίτσια). Για ποιον λόγο; Η κυρία Γκίκα εξηγεί ότι «είναι επόμενο όταν ένα άτομο πλέον ενηλικιώνεται να αποκτά καλύτερο έλεγχο του εαυτού του, με αποτέλεσμα να υποχωρούν τα συμπτώματα που αφορούν την έντονη κινητικότητα ή την παρορμητικότητα.Το γεγονός όμως ότι η ελλειμματική προσοχή παραμένει σε υψηλά επίπεδα με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για το μέλλον του νέου ανθρώπου,τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, αποδεικνύει πόσο σημαντικό είναι να γίνεται εγκαίρως σωστή διάγνωση και θεραπεία της διαταραχής». Τα άτομα με ΔΕΠΥ μπορούν να θέσουν σε κίνδυνο ακόμη και την ίδια τη ζωή τους, συμπληρώνει η παιδονευρολόγος, αφού η ελλειμματική προσοχή που τα χαρακτηρίζει τα κάνει άκρως επιρρεπή σε ατυχήματα. Προτιμά τα αγόρια
Θα προσέξατε από τα ποσοστά της μελέτης ότι η ΔΕΠΥ φαίνεται να αποτελεί «αγορίστικο» προνόμιο- πράγματι και άλλες μελέτες συνηγορούν στο ότι η αναλογία εμφάνισης της διαταραχής μεταξύ αγοριών και κοριτσιών είναι περίπου 3 προς 1. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Μπορεί και όχι, σύμφωνα με την κυρία Γκίκα. «Αν και δεν υπάρχει σαφής επιστημονική απάντηση, μια εξήγηση είναι ότι από τη φύση τους τα αγόρια εμφανίζουν μεγαλύτερη κινητικότητα, με αποτέλεσμα να γίνεται πιο εύκολα αντιληπτό το ενδεχόμενο να παρουσιάζουν τη διαταραχή. Είναι πιο δύσκολο να φανταστεί κάποιος ότι έχει ΔΕΠΥ ένα ήρεμο κοριτσάκι το οποίο απλώς φαίνεται ότι χαζεύει την ώρα του μαθήματος.Ετσι πιστεύεται γενικώς ότι η διαταραχή υποδιαγιγνώσκεται στα κορίτσια». Και αν μιλούμε σήμερα για υποδιάγνωση της διαταραχής, παρ΄ ότι γονείς αλλά και δάσκαλοι είναι πλέον πιο «υποψιασμένοι», φανταστείτε τι συνέβαινε στις προηγούμενες- ακόμη και σχετικώς πρόσφατες- γενιές: Ο βρώμικος ρόλος της νικοτίνης

Ενα αφηρημένο, ρομαντικό προσωπάκι μπορεί να κρύβει μια ύπουλη διαταραχή στα κοριτσάκια, αντίθετα με τα αγόρια που παρουσιάζουν συνήθως υπερκινητικότητα

«Δεν είναι λίγες οι φορές που γονείς των οποίων το παιδί διαγιγνώσκεται με τη διαταραχή συνειδητοποιούν ότι πιθανότατα την εμφάνιζαν και οι ίδιοι από την παιδική ηλικία αλλά κανείς δεν ήξερε τότε να τους βοηθήσει,με αποτέλεσμα να έχουν χάσει σε πολλά επίπεδα» υπογραμμίζει η κυρία Γκίκα. Πρέπει να σημειωθεί ότι η ΔΕΠΥ, σύμφωνα με τους ειδικούς, έχει σε μεγάλο ποσοστό γονιδιακή, άρα και κληρονομική βάση την οποία αρχίζουν σιγά σιγά να ανακαλύπτουν οι επιστήμονες.

Ωστόσο και μετά τη σύλληψη, οπότε έχουμε πλέον αποκτήσει τη βασική «γενετική» κληρονομιά μας, υπάρχουν περιβαλλοντικοί παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο της διαταραχής, όπως δείχνει και η νέα μελέτη. Τέτοιοι είναι το κάπνισμα κατά την κύηση, το χαμηλό βάρος του παιδιού κατά τη γέννηση, η σωματική τιμωρία κατά την παιδική ηλικία, τα ψυχολογικά προβλήματα του παιδιού καθώς και το στρες της μητέρας. Σε ό,τι αφορά συγκεκριμένα το κάπνισμα της εγκύου φάνηκε να συνδέεται με την εμφάνιση και των τριών κύριων χαρακτηριστικών της διαταραχής, δηλαδή και με την υπερκινητικότητα και με τη διάσπαση της προσοχής αλλά και με την παρορμητικότητα. Οι ερευνητές εκφράζουν την υπόθεση ότι η νικοτίνη παρεμβαίνει στη λειτουργία νευροδιαβιβαστών και συγκεκριμένα της ντοπαμίνης, οι οποίοι εμφανίζουν δυσλειτουργία και στα άτομα με ΔΕΠΥ. Διαβάζοντας όλα αυτά ένας γονιός μπορεί να θορυβηθεί βλέποντας ως έναν βαθμό και την εικόνα του δικού του παιδιού σε ό,τι αφορά τις συμπεριφορές που σχετίζονται με τη διαταραχή. Τι σημαίνει αυτό; Οτι όλα τα παιδιά έχουν ΔΕΠΥ; Οχι, βέβαια, διευκρινίζει η κυρία Γκίκα. «Τα συμπτώματα αυτά θεωρούνται παθολογικά όταν εμφανίζονται σε υπερβολικό βαθμό σε σχέση με την ηλικία του κάθε παιδιού,για μεγάλο διάστημα που ξεπερνά τους έξι μήνες,ενώ θα πρέπει παράλληλα να εκφράζονται σε διαφορετικά περιβάλλοντα- και στο σπίτι,και στις εξωσχολικές δραστηριότητες και στο σχολείο». Πώς γίνεται η διάγνωση
Οταν λοιπόν τα συμπτώματα «φωνάζουν» ότι ίσως κρύβεται μια παθολογία, ο γονιός είναι σωστό να καταφεύγει στους ειδικούς που μπορούν να διαγνώσουν την πιθανή ύπαρξη της διαταραχής. Η διάγνωση η οποία βασίζεται σε χρήση ειδικών ερωτηματολογίων, γίνεται συνήθως γύρω στα έξι με επτά έτη, όταν το παιδί δηλαδή μπαίνει πλέον στο δημοτικό σχολείο και καλείται να αντεπεξέλθει πρώτη φορά σε δύσκολα καθήκοντα που απαιτούν σύνεση και προσοχή. «Ωστόσο ενδείξεις εμφανίζονται από την προσχολική ηλικία και είναι καλό να γίνουν εγκαίρως αντιληπτές τόσο από τους γονείς όσο και από τους υπευθύνους των παιδικών σταθμών ώστε να γίνει αρχικά μια επίσκεψη στον παιδίατρο και αν κριθεί απαραίτητο στη συνέχεια σε ειδικό που ασχολείται με τη ΔΕΠΥ όπως ο παιδονευρολόγος ή ο αναπτυξιολόγος» σημειώνει η κυρία Γκίκα.

Προτού ο ειδικός καταλήξει σε μια διάγνωση για ΔΕΠΥ είναι απαραίτητο να αποκλείσει άλλα προβλήματα που συνδέονται με παρόμοια συμπτώματα. Για παράδειγμα, όπως λέει η επιστήμονας «οι διαταραχές του ύπνου που οφείλονται είτε σε υπνική άπνοια λόγω μεγάλου βάρους του παιδιού είτε σε εκβλαστήσεις (τα επονομαζόμενα κρεατάκια στη μύτη) εμποδίζουν την αναπνοή και οδηγούν σε εκνευρισμό του παιδιού και σε απώλεια συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια της ημέρας.Επίσης ένα παιδί μπορεί να εμφανίζει πρόβλημα στην ακοή που δεν έχει γίνει αντιληπτό και για τον λόγο αυτόν να έχει ελλειμματική προσοχή. Και επιληπτικές διαταραχές είναι πιθανόν να προκαλέσουν συμπτώματα που συγχέονται με εκείνα της ΔΕΠΥ». Διαταραχή ή μόδα;
Σε χώρες όπως οι ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια γίνεται μεγάλη συζήτηση σχετικά με τη ΔΕΠΥ καθώς δεν είναι λίγοι εκείνοι που αναφέρουν ότι δεν πρόκειται για πραγματική διαταραχή αλλά για ένα «μοδάτο» πρόβλημα «κατασκευασμένο» στα μέτρα όσων θέλουν να πουλήσουν φάρμακα (μια ολόκληρη νέα κατηγορία φαρμάκων έχει γεννηθεί για την αντιμετώπιση της διαταραχής). Είναι έτσι τα πράγματα; ρωτήσαμε την ειδικό. Εκείνη απάντησε ότι σε αντίθεση με την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού στην Ευρώπη οι ειδικοί πιστεύουν αντιθέτως ότι η συγκεκριμένη διαταραχή, η οποία είναι πλήρως υπαρκτή όπως έχει τεκμηριωθεί μέσα από πληθώρα έγκριτων μελετών, υποδιαγιγνώσκεται και υποθεραπεύεται. «Η συχνότητα εμφάνισης της ΔΕΠΥ παγκοσμίως,όπως προκύπτει από όλες τις μελέτες, με τις οποίες συνάδει και η δική μας είναι της τάξεως του 5%-10%. Μιλούμε δηλαδή για ένα αξιοσημείωτο ποσοστό του πληθυσμού που εμφανίζει αυτήν την άκρως υπαρκτή διαταραχή.Παράλληλα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα παιδιά που χρειάζεται να λαμβάνουν φάρμακα για τη διαταραχή ωφελούνται πράγματι από αυτά.Πρέπει ωστόσο να σημειωθεί ότι τουλάχιστον στην Ευρώπη φάρμακα λαμβάνουν μόνο οι πολύ σοβαρές περιπτώσεις οι οποίες αποτελούν μικρό ποσοστό επί του συνόλου». Αντιμετώπιση
Οπως επισημαίνει η κυρία Γκίκα η πρώτη θεραπευτική προσέγγιση που ακολουθείται από τους ειδικούς αφορά συμβουλές στους γονείς οι οποίοι οφείλουν να διατηρούν μια σταθερή ρουτίνα στα παιδιά τους, να τα βάζουν να ακολουθούν συγκεκριμένο καθημερινό πρόγραμμα, ακόμη και να τηρούν λίστες στις οποίες θα καταγράφουν όλα τα πράγματά τους ώστε να μην τα ξεχνούν φεύγοντας, για παράδειγμα, από το σχολείο- πολλά από αυτά τα παιδιά ξεχνούν τα μολύβια, τα βιβλία, τις κασετίνες τους κ.ά. Παράλληλα σε κάποιες περιπτώσεις τα παιδιά κρίνεται ότι πρέπει να ακολουθήσουν συμπεριφορική θεραπεία με κάποιον ειδικό ψυχολόγο και μόνο αν όλα αυτά αποτύχουν χορηγούνται φάρμακα ανάλογα με τη βαρύτητα της κατάστασης, τα οποία μάλιστα συνδυάζονται με τις υπόλοιπες θεραπευτικές προσεγγίσεις.

Αποτελεσματική αντιμετώπιση της διαταραχής λοιπόν μπορεί να υπάρξει αρκεί οι γονείς να συνειδητοποιήσουν έγκαιρα την κατάσταση. Διότι, όπως επιβεβαιώνει και η κυρία Γκίκα, σήμερα υπάρχουν ορισμένοι γονείς που θεωρούν ότι το παιδί τους το οποίο... αφήνει πίσω του συντρίμμια και δεν στέκεται σε μια θέση αποτελεί το έξυπνο «μαγκάκι» της παρέας. Στην πραγματικότητα όμως η έξυπνη γονεϊκή στάση είναι να μην αφεθεί αυτό το παιδί να κάνει... συντρίμμια το μέλλον του.

thtsoli@tovima.gr

ΝΟΜΟΙ ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ ΚΑΙ ΛΙΣΤΕΣ ΑΝΑΜΟΝΗΣ

Η αδυναμία συγκέντρωσης είναι το χαρακτηριστικό της διαταραχής που δυστυχώς συνοδεύει τα παιδιά και στην ενήλικη ζωή αν δεν αντιμετωπιστεί το πρόβλημά τους

«Από το 2008 υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο που περιλαμβάνει τη ΔΕΠΥ, ωστόσο το πλαίσιο αυτό είναι εντελώς θεωρητικό ενώ τα προβλήματα των οικογενειών που βιώνουν τη διαταραχή εντελώς πρακτικά».Αυτό τονίζει στο «Βήμα» η αντιπρόεδρος του Πανελλήνιου Σωματείου Ατόμων με ΔΕΠΥ ΑDΗD Ηellas κυρίαΠόλυ Μεζελίδου . Η κυρία Μεζελίδου εξηγεί ότι το νομοθετικό πλαίσιο ορίζει αορίστως ότι τα παιδιά με ΔΕΠΥ πρέπει να τυγχάνουν στο σχολείο ειδικής μεταχείρισης. «Δεν αναφέρει ωστόσο συγκεκριμένα τι σημαίνει ειδική μεταχείριση. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο κάθε διευθυντής την αντιλαμβάνεται όπως θέλει, συχνά με τιμωρία και αποβολές από το σχολείο. Τα τελευταία χρόνια κάπως πιο ενημερωμένοι και ευαισθητοποιημένοι είναι οι δάσκαλοι οι οποίοι έχουν και πιο προσωπική επαφή με το κάθε παιδί και τους γονείς του. Ωστόσο αυτό δεν είναι αρκετό:το θέμα είναι σημαντικό αφού αφορά ποσοστό που αγγίζει το 10% του πληθυσμού και η πολιτεία οφείλει να ασχοληθεί σοβαρά μαζί του»τονίζει η αντιπρόεδρος του Σωματείου.

Σε αγώνα μετ΄ εμποδίων μετατρέπεται όμως ακόμη και η διάγνωση και παρακολούθηση των παιδιών με ΔΕΠΥ. Οπως εξηγεί η κυρία Μεζελίδου σήμερα οι αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες για διάγνωση της διαταραχής όπως είναι τα Κέντρα Διάγνωσης,Διαφοροδιάγνωσης και Υποστήριξης (ΚΕΔΔΥ) του υπουργείου Παιδείας που υπάρχουν ανά την Ελλάδα,τα Ιατροπαιδαγωγικά Κέντρα καθώς και τα αναπτυξιολογικά ιατρεία δημοσίων νοσοκομείων,όπως του «Αγία Σοφία»,του «Αγλαΐα Κυριακού», του «Παίδων Πεντέλης»,έχουν μεγάλες λίστες αναμονής. «Στα ΚΕΔΔΥ οι λίστες αυτές φθάνουν και τα δύο χρόνια.Το αποτέλεσμα είναι ότι πολλοί γονείς καταφεύγουν σε ιδιωτικά κέντρα τα οποία κοστίζουν ακριβά και κάποιες φορές το κόστος δεν είναι αντίστοιχο των υπηρεσιών που προσφέρουν».

Η κυρία Μεζελίδου καταλήγει υπογραμμίζοντας ότι η ΔΕΠΥ αποτελεί μια διαταραχή που χρειάζεται υπομονή και επιμονή για να αντιμετωπιστεί:

οι γονείς βρίσκονται στον πυρήνα αυτού του αγώνα αλλά είναι απαραίτητο να βρουν αρωγό την πολιτεία για να μην...αρμενίζουν στο άγνωστο με βάρκα (μόνο) την ελπίδα.

* Για πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να έρχονται σε επαφή με το Πανελλήνιο Σωματείο Ατόμων με ΔΕΠΥ ΑDΗD Ηellas στον τηλεφωνικό αριθμό 210 6984.200 ή να επισκέπτονται την ηλεκτρονική διεύθυνση www. adhdhellas.

org (το e-mail του Σωματείου είναι info@adhdhellas.org).

* Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν επίσης να έλθουν σε επαφή με τον Σύλλογο Ατόμων με ΔΕΠΥ «Ο Κυριάκος» (τηλ.210

6454.719, ηλεκτρονική διεύθυνση www. okiriakos. org,e-mail: info@adhdgreece.org.gr, koroli@okiriakos. org).

πηγη

Πηγη

«Έτσι Μαθαίνω Καλύτερα» πρόγραμμα για την εκπαιδευτική και κτιριακή αναβάθμιση 24 σχολείων της Αθήνας

Το πρόγραμμα «Έτσι Μαθαίνω Καλύτερα» του δήμου Αθηναίων για την εκπαιδευτική και κτιριακή αναβάθμιση 24 σχολείων της Αθήνας, έκλεισε 1,5 χρόνο ζωής. Περισσότεροι από 350 εκπαιδευτικοί, γονείς, μαθητές και εκπρόσωποι φορέων συμμετείχαν στην επιστημονική ημερίδα του δήμου Αθηναίων «Έτσι Μαθαίνω Καλύτερα», που παρουσίασε τη ριζική μεταμόρφωση 24 σχολείων του δήμου Αθηναίων.  Στο πρόγραμμα του δήμου Αθηναίων, που υλοποιήθηκε από το Εργαστήριο Μεταβαλλόμενων Ευφυών Περιβαλλόντων (TUC TIE Lab) του Πολυτεχνείου Κρήτης, με αποκλειστική δωρεά από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και τον συντονισμό του Athens Partnership, 3.700 μαθητές, από βρεφονηπιακούς σταθμούς έως και λύκειο, είδαν το σχολείο τους αλλά και τη δική τους σχέση με αυτό, να αλλάζει.

Ποιες όμως ήταν οι αλλαγές που έγιναν; Το πρώτο στάδιο αφορούσε δομικές παρεμβάσεις στα κτίρια: νέα διαρρύθμιση στους χώρους, ενοποίηση σε αυλές που προηγουμένως ήταν χωρισμένες ή είχαν εμπόδια, νέοι χώροι για να μπορούν οι μαθητές να κοινωνικοποιούνται στα διαλείμματα. Οι αλλαγές αυτές είχαν ως στόχο τόσο να λύσουν λειτουργικά προβλήματα, όσο και να δώσουν μια νέα εικόνα του σχολείου ως χώρου χαράς, με ζωντανά χρώματα, φιλικού για τα παιδιά. Μετά τις αλλαγές, τα 13 κτιριακά συγκροτήματα που φιλοξενούν τα σχολεία αυτά έγιναν αγνώριστα, με το κάθε ένα να αποκτά τη δική του ξεχωριστή ταυτότητα!

Ακόμα μεγαλύτερη ήταν η αλλαγή που ήρθε σε ένα δεύτερο, βαθύτερο, επίπεδο. Άλλαξε η παγιωμένη αντίληψη της ίδιας της σχολικής κοινότητας για το σχολείο: τι επιτρέπεται εκεί και τι όχι και κατά πόσο μπορεί ο κάθε δάσκαλος, μαθητής και γονιός να επηρεάσει τον χώρο και την καθημερινή λειτουργία του. Για πρώτη φορά, μαθητές, εκπαιδευτικοί, δάσκαλοι κλήθηκαν να εκφράσουν τα προβλήματα και τις προσδοκίες τους για το σχολείο. Η ανταπόκριση στο κάλεσμα ήταν μεγάλη! Στο πλαίσιο το Έτσι Μαθαίνω Καλύτερα το σχολείο έπαψε να είναι κάτι δεδομένο, δόθηκε το «σήμα» ότι είναι στο χέρι μας να το μεταμορφώσουμε από απρόσωπο «σχολείο» σε «σχολείο μας».

Κλειδί της επιτυχίας ήταν ο συμμετοχικός σχεδιασμός και η σταθερή επικοινωνία της σχολικής κοινότητας με την ομάδα του Πολυτεχνείου Κρήτης. Η πολυμελής ομάδα αρχιτεκτόνων-ερευνητών έγινε μέρος της καθημερινότητας των σχολείων για να μάθουν τις ανάγκες, τα προβλήματα και να χτίσουν σχέσεις με τους δασκάλους και τα παιδιά. Τα παιδιά εξέφραζαν ανάγκες, οι αρχιτέκτονες έπαιρναν το ερέθισμα για να προτείνουν μια λύση, η οποία μετά συνδιαμορφωνόταν σε κάτι μοναδικό για κάθε σχολείο.

Οι «Εκπαιδότοποι»
Κεντρικό ρόλο σε αυτό είχαν οι Εκπαιδότοποι, μια συμμετοχική διαδικασία που οδηγεί στην συνδιαμόρφωση του σχολικού χώρου με  εκπαιδευτικές κατασκευές που φτιάχτηκαν από κοινού από τους δασκάλους, τα παιδιά και τους αρχιτέκτονες ερευνητές του Πολυτεχνείου Κρήτης. Από παλέτες κηπουρικής στην ταράτσα ενός σχολείου που δεν είχε φυτά, μέχρι κυκλώματα για να καταλάβουν τις ιδιότητες του ηλεκτρισμού, και ως το δέντρο των συναισθημάτων που ενθάρρυνε τα παιδιά να αναζητήσουν και να εκφράσουν τη διάθεσή τους, οι Εκπαιδότοποι έβαλαν τα παιδιά στη διαδικασία να πάρουν τη μάθηση στα χέρια τους. Στην ημερίδα έγινε σαφές ότι στους Εκπαιδότοπους που ολοκληρώθηκαν τις περασμένες χρονιές, η κάθε τάξη τους κληροδοτεί στην επόμενη, η οποία δουλεύει για να τους εξελίξει ένα βήμα παραπέρα. Η σχολική κοινότητα έχει μπει σε μια δυναμική διαδικασία αλλαγής που δεν φαίνεται να σταματά.

Πώς μπορούν να αποτυπωθούν με στοιχεία τα επιτεύγματα του «Έτσι Μαθαίνω Καλύτερα«; Όπως και σε όλα τα προγράμματα του δήμου Αθηναίων που συντονίζονται από το Athens Partnership, κεντρικό ρόλο και στο Έτσι Μαθαίνω Καλύτερα είχε η αξιολόγηση των αποτελεσμάτων. Σε έρευνα στη σχολική κοινότητα σε δείγμα μεγαλύτερο των χιλίων συμμετεχόντων βρέθηκε ότι:

• 77% των παιδιών δηλώνουν χαρούμενα όταν φεύγουν από το σχολείο
• 34% των παιδιών δηλώνουν για πρώτη φορά ότι βλέπουν το σχολείο δημιουργικά
• 66% των εκπαιδευτικών έχουν βελτιωμένη προδιάθεση προς το σχολείο
• 43% των εκπαιδευτικών δοκίμασαν εναλλακτικούς τρόπους διδασκαλίας.

Μαρτυρίες

Νάντια Παπαπαναγιωτάκη, Μητέρα, 16ο Νηπιαγωγείο Αθηνών: «Όταν είδαμε τα προτεινόμενα σχέδια, σκέφτηκα: είναι η μοναδική ευκαιρία στη ζωή σου που μπορείς να πεις πώς θέλεις να είναι το σχολείο των ονείρων σου! Δεν είχα πιστέψει ότι οι αλλαγές αυτές θα γίνονταν πραγματικότητα. Κι όμως, τον επόμενο Σεπτέμβριο, γονείς και παιδιά δεν πιστεύαμε στα μάτια μας! Πιστεύω όμως ότι το πιο σημαντικό δεν ήταν οι αλλαγές στην κτιριακή υποδομή, αλλά αυτές που προέκυψαν από τα ίδια τα παιδιά. Ένα παράδειγμα είναι μια κούτα που έπεσε στην αυλή και τα παιδιά άρχισαν να μπαινοβγαίνουν τυχαία και αυτό έδωσε ερέθισμα στους ερευνητές για μια κατασκευή-τούνελ και μετά έβλεπα τα παιδιά να μπαίνουν στο σχολείο αφού πρώτα περνούσαν μέσα από το τούνελ που φτιάχτηκε!»

Δώρα Μπέτσα, Προϊσταμένη Νηπιαγωγός, 16ο Νηπιαγωγείο Αθηνών: «Θέλαμε το σχολείο να είναι όχι ένας χώρος που θα σχεδιάζαμε εμείς για τα παιδιά, αλλά που θα ήταν όπως τα ίδια τα παιδιά το φαντάζονταν, όπως το επιθυμούσαν. Σε όλη τη διαδικασία, τα παιδιά έδειχναν το δρόμο και οι ερευνητές και εμείς οι παιδαγωγοί ακολουθούσαμε. Για εμάς, όλο αυτό έγινε ένα τεράστιο πεδίο αλλαγής και μάθησης. Και κυρίως, οι αλλαγές που έχουν γίνει δεν είναι στάσιμες, αλλά η εξέλιξη συνεχίζεται».

Μαρία Κοντιζά, Διευθύντρια, 130ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών: «Οι Εκπαιδότοποι για πρώτη φορά έδωσαν λόγο στους μαθητές – πάντα είχαμε τη συμμετοχική διάσταση στα προγράμματα που υλοποιούσαμε στο σχολείο, όμως εδώ έγινε το επόμενο βήμα: η συνεργασία με τον εξωτερικό παράγοντα, με τους αρχιτέκτονες-ερευνητές, με τους οποίους οι μαθητές έχτισαν αληθινές σχέσεις. Στα διαλείμματα τους «κυνηγούσαν» τα παιδιά, για να τους πουν όχι μόνο για τις αλλαγές του προγράμματος, αλλά τους ανοίγονταν και για άλλα δικά τους θέματα. Η διαδικασία της αλλαγής συνεχίζεται και αυτοί που το δημιούργησαν το μοιράζονται με τις επόμενες τάξεις. Τα παιδιά το αγκάλιασαν και το αγάπησαν και θέλουν να το συνεχίσουν».

Νατάσα Πουλακίδα, Προϊσταμένη Δ/νσης Παιδικών Σταθμών Δημοτικού Βρεφοκομείου Αθηνών: «Όταν ήρθε η Αντιδήμαρχος για το Παιδί, κα. Ηλιοπούλου, και μας έφερε την ομάδα του Πολυτεχνείου Κρήτης, είπα «επιτέλους μας δίνεται η ευκαιρία να κάνουμε τα πράγματα που έχουμε ονειρευτεί»! Αναδύθηκαν βέβαια και φόβοι, άγχος, κάτι απόλυτα φυσιολογικό όταν έχει συνηθίσει κανείς να λειτουργεί με έναν δεδομένο τρόπο, όταν έχει αποδεχτεί ότι τα κτίρια λειτουργούν μόνο με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Το πιο σημαντικό για να λειτουργήσει το πρόγραμμα ήταν η επικοινωνία, να βρουν όλοι από κοινού λύσεις. Οι συναντήσεις με την ομάδα του Πολυτεχνείου λειτούργησαν και σαν ψυχολογική υποστήριξη σε αυτήν την διαδικασία αλλαγής. Θα ήθελα να ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μας δόθηκε για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε για καλύτερα πράγματα»!

Αναστάσιος Παπαγεωργίου, Διευθυντής Α’ Βάθμιας Εκπαίδευσης Α’ Αθήνας: «Τα παιδιά, γεμάτα ενθουσιασμό, με τραβούσαν από το σακάκι για να μου δείξουν πώς έγινε το αμφιθέατρο, τι έχει αλλάξει, πώς είναι τα χρώματα, τι είναι διαφορετικό στο σχολείο τους. Το πρόγραμμα μπόρεσε να ανταποκριθεί και να καλύψει ανάγκες διαφορετικές σε κάθε σχολείο. Δεν ήταν οι ίδιες οι λύσεις και οι παρεμβάσεις που έγιναν. Το αληθινό στοίχημα δεν είναι πόση θα είναι η τυπική διάρκεια του προγράμματος – είναι να διατηρηθεί και να μεγαλώσει η δυναμική που αποκτήθηκε και που γεννιέται κάθε φορά που εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς δουλεύουν μαζί».

Ιωάννα Ψίνα, Διευθύντρια Β’ Βάθμιας Εκπαίδευσης Α’ Αθήνας: «Οι έφηβοι σήμερα είναι εγκλωβισμένοι σε τέσσερις τοίχους: στους τοίχους του σχολείου, του σπιτιού, στο κινητό. Δέχονται τεράστια πίεση, έχοντας να προετοιμαστούν για τόσες εξετάσεις. Πρέπει να βάλουμε περισσότερα γυμνάσια και λύκεια στο «Έτσι Μαθαίνω Καλύτερα» γιατί τα παιδιά το έχουν τεράστια ανάγκη – αν απελευθερωθεί ο νους και το μυαλό, θα μπορούν να αισθάνονται καλύτερα και όχι πια να εχθρεύονται τον σχολικό τους χώρο».

πηγη

πηγη

πηγη

πηγη