Επιθετική συμπεριφορά στο νηπιαγωγείο

πηγη

 

^{Τι είναι επιθετικότητα;}

Επιθετική χαρακτηρίζεται μια πράξη κατά την οποία κάποιος πληγώνει από πρόθεση κάποιον άλλο (Parke &Slaby, 1983).Η επιθετικότητα αποτελεί μια φυσιολογική ενόρμηση, η οποία τροποποιείται μέσω της κοινωνικοποίησης. Παρότι η κατηγοριοποίηση δεν είναι εύκολη, καθώς τα κίνητρα μιας πράξης δεν είναι πάντα απλά και συνειδητά, παρουσιάζονται δύο κυρίως μορφές επιθετικότητας. Η συντελεστική επιθετικότητα που έχει στόχο τη διεκδίκηση κάποιου επιθυμητού πράγματος, για παράδειγμα, κάποιου παιχνιδιού. Η εχθρική επιθετικότητα, η οποία στοχεύει συγκεκριμένα να πληγώσει κάποιο άτομο, είτε για εκδίκηση, είτε για εδραίωση της κυριαρχίας που μπορεί να επιφέρει μακροπρόθεσμα κάποια οφέλη. Μεταξύ των τριών με έξι ετών εντοπίζονται αλλαγές στην επιθετικότητα των παιδιών (Cole & Cole, 2001):

• Μειώνονται οι σωματικές μάχες για τη διεκδίκηση της κατοχής κάποιου αντικειμένου.
• Αυξάνεται το ποσοστό της λεκτικής επιθετικότητας (απειλές, προσβολές, πειράγματα).
• Εμφανίζεται η εχθρική επιθετικότητα κατά τη διεκδίκηση του επιθυμητού αντικειμένου.

Φαίνεται ότι τα αγόρια είναι πιο επιθετικά από τα κορίτσια σε ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών συνθηκών (Crick & Grotpeter, 1995). Η διαφοροποίηση μεταξύ των δύο φύλων ξεκινά στη διάρκεια του δεύτερου και τρίτου έτους της ζωής. Η ποιοτική ανάλυση των κοινωνικών συναλλαγών των παιδιών μεταξύ τους έδειξε ότι τα δύο φύλα εκδηλώνουν διαφορετικές μορφές επιθετικής συμπεριφοράς (Crick & Grotpeter, 1995). Γενικά η επιθετικότητα των αγοριών είναι περισσότερο αποδεκτή από αυτή των κοριτσιών και φαίνεται πως σε κάποια κοινωνικά πλαίσια ενθαρρύνεται (Herbert, 1995). Τα κορίτσια εκδηλώνουν συχνότερα τη λεγόμενη ?επιθετικότητα των σχέσεων?. Είναι δηλαδή πιο πιθανό να πληγώσουν τη φιλική διάθεση του άλλου παιδιού, ή να το αποκλείσουν από την ομάδα. Με το πέρασμα της ηλικίας, αναπτύσσονται περισσότερο οι ικανότητες διαπραγμάτευσης και η επιθετικότητα του παιδιού αλλάζει μορφή. Η κοινωνικοποίηση το ωθεί να μετουσιώσει και να εκτονώσει την επιθετικότητά του, με κοινωνικά αποδεκτούς τρόπους.Τελικά, με τη σχολική ένταξη του παιδιού μέρος της επιθετικότητας του εκτονώνεται με τον ανταγωνισμό στη σχολική επίδοση, ή τον αθλητισμό.

Τι προκαλεί την επιθετικότητα;

Πιθανοί παράγοντες που συμβάλουν στην εμφάνιση της επιθετικής συμπεριφοράς:

• Η επιθετικότητα ως ένστικτο, φυσιολογική ενόρμηση. Σύμφωνα με την ψυχοδυναμική θεωρία, η επιθετικότητα αποτελεί φυσιολογική πηγή ψυχικής ενέργειας μαζί με τη σεξουαλικότητα (Κοντοπούλου, 2007). Η επιθετικότητα, λοιπόν, ως ενόρμηση φαίνεται ότι αποτελεί ένα αναπόσπαστο στοιχείο της φυσιολογικής λειτουργίας του ατόμου. Η εκδήλωσή της, βέβαια, διαφέρει ανάλογα με την ηλικία, το πολιτισμικό πλαίσιο, το σχολικό πλαίσιο και τα χαρακτηριστικά κάθε παιδιού.
• Η επιθετικότητα ως αποτέλεσμα ανταμοιβής ή έλλειψης οριοθέτησης. Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη ερμηνεία οι άνθρωποι μαθαίνουν να συμπεριφέρονται επιθετικά επειδή συχνά ανταμείβονται όταν το κάνουν (Patterson, De Baryshe, & Ramsey, 1989). Βρέθηκε ότι τα τρία τέταρτα των επιθετικών πράξεων που συνέβαιναν σε μία ώρα σε ένα νηπιαγωγείο ακολουθούνταν από θετικές συνέπειες για τον επιτιθέμενο: το θύμα είτε ενέδιδε, είτε αποσυρόταν. Με τον τρόπο αυτό ο επιτιθέμενος αποκτά δευτερογενή οφέλη,τα οποία ενισχύουν την επιθετικότητά του. Κάθε νίκη αύξανε την πιθανότητα ο επιτιθέμενος να επαναλάβει την επίθεση. Οι προηγούμενοι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι οι γονείς των επιθετικών παιδιών συχνά ενίσχυαν την επιθετική τους συμπεριφορά, είτε δίνοντας περισσότερη προσοχή, είτε γελώντας, είτε εκφράζοντας επιδοκιμασία.
• Η επιθετικότητα ως αποτέλεσμα μάθησης. Στα πλαίσια της κοινωνικής μάθησης διατυπώθηκε πως τα παιδιά διαμορφώνουν τη δική τους συμπεριφορά λαμβάνοντας ως πρότυπο τη συμπεριφορά των γονέων τους.Τα πειράματα του Bandura (1973. 1986) κατέδειξαν ότι οι γονείς τιμωρώντας τα παιδιά τους μπορεί άθελα τους να τους διδάσκουν πώς να συμπεριφέρονται επιθετικά. Τα παιδιά που εκθέτονταν στο επιθετικό μοντέλο όχι μόνο μιμήθηκαν τις συγκεκριμένες μορφές επιθετικής συμπεριφοράς, αλλά δημιούργησαν και δικές τους μορφές. Δεν είχε διαφορά αν το μοντέλο της συμπεριφοράς ήταν ζωντανό ή κινηματογραφημένο, αν και τα παιδιά μιμούνταν λιγότερο τον ήρωα των κινουμένων σχεδίων. Φαίνεται ότι επιθετική συμπεριφορά αναπτύσσουν τα παιδιά όταν:α. οι γονείς ενώ αποδοκιμάζουν την επιθετικότητα τη χρησιμοποιούν ως μέσο τιμωρίας, β. οι γονείς δείχνουν ανοχή στα επιθετικά ξεσπάσματα του παιδιού τους, αδιάφορα κατά που στρέφονται αυτά και καταφεύγουν συνήθως σε σωματικές τιμωρίες (Herbert, 1995).
• Η επιθετικότητα ως αποτέλεσμα σημαντικών γεγονότων στη ζωή του παιδιού. Γεγονότα που διαταράσσουν την ισορροπία της οικογένειας, όπως: η έλευση ενός νέου μέλους στην οικογένεια, ή η απώλεια κάποιου μπορούν να αποτελέσουν αίτια εκδήλωσης επιθετικής συμπεριφοράς.

Η αναζήτηση των αιτιών της επιθετικότητας και η αντιμετώπισή της, απασχολεί ψυχολόγους και παιδαγωγούς, καθώς αποτελεί ένα ατομικό πρόβλημα το οποίο μπορεί να εξελιχθεί σε κοινωνικό. Συμπερασματικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένας συνδυασμός βιολογικών και περιβαλλοντικών παραγόντων, η βαρύτητα των οποίων αλλάζει από παιδί σε παιδί, ευθύνονται για την εκδήλωση της επιθετικής συμπεριφοράς. Ουσιαστικά η επίδραση της οικογένειας, του σχολείου και των κοινωνικών επιταγών στο παιδί διαμορφώνουν την επιθετική του συμπεριφορά (Κοντοπούλου, 2007).

Πως ελέγχεται η επιθετικότητα;

• Σύμφωνα με την ψυχοδυναμική θεωρία, η εκτόνωση της επιθετικότητας σε κοινωνικά αποδεκτά πλαίσια είναι ίσως απαραίτητη. Ενώ, λοιπόν, μια βίαιη συμπεριφορά μας προκαλεί ανησυχία, η έμμεση έκφραση της επιθετικότητας, θεωρείται φυσιολογική αντίδραση. Στη σημερινή κοινωνία, οι έμμεσες εκφράσεις της επιθετικότητας όπως: η διαμαρτυρία, η διεκδικητικότητα,ο ανταγωνισμός ή η παραγωγικότητα, αποτελούν προϋποθέσεις κοινωνικής ένταξης. Επομένως, η κοινωνικοποίηση του παιδιού δεν μπορεί να αποσκοπεί στην εξάλειψη της επιθετικότητας, αλλά στην εκμάθηση κοινωνικά αποδεκτών τρόπων έκφρασης της (Κοντοπούλου, 2007). Η καθοδήγηση των παιδιών να κατανοήσουν ότι κάθε πράξη έχει αντίκτυπο στους άλλους αποτελεί σημαντικό βήμα στον έλεγχο της επιθετικής συμπεριφοράς. Βαρύτητα πρέπει να δίνεται στην επανόρθωση μιας αρνητικής πράξης και όχι στην τιμωρία της. Άλλωστε η τιμωρία αποτελεί μέσο προσωπικής εκτόνωσης των ενηλίκων.
• Σύμφωνα με έρευνα του Dodge (1994) τα παιδιά που τιμωρούνταν πολύ αυστηρά είχαν τριπλάσιες πιθανότητες να αντιδράσουν επιθετικά σε μια φανταστική ή πραγματική προσβολή. Φάνηκε ότι η επιθετικότητα αποτελεί έμμεσο αποτέλεσμα του τρόπου επεξεργασίας και ερμηνείας των γεγονότων από τα παιδιά και όχι αποτέλεσμα απλής μίμησης.Τα παιδιά που είχαν τιμωρηθεί πολύ σκληρά φαίνονταν να παρανοούν τα κοινωνικά γεγονότα και ερμήνευαν τις τυχαίες και αμφιλεγόμενες προκλήσεις ως σκοπίμως εχθρικές.
• Η επιθετικότητα καθώς και τα συναισθήματα που συνδέονται με αυτήν, όπως θυμός, εκδικητικότατα, αντιζηλία είναι φυσιολογικές εκδηλώσεις του ανθρώπινου ψυχισμού. Το παιδί θα πρέπει σταδιακά να μάθει τους κοινωνικά αποδεκτούς τρόπους έκφρασης και εκτόνωσής τους διατηρώντας το σεβασμό απέναντι στα συναισθήματα των άλλων. Η επανόρθωση των συνεπειών των αρνητικών πράξεων του και η συμμόρφωση στις απαιτήσεις της ομάδας είναι απαραίτητες προϋποθέσεις, για την ομαλή κοινωνική συναλλαγή και ένταξη.

Τι μπορούμε να κάνουμε όταν το παιδί εκδηλώνει επιθετική συμπεριφορά;

Σίγουρα δεν υπάρχουν συνταγές ιδανικές. Οι στρατηγικές, που υιοθετούμε,σχετίζονται με το χαρακτήρα του κάθε παιδιού και τη διαφορετικότητα των προβλημάτων που προκύπτουν.

Ωστόσο, μπορούμε να έχουμε στο νου μας κάποιες βασικές αρχές:

• Αντί να χαρακτηρίζουμε το παιδί, αναφερόμαστε στην πράξη του, π.χ. αντί να πούμε: «είσαι πολύ κακό παιδί, που φέρθηκες έτσι», είναι προτιμότερο να πούμε: «αυτό που έκανες ήταν κακό για το/τη συμμαθητή /τριά σου γιατί τον/την πόνεσε».
• Τονίζουμε τις συνέπειες ανάλογων συμπεριφορών,π.χ. αντί να πούμε:«δεν είναι σωστό αυτό που έκανες», μπορούμε να πούμε:«νομίζω πως αυτό που έκανες πλήγωσε το φίλο/η σου».
• Ενθαρρύνουμε το παιδί να ανακαλύπτει εναλλακτικούς τρόπους έκφρασης του θυμού ή άλλων αρνητικών συναισθημάτων.π.χ. να φωνάξει δυνατά, να εκτονωθεί χτυπώντας έναν ειδικό σάκο, να πει ότι θύμωσε.
• Δεν ανακατευόμαστε στις μεταξύ τους διαφωνίες ή συγκρούσεις, π.χ. ?

αντί να παρεμβαίνετε εσείς για να το προστατέψετε, οδηγώντας το να υιοθετεί παθητική στάση,δώστε του την ευκαιρία να διεκδικεί με αποδεκτό τρόπο και να υπερασπίζει τον εαυτό του, παρέχοντας την πεποίθηση ότι μπορεί να τα καταφέρει μόνο του.

αντί να αποφασίζετε εσείς για το ποιος έχει δίκιο ή άδικο, δώστε τους την ευκαιρία να διευθετήσουν μόνοι τους τη διένεξη

αντί να επεμβαίνετε εσείς, μαλώνοντας το παιδί που φέρθηκε επιθετικά, προτιμήστε να ενθαρρύνετε το παιδί, που δέχτηκε αυτή τη συμπεριφορά, να εκφράσει τα συναισθήματά του. Έτσι, του δίνετε τα όπλα για να επιλύει τα προβλήματα που ανακύπτουν από διενέξεις και να μην αισθάνεται εξάρτηση από δικές σας παρεμβάσεις.

Tips για τους γονείς:

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΠΡΟΛΗΨΗ ΕΠΙΘΕΤΙΚΩΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΩΝ

• Δώστε στα παιδιά ευκαιρίες έκφρασης, εκτόνωσης και ζωγραφικής απεικόνισης των συναισθημάτων τους
• Διαβάστε τους παραμύθια που διαχειρίζονται παρόμοια θέματα
• Συζητήστε μαζί τους, με κάθε ευκαιρία, για τις αιτίες και τα αποτελέσματα ανάλογων συμπεριφορών
• Χρησιμοποιήστε περισσότερο τις ανταμοιβές για κάθε καλή προσπάθεια παρά την τιμωρία για κακές αντιδράσεις
• Η επιμονή μας σε συνεχείς απαγορεύσεις, εκλαμβάνεται ως είσπραξη προσοχής από μέρους μας και μεγιστοποιεί την επανάληψη ανεπιθύμητων συμπεριφορών.
• Μην ενοχοποιείτε τα παιδιά για συναισθήματα που όλοι νιώθουμε, ανιχνεύστε τις  πιθανές αιτίες.

Λέξεις κλειδιά:

Αυτοέλεγχος, θετική επιβράβευση, εναλλακτικές λύσεις, διεκδίκηση με αποδεκτό τρόπο.

 Γιατί το παιδί μου είναι επιθετικό;

• Ίσως θέλει νατραβήξει την προσοχή μας
• Μπορεί να ζηλεύει για κάποιο λόγο
• Πιθανώς είναι έναςτρόπος να εκφράσει διάφορα συναισθήματα, όπως εκνευρισμό, στενοχώρια, φόβο απόρριψης, απογοήτευση, ματαίωση επιθυμιών
• Νιώθει ότι πετυχαίνει κάποιοεπιθυμητό στόχο αν έχει μάθει να χρησιμοποιεί την επιθετικότητα
• Μιμείται ανάλογες συμπεριφορές συνομήλικων ή ενήλικων
• Αντιδρά σε υπερβολικά αυστηρές τιμωρίες
• Εκμεταλλεύεται την έλλειψη ορίων,λόγω υπερβολικής υποχωρητικότητας των ενηλίκων.

Χρειάζεται η βοήθεια κάποιου ειδικού;

Πότε πρέπει να ανησυχούμε:

•  Αν η συμπεριφορά του είναι ιδιαίτερα βίαιη ή προσβλητική απέναντι στους άλλους.
• Αν οι εκρήξεις θυμού του είναι έντονες και διαρκούν πολύ καιρό.
• Αν το παιδί δε μπορεί να ελέγξει τις αντιδράσεις του και προκαλεί πόνο στον εαυτό του και στους γύρω του.

Το συναίσθημα που κρύβεται πίσω από την επιθετικότητα είναι ο θυμός. Ο θυμός είναι δευτερογενές συναίσθημα δηλαδή κάποια άλλα συναισθήματα τον έχουν προκαλέσει.

Τιμωρία: ώρα μηδέν

Και?εναλλακτικές «τιμωρίες»;

• Είναι πιο παραγωγικό να επικεντρώσετε το ενδιαφέρον σας σε μια θετική προσέγγιση ανάμεσα σε παιδιά, που έχουν διένεξη,
• Τονίζοντας τα θετικά συναισθήματα μιας συνεργασίας ή μιας αρμονικής συνύπαρξης, προτείνοντας, ταυτόχρονα,επιθυμητές εναλλακτικές συμπεριφορές, (να συνεργαστούν φτιάχνοντας ένα παζλ, να ανταλλάξουν παιχνίδια, να μοιραστούν υλικά για μια κατασκευή κ.λ.π.) από το να αναλωθείτε σε παρεμβάσεις τύπου “ποιος?κaι ?γιατί? το έκανε.

Τι εντοπίσαμε μέσα από την εμπειρία και τις συζητήσεις μας στην τάξη, με τα παιδιά.

Ρωτήσαμε τα παιδιά

1. Τι είναι επιθετική συμπεριφορά;

–είναι η συμπεριφορά,που όταν την έχει κάποιος δεν είναι κατάλληλος για φίλος

–είναι ο άγριος τρόπος, που φερόμαστε σε κάποιον

–σημαίνει ψεύτικος πόλεμος

–είναι να συμπεριφέρεσαι με πολύ θυμό

–να έχεις άσχημους τρόπους

–να μην είσαι ευγενής

2. Μπορείς να μου περιγράψεις μια επιθετική συμπεριφορά;

–να χτυπάς και να ρίχνεις κλωτσιές

–να σπρώχνουμε για να πάρουμε τη θέση κάποιου

–όταν κάποιος αρπάζει κάτι, ένα πράγμα από κάποιον, χωρίς να το ζητήσει με ωραίο τρόπο

–να κοροϊδεύεις με τη γλώσσα ή να φτύνεις

–να λες στον άλλον άσχημες κουβέντες

–να πετάς πέτρες πάνω σε κάποιον και να λες ότι το έκανες κατά λάθος

–να διακόπτουμε κάποιον όταν μιλάει

 3. Έχει τύχει να φερθείς με παρόμοιο τρόπο; Ή να σου φερθούν με άσχημο τρόπο; Σχεδόν όλα τα παιδιά απάντησαν ότι δε θυμούνται αν είχαν ανάλογη συμπεριφορά. Διευκρίνισαν ότι μόνο όταν αισθάνθηκαν θυμωμένα ίσως φέρθηκαν λίγο άσχημα αλλά δε θέλησαν να προσδιορίσουν ακριβώς τον τρόπο αντίδρασής τους. Επίσης, απάντησαν αρνητικά ή δε θυμόταν αν κάποιος τους φέρθηκε με άσχημο τρόπο.

4. Τι σε κάνει να θυμώνεις;

–όταν μου απαγορεύουν να κάνω αυτό πουθέλω

–όταν μου αρπάζουν κάτι

–όταν με βάζουν τιμωρία

–όταν μου λένε ότι δε με έχουν φίλο/η

–όταν με διατάζουν να κάνω κάτι

–όταν κάποιος δεν εκτιμά αυτό που κάνω

–όταν κάποιος δε με χρειάζεται

–όταν φεύγει η μαμά

–όταν με μαλώνουν ή με χτυπάνε

–όταν μου υπόσχονται κάτι και δεν το κάνουν

5.Πώς αισθάνεσαι όταν θυμώνεις;

–μια φωτιά να με καίει

–ένα άσχημο συναίσθημα, που δε μπορώ να το ονομάσω

–λίγο καλά και λίγο κακά

–να θέλω να φύγω μακριά

–εκνευρισμό και στενοχώρια

–νιώθω να μη θέλω να κάνω αυτό που μου λένε

6.Πώς αντιδράς όταν θυμώνεις; Πώς το δείχνεις;

–κοπανάω τα πάντα γύρω μου μέχρι να κουραστώ

 –φεύγω και κάθομαι μόνος/–η και δε μιλάω σε κανένα

 –λέω ότι θύμωσα

–για να μη γίνει θέμα, κάνω αυτό που μου λένε και θυμώνω μέσα μου

–αισθάνομαι να χτυπήσω και να μαλώσω αλλά δεν πρέπει

–κοκκινίζω

–κουκουλώνομαι κάτω από τιςκουβέρτες

 –λέω: ?δε σ?έχω φίλη?, ?είσαι κακιά?

 –με μια συνηθισμένη γκριμάτσα θυμού, αλλάμου έρχεται να ρίξω πέτρες

–μου τρέχουν δάκρυα

7. Τι κάνεις για να σου περάσει ο θυμός;

–βλέπω τηλεόραση

–προσπαθώ να πλησιάσω αυτόν που με θύμωσε

–το συζητώμε κάποιον, που νιώθω καλά μαζί του

–πίνω μια ζεστή σοκολάτα

–ζητάω να μου κάνουν ένα χατίρι κι αν γίνει ξεθυμώνω

–παίζω μόνος/η μου ή με κάποιον που με αγαπάει

–κάθομαι και σκέφτομαι ότι δε θέλω να αισθάνομαι έτσι

–δεν κάνω τίποτα

8.Τι θα ήθελες να κάνει κάποιος για σένα όταν είσαι θυμωμένος/η;

–να με αφήσει ήσυχο

–να με πλησιάσει και να μου πει να παίξουμε

–να με πάρει από το χέρι και να μου κάνει μια αγκαλιά ή να μου δώσει φιλάκι να μου κάνει η μαμά τηγανίτες

–να μου κάνει μια ζωγραφιά ή ένα δωράκι

–να μου πει ένα αστείο ή να μου κάνει γκριμάτσες για να γελάσω

–να μου πει συγνώμη

 

Στην τάξη μας..

• Προσπαθήσαμε να καταγράψουμε κάποιες διενέξεις μεταξύ των παιδιών, που εμπεριείχαν παρόμοιες συμπεριφορές.
• Στη συνέχεια, παίζαμε παιχνίδια ρόλων, επαναλαμβάνοντας τη σκηνή του διαπληκτισμού
• Ενθαρρύναμε τα παιδιά να σκεφτούν κάποιον άλλο τρόπο διευθέτησης και να προτείνουν λύσεις πιο ειρηνικές και να παίξουν εκ νέου τους ρόλους τους
• Καταγράψαμε τις ιδέες τους
• Τα παιδιά ζωγράφισαν τις λύσεις που πρότειναν

Τα παιδιά είπαν:

Τι μπορούμε να κάνουμε όταν κάποιος μας φέρεται με τρόπο που δε μας αρέσει ή όταν θυμώνουμε με κάποιον ή για κάτι;

?–να του πούμε ότι δε μας αρέσει ο τρόπος του

?–να του εξηγήσουμε γιατί η συμπεριφορά του μας ενοχλεί

?–να του πούμε να σταματήσει

?–να μην παίζουμε μαζί του για λίγο καιρό

?–να προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπο να συνεργαστούμε

 

ΑΝΤΙ ΝΑ ??????                     ΠΡΟΤΙΜΩ ΝΑ????..

–αρπάξω ένα παιχνίδι που μου άρεσε    – το ζητήσω ευγενικά

–χτυπήσω αυτόν που με χτύπησε         – πω: μη με ξαναχτυπήσεις

–φτύσω το παιδί που με έφτυσε            –πω με αυστηρή φωνή να μην ξαναγίνει

–το πω στη δασκάλα ότι μου πήραν το βιβλίο –το πω στο παιδί να μου το δώσει πίσω

–τσιμπήσω αυτόν που με τσίμπησε       –πω πόσο με πλήγωσε και να αρνηθώ το παιχνίδι μου να παίξω μαζί του αν ξανασυμβεί

–σπρώξω για να προλάβω το παζλ       –να μοιράσουμε το χρόνο ή να συνεργαστούμε

–κλάψω αν με κοροϊδέψει κάποιος       –πω: σταμάτα, δε θέλω να μου φέρεσαι έτσι

 

Παραδείγματα από τη σχολική ζωή:

Ο Μάνος και η Ράνια – τα ονόματα των παιδιών είναι συμβολικά –επιλέγουν να παίζουν στη γωνιά του κουκλόσπιτου συνήθως μαζί. Κάθε φορά η Ρ παραπονείται σε μας ότι ο Μ την τσιμπάει. Χρησιμοποιήσαμε πολλούς τρόπους για να αποφευχθεί η διένεξη, του απαγορεύσαμε να παίζει στη συγκεκριμέ-νη γωνιά, αναζητήσαμε τις αιτίες, τον παρακαλέσαμε, του ζητήσαμε να πει συγνώμη …δεν πετύχαμε και πολλά πράγματα. Ο Μ μάλιστα φαινόταν να το διασκεδάζει.

Την επόμενη φορά που επαναλήφθηκε το γεγονός αποφασίσαμε να κάνουμε το εξής: Ζητήσαμε από τη Ρ να επαναλάβει την έκφραση ?δε θέλω να με τσιμπάς? με έντονη φωνή. Η Ρ το έκανε και ο Μ προς έκπληξη όλων, άνοιξε διάπλατα τα μάτια του και αποχώρησε.Το ίδιο προτείναμε και τις επόμενες δύο φορές, που επαναλήφθηκε η ίδια συμπεριφορά.Για λίγες μέρες δεν παρατηρήθηκε ανάλογη συμπεριφορά από τον Μ. Μετά από μια εβδομάδα, όταν ο ίδιος προσπάθησε να φερθεί με τον ίδιο τρόπο, αμέσως ακούσαμε τη Ρ να του λέει: σου απαγορεύω να με τσιμπάς!

Θυμηθείτε !!!

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική

μαθαίνει να κατακρίνει

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα:

μαθαίνει να καβγαδίζει

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία:

μαθαίνει να είναι ντροπαλό

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή:

μαθαίνει να είναι ένοχο

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση:

μαθαίνει να είναι υπομονετικό

Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο:

μαθαίνει να εκτιμά

Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη:

μαθαίνει να είναι δίκαιο

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια:

μαθαίνει να πιστεύει

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία:

μαθαίνει να έχει αυτοεκτίμηση

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην παραδοχή και φιλία:

μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο  R.RUSSEL

 

Βιβλιογραφία

 Bandura,A. (1973). Aggression:A social learning analysis. Englewood Cliffs, NJ: Pren- tice Hall.

Bandura,A. (1986). Social learning theory. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.

Cole,M. & Cole,S. R. (2001). Η ανάπτυξη των παιδιών,β? τόμος, Ζ. Μπαμπλέκου (Επιμ.). Αθήνα: Δαρδάνος,Τυπωθήτω.

Crick,N. R.& Grotpeter, N. (1995). Relation of aggression, gender andsocial psycho– logical adjustment. ChildDevelopment, 66, 710-722.

Dodge,K.A.(1994). Studying mechanisms in the circle of violence. In C. Thomson & P. Cowas (Eds.). Violence: Basic and clinical science. Oxford: Butterworth–Hernemas. Herbert, M. (1995). Ψυχολογικά προβλήματα παιδικής ηλικίας. Εφαρμοσμένη ψυχολογία 1β. Ι. Παρασκευόπουλος (Επόπτης Ελλ.Εκδ.). Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

Κοντοπούλου, Μ. (2007). Παιδί και ψυχοκοινωνικές δυσκολίες. Μια ψυχοδυναμική οπτική. Αθήνα: Gutenberg.

Μaccoby,E. E. (1980).Middle childhoodin the context of the family.In W. A. Collins(Ed.), Development during middle childhood ten years from six to twelve. Washington, DC: National Academy Press.

Parke,R. D.& Slaby, R.G. (1983). The development of aggression. In P. H. Mussen (Ed.), Handbook of child psychology: Vol.4. Socialization, personality and social be–havior. New York: Wiley.

Patterson,G.R., De Baryshe, B. D. & Ramsey,E. (1989).A development of perspective an antisocial behavior.American Psychologist,44,329-248.

Strayer,F.F.(1991).The development of agonistic and affiliative structures in pre–school playgroups.InJ.Silverberg & P Gray (Eds.),To fight or not to fight: Violenceand peacefulness in humans and other primates. Oxford: Oxford University Press.

Πηγη

"Η δύναμη του παιχνιδιού" : Εγχειρίδιο 105 σελίδες.

πηγη

H ∆ύναμη του Παιχνιδιού

 
Eγχειρίδιο Γονέων

 

1. Ορισμός του παιχνιδιού
2. Το παιχνίδι σε κίνδυνο
3. Επιπτώσεις από τη μείωση του παιχνιδιού
4. Το παιχνίδι δικαίωμα όλων των παιδιών
5. Τα είδη του παιχνιδιού
6. Ο ρόλος του παιχνιδιού στην ανάπτυξη του παιδιου
7. ∆ιάθεση για παιχνίδι
8. Παιχνίδι σε εξωτερικούς χώρους και σε επαφή με τη φύση
9. Παιχνίδι και αυτορρύθμιση
10. Παιχνίδι και ρίσκο
11. Παιχνίδι και ψυχική ανθεκτικότητα
12. ∆ιαμόρφωση του χώρου και υλικά για την προαγωγή του παιχνιδιού
13. Παιχνίδι και επιθετικότητα
14. H Tεχνολογία και το παιχνίδι
15. Παιχνίδι και κοινότητα

 

Πατήστε εδώ 

 

Πηγη 

Εγχειρίδιο Δραστηριοτήτων για νηπιαγωγούς

πηγη

 Εγχειρίδιο Δραστηριοτήτων 

Περίληψη

Πρόκειται για ένα εγχειρίδιο δραστηριοτήτων για το παιδί του νηπιαγωγείου, στο πλαίσιο του προγράμματος «Ομαλή μετάβαση του νηπίου από το Νηπιαγωγείο στο Δημοτικό Σχολείο» που προτάθηκε από το ΥΠΕΠΘ και υλοποιήθηκε το σχολικό έτος 2007-2008 από νηπιαγωγούς ολοήμερων νηπιαγωγείων της χώρας, σε συνεργασία με εκπαιδευτικούς της δημοτικής εκπαίδευσης.
Περιλαμβάνει πέντε ενότητες.
Η πρώτη ενότητα είναι μια εικονογραφημένη ιστορία.
Η δεύτερη ενότητα είναι ένα κουκλοθέατρο.
Η τρίτη ενότητα είναι θέατρο σκιών.
Η τέταρτη και η πέμπτη ενότητα είναι μια μουσικοκινητική μέθοδος και οι καρτέλες που τη συνοδεύουν.

Για να δείτε πατήστε εδώ

 

Πηγη

Παιχνίδια με μαθηματικές πράξεις online

πηγη

Διαδικτυακά παιχνίδια με πρόσθεση, αφαίρεση, πολλαπλασιασμό και διαίρεση.

Τα παιδιά περνούν ευχάριστες ώρες μαθαίνοντας!

Πατήστε πάνω στην εικόνα για να συνδεθείτε (υπάρχει επίπεδο δυσκολίας 1,2,3)

Σχολική Άρνηση : Τι να κάνω;

πηγη

 

Συχνά τα παιδιά, όταν πηγαίνουν για πρώτη φορά στο σχολείο, αρχίζουν, μετά τις πρώτες μέρες, να εμφανίζουν μια έντονη άρνηση ειδικά για το σχολείο.

Εύλογα, οι γονείς συχνά προβληματίζονται και πολλές φορές δεν ξέρουν τι να κάνουν. Κάποιες φορές μάλιστα θυμώνουν μ’ αυτή τη συμπεριφορά του παιδιού, χωρίς βέβαια ο θυμός να φέρνει τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Η άρνηση για το σχολείο μπορεί να εμφανιστεί και σε παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας τα οποία ήδη φοιτούν στο σχολείο.

 

Πώς εκδηλώνεται η άρνηση για το σχολείο

Συνήθως, η άρνηση για το σχολείο στις μικρές ηλικίες εκδηλώνεται με κλάμα, εμετούς, παράπονα για πόνο στην κοιλιά ή στο στομάχι. Σε κάποιες περιπτώσεις είναι πιθανό να διαπιστωθεί ότι το παιδί αρχίζει να βρέχεται το βράδυ, να έχει μωρουδίστικες συμπεριφορές και να προσκολλάται στη μητέρα ή σε κάποιο άλλο ενήλικο πρόσωπο του συγγενικού περιβάλλοντος, π.χ. στη γιαγιά.

Σε μεγαλύτερες ηλικίες το παιδί παραπονιέται για πονοκέφαλο ή ότι δεν μπορεί να συγκεντρωθεί, δεν κοιμάται ή δεν τρέφεται καλά (μειώνει το φαγητό του ή τρώει σε μεγάλες ποσότητες λιχουδιές) ή ακόμη σε κάποιες περιπτώσεις φαίνεται να είναι θλιμμένο.

Σε άλλες περιπτώσεις το παιδί αναφέρει ότι οι συμμαθητές του το κοροϊδεύουν ή ότι δεν το δέχονται στην παρέα τους. Μπορεί επίσης να το ακούσουμε να λέει ότι ο δάσκαλος είναι πολύ αυστηρός, στοιχείο που δυνατόν να μη συμβαίνει στην πραγματικότητα, αλλά να είναι απλά η εντύπωση του παιδιού.

 

Πιθανοί λόγοι άρνησης για το σχολείο

Σε μικρές ηλικίες η άρνηση για το σχολείο οφείλεται συνήθως στο γεγονός ότι τα παιδιά δε θέλουν να αποχωριστούν τη μητέρα τους ή το φροντιστή τους. Το άγνωστο τα φοβίζει, γι’ αυτό και προτιμούν την ασφάλεια του σπιτιού τους.

Πρόσθετα, σε κάποιες περιπτώσεις η άρνηση του σχολείου οφείλεται στη δυσκολία κάποιου

από τους γονείς, ιδιαίτερα της μητέρας, να αποχωριστούν το παιδί τους.

Σε μεγαλύτερες ηλικίες οι πιο πιθανοί λόγοι που συνήθως οδηγούν σε μια τέτοια άρνηση είναι:

• άγχος,
• φόβος αποτυχίας,
• υψηλές προσδοκίες των γονέων, υψηλές προσδοκίες του δασκάλου,
• σοβαρά προβλήματα μεταξύ των δύο γονέων, σοβαρό πρόβλημα υγείας στην οικογένεια, πρόβλημα υγείας στο παιδί - αναπηρία, αλλαγή δασκάλου,
• αποχωρισμός από ένα γονιό.

 

Οδηγός για γονείς

Οι γονείς δεν πρέπει να θυμώνουν στα παιδιά τους, ιδιαίτερα αν αυτά είναι μικρής ηλικίας. Αντίθετα, οφείλουν να τους δείχνουν κατανόηση. Με σταθερότητα και υπομονή να τα παίρνουν στο σχολείο, να μένουν για λίγο μαζί τους στην αυλή και μετά να φεύγουν, αφού πρώτα τα ενθαρρύνουν να συνεχίσουν.

Ένα σημαντικό στοιχείο είναι η στάση του εκπαιδευτικού σε σχέση κυρίως με την ένταξη του παιδιού στην ομάδα.

 

Με τη σειρά τους οι γονείς μπορούν να το βοηθήσουν, στην έκταση που είναι πρακτικά εφικτό, να γνωρίσει παιδιά της ομάδας του. Μπορούν, για παράδειγμα, να καλούν κάποια από αυτά τα παιδιά στο σπίτι ή να διευθετούν, σε συνεννόηση με άλλους γονείς, κοινές εξόδους στο πάρκο. Το παιχνίδι θα βοηθήσει σίγουρα το παιδί να νιώσει πιο άνετα με τα άλλα παιδιά, στοιχείο που θα το βοηθήσει να προσαρμοστεί στο σχολικό πλαίσιο.

Γενικά, είναι ιδιαίτερα σημαντική η στάση των γονιών. Δεν πρέπει να φοβούνται την άρνηση του σχολείου ούτε να αρχίσουν να ρίχνουν την ευθύνη σε άλλους. Χρειάζεται πάντα σταθερότητα και κατανόηση χωρίς όμως υπερβολές. Όταν διαπιστώσουν ότι οι συμπεριφορές του παιδιού είναι υπερβολικές, μπορούν να τις αποδυναμώσουν με τη δική τους στάση.

Όσον αφορά τη σχέση των γονέων με τα παιδιά τους που είναι μεγαλύτερης ηλικίας, θα ήταν καλό να κουβεντιάζουν με αυτά, να συζητούν τους λόγους που τα κρατούν μακριά από το σχολείο. Πρέπει να έχουν κατά νουν ότι η τεμπελιά και η αδιαφορία συνήθως δεν περιλαμβάνονται σ’ αυτούς τους λόγους.

 

Ιδιαίτερα προσέξτε τα πιο κάτω:

• Δεν αλλάζουμε το σχολείο του παιδιού. Αν αλλάξουμε σχολείο, η άρνηση θα εξακολουθήσει να εκδηλώνεται και στο νέο σχολείο.
• Προσπαθούμε να εντοπίσουμε τους πραγματικούς λόγους που το κρατούν μακριά από το σχολείο.
• Στόχος μας είναι να επιστρέψει και να παραμείνει στο χώρο του σχολείου.
• Η επίδοση είναι ένα θέμα που  πρέπει να το δούμε πολύ αργότερα.
• Στις περιπτώσεις που οι προσπάθειες μας αποτύχουν, τότε ζητούμε έγκαιρα βοήθεια από ειδικό ψυχικής υγείας.

Πηγή

Ο κανόνας των 20 παιχνιδιών

πηγη

 

Σίγουρα αυτό το χαμόγελο στο προσωπάκι του παιδιού με την απόκτηση ενός νέου παιχνιδιού είναι ανεκτίμητο, αλλά κάποια στιγμή συνειδητοποιούμε ότι έχει συγκεντρωθεί ένας μεγάλος όγκος παιχνιδιών τα οποία το παιδί βαριέται με πολύ γρήγορους ρυθμούς, ζητώντας διαρκώς νέα. Δεν χρειάζεται να απελπίζεστε και σίγουρα μη νιώθετε άσχημα γιατί οι περισσότεροι από εμάς έχουμε βρεθεί σε αυτή τη θέση. Η λύση είναι απλή και δεν είναι άλλη από τον κανόνα των 20 παιχνιδιών.

1ο βήμα: Ζητήστε από το παιδάκι σας να επιλέξει 20 παιχνίδια από το σύνολο των παιχνιδιών του.

2ο βήμα: Αποθηκεύστε τα υπόλοιπα ώστε να τα χρησιμοποιήσετε στο μέλλον.

Τα παιδιά εκτιμούν περισσότερο τα παιχνίδια τους όταν είναι λιγότερα.

Τα λιγότερα παιχνίδια αυξάνουν τη δημιουργικότητα.

Επίσης τα λιγότερα παιχνίδια αυξάνουν τη συγκέντρωση αλλά και τη φαντασία.

 

----------

Το περιεχόμενο του άρθρου στον διαδικτυακό μας χώρο δεν αποτελεί και δεν μπορεί να εκληφθεί ως ιατρική συμβουλή, διάγνωση, θεραπεία, υπόδειξη ή παραίνεση. Όλες οι πληροφορίες παρέχονται στους αναγνώστες για ενημερωτικούς σκοπούς. Εάν αντιμετωπίζετε κάποιο θέμα υγείας, συμβουλευτείτε τον γιατρό σας πριν κάνετε οποιαδήποτε αλλαγή στον τρόπο ζωής σας, σε σχέση με θέματα που αναφέρονται στον διαδικτυακό μας χώρο.

 

 

 Πηγή

 

 

 

 

Μαθητικό δωμάτιο, πως μπορεί να γίνει η διαρρύθμιση.

πηγη

Σεπτέμβριος, ο μήνας της επανεκκίνησης! Τα σχολεία ανοίγουν, οι εκπαιδευτικές ανάγκες των παιδιών μας διαφοροποιούνται και ο χώρος που διαβάζουν συνήθως χρειάζεται ανανέωση. Ευκαιρία για αλλαγές λοιπόν! Σκέφτεστε τίποτα καλύτερο για να μην υποκύψετε στη φθινοπωρινή μελαγχολία; Αρπάζουμε την πρόκληση και φτιάχνουμε στα ενθουσιώδη πρωτάκια το γραφείο που θα χρειαστούν, στα λατρεμένα παιδιά τη μαθητική γωνία που τους εμπνέει και στους αγαπημένους εφήβους το χώρο που χρειάζονται! Πάμε, λοιπόν, να φτιάξουμε το μαθητικό δωμάτιο του παιδιού ή των παιδιών μας!

Χρώματα

Για τα μικρά παιδιά προτιμάμε γλυκούς τόνους, που αποπνέουν ηρεμία. Ένα γαλήνιο περιβάλλον βοηθάει το παιδί να χαλαρώσει και να συγκεντρωθεί σε ό,τι αγαπάει. Εκτός από τις κλασικές χρωματικές παλέτες των αποχρώσεων του γαλάζιου ή του ροζ, οι γήινοι τόνοι του μπεζ και του γκρι είναι μια classy unisex επιλογή. Η τελευταία τάση είναι να μη βάφουμε ενιαίο χρώμα ένα δωμάτιο, ούτε καν ένα πιο έντονο χρώμα κάποιο τοίχο, αλλά να χρησιμοποιούμε τόνους της ίδιας χρωματικής οικογένειας σε γεωμετρικά σχέδια που μπορεί να καλύπτουν ένα ή και περισσότερους τοίχους ακόμη και την οροφή! Κλειδί σε τέτοιες λύσεις είναι να υπάρχει μια πολύ ανοιχτή και μια πολύ σκούρα απόχρωση, για να αποκτήσει η σύνθεση δυναμική ισορροπία.

Έπιπλα: ποσότητα και ποιότητα

Προτιμήστε το “less is more”: λίγα έπιπλα στο χώρο, απλές γραμμές, ανθεκτικά υλικά. Πράγματα που δεν αποσπούν το μάτι, καθαρίζονται εύκολα και χαλάνε δύσκολα. Η λιτότητα άλλωστε δε θα διαρκέσει πολύ. Σε λίγο τα παιδιά θα επιστρέφουν από το σχολείο με χίλιες δύο εργασίες και ο τόπος θα γεμίσει πριν το συνειδητοποιήσετε.

 

Αποθήκευση

Και έτσι περνάμε στο μεγάλο ζήτημα της αποθήκευσης. Για τη μαθητική γωνία, προτιμήστε ένα μικτό σύστημα. Κλειστά ντουλάπια για εργασίες και φακέλους που θα σας έρθουν εντός των επόμενων μηνών και ετών, συρτάρια διαφορετικού βάθους για αναλώσιμα και προσωρινή (αν υπάρχει τέτοια) αποθήκευση. Στον τοίχο ανοιχτά ράφια για τα βιβλία. Τα ράφια που στηρίζονται στον τοίχο δείχνουν πιο ελαφριά στο μάτι και μπουκώνουν πολύ λιγότερο το μαθητικό δωμάτιο. Προσέξτε φυσικά να υπάρχει καλός τρόπος στήριξης στον τοίχο για λόγους ασφαλείας.

Η θέση του γραφείου: Με θέα ή χωρίς;

Αυτό μπορεί να είναι πρόβλημα αν υπάρχουν εναλλακτικές θέσεις τοποθέτησης γραφείου εντός του παιδικού δωματίου. Μια φιλοσοφία θέλει τα γραφεία με θέα να βοηθάνε τους μαθητές να καλλιεργήσουν τον οραματισμό και τη στοχοθεσία τους, ικανότητες ηγετικής φύσης που θα είναι χρήσιμες στη μετέπειτα ζωή τους. Άλλοι πιστεύουν ότι η θέα αποσπάει από τη συγκέντρωση στο διάβασμα και τα γραφεία πρέπει να «βλέπουν» τοίχο. Όποια λύση και να επιλέξετε, αν δε γίνεται να αλλάξετε θέση εύκολα μόλις βαρεθείτε, σκεφτείτε το μακροπρόθεσμα: στο γραφείο αυτό στο μέλλον θα μπει λογικά και ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής. Κοιτάξτε τη θέση των ηλεκτρικών παροχών και φανταστείτε πως θα είναι πάνω στο γραφείο. Αν κάτι σας ενοχλεί στη θέση που επιλέξατε αρχικά, προχωράτε σε άλλη λύση.

Τύπος γραφείου

Καλό είναι το γραφείο να είναι όσο πιο μεγάλο επιτρέπει ο χώρος που έχετε. Άλλη ιδέα για να μεγαλώσετε την επιφάνεια εργασίας είναι αν μπορείτε διαμορφώστε σε συνέχεια (ευθεία ή γωνία με το γραφείο) έναν χώρο σαν «πάγκο». Εκεί συνήθως θα αφήνετε πράγματα χρήσιμα στην καθημερινότητα: μολυβοθήκες, έργα χειροτεχνίας που δε νιώθετε ακόμη έτοιμοι να καταχωνιάσετε, ένα παλιό laptop. Προτιμήστε γραφείο βιδωμένο στον τοίχο, χωρίς πόδια. Έτσι θα μπορείτε να κάθονται άνετα δύο άτομα δίπλα δίπλα στο γραφείο του παιδιού: εσείς, ένα φίλος στο μέλλον για να διαβάζουν μαζί ή ένας δάσκαλος κατ’ οίκον.

Καρέκλα, φωτιστικό

Για τα μικρά παιδιά συνήθως επιλέγουμε καρέκλες χωρίς ροδάκια. Τα ροδάκια είναι χρήσιμα, αλλά σε αυτές τις ηλικίες αποτελούν πρώτης τάξεως αφορμή για παιχνίδι. Ας το αφήσουμε για μετά, αφού έχουμε μάθει να συγκεντρωνόμαστε στη μελέτη μας. Ο φωτισμός είναι πολύ σημαντικός.  Η κατ’ οίκον εργασία γίνεται κυρίως τους χειμερινούς μήνες που νυχτώνει νωρίς. Προτιμήστε φωτιστικό επιτραπέζιο, ανθεκτικής κατασκευής, με φωτισμό εργασίας ξεκούραστο για τα μάτια, ικανής έντασης, τύπου led. Φυσικά μοντέρνο και όμορφο, θα το βλέπετε κάθε μέρα, μην αγοράσετε άσχημο αντικείμενο. Η τελευταία προτροπή ισχύει φυσικά για όλες τις αγορές σας:  μην ξοδευτείτε για κάτι που δε θέλετε να βλέπετε μπροστά σας καθημερινά. Για τα φωτιστικά υπάρχει μεγάλη ποικιλία στα καταστήματα, δε θα δυσκολευτείτε καθόλου.

Οικειοποίηση

Ζητήστε από τη νεόκοπη μαθήτρια ή τον μαθητή να βάλει την πινελιά του στο γραφείο του. Μπορείτε να πάτε μαζί μια βόλτα και να διαλέξει φωτιστικό γραφείου. Καλύτερα να έχετε προεπιλέξει μερικά με led, ώστε να μην καταλήξετε με αυτά που έχουν παιδικούς ήρωες και θα ενθουσιάσουν τα μικρά, αλλά δεν θα διαθέτουν τον ιδανικό φωτισμό για διάβασμα. Παρακάμψτε τον σκόπελο εφαρμόζοντας διασπαστική τακτική: αγοράστε άλλα προϊόντα (μολυβοθήκες, τετράδια και μικροπράγματα) με τον ήρωα που εκτιμούν αυτή την περίοδο. Αυτά τα μικρά παραφερνάλια είναι ένας απλός τρόπος για να ανανεώνετε οικονομικά και εύκολα το γραφείο του από χρονιά σε χρονιά.

Το μαθητικό δωμάτιο των δύο παιδιών

Αν έχετε δυο παιδιά σε σχολική ηλικία σε ένα δωμάτιο ο χώρος είναι πολύτιμος. Κλειδί τα λίγα πολυχρηστικά έπιπλα, όπως ένας ενιαίος συνεχής πάγκος-γραφείο χωρίς πόδια που στηρίζεται στον τοίχο ή τα έπιπλα που είναι του εμπορίου αλλά είναι σχεδιασμένα ακριβώς για το δωμάτιό σας ώστε να μεγιστοποιείτε τα οφέλη του χώρου που διαθέτετε.

 

Το εφηβικό μαθητικό δωμάτιο

Οι έφηβοι έχουν ανάγκη να ζουν σε χώρο που διαμορφώνουν μόνοι τους. Δώστε τους αυτή την ευκαιρία ώστε να αφήσουν το στίγμα τους στο δωμάτιό τους. Η διαφοροποίηση και η αναζήτηση ταυτότητας είναι σημαντικό αναπτυξιακό στάδιο. Αν θέλετε να τους βοηθήσετε, προσπαθήστε να τους κάνετε να ορίσουν το «πρόβλημα»: Χρειάζονται μεγαλύτερο χώρο βιβλιοθήκης; Κλειστούς ή ανοιχτούς χώρο αποθήκευσης;  Χώρο γύρω από το γραφείο τους; Αν δεν έχουν ήδη βρει παρόμοιες ιδέες μόνοι τους στο διαδίκτυο, προτείνετε ξύλινες κατασκευές με κρεβάτι σε διαφορετικό ύψος από το γραφείο, ώστε να μείνει χώρος για τη μελέτη από κάτω. Ζητήστε τους να σκεφτούν αν θέλουν να βάψετε ένα τοίχο έτσι ώστε να μπορούν να γράφουν επάνω του (μαύρο με ειδική μπογιά μαυροπίνακα ή λευκό με μπογιά τύπου IdeaPaint). Aν δυσκολεύονται να κάθονται για διάβασμα, σκεφτείτε να μετατρέψετε τη γωνία του γραφείου σε “instagram point”: χρησιμοποιήστε π.χ. αντί μιας καρέκλας με ροδάκια μια κρεμαστή καρέκλα/κούνια! Όλοι θα ήθελαν να κάθονται σε αυτό το γραφείο!

 

Όταν ο χώρος μελέτης δεν είναι στο παιδικό υπνοδωμάτιο

Μερικές φορές ο χώρος μελέτης δεν είναι στο παιδικό δωμάτιο. Τα παιδιά προτιμάν να διαβάζουν στην τραπεζαρία, στο τραπέζι της κουζίνας ή σε δωμάτιο γραφείου αν υπάρχει στο σπίτι. Αυτή η λύση προτιμάται και σε οικογένειες με περισσότερα των δυο παιδιών, όταν δηλαδή οι γονείς έχουν ανάγκη να επιβλέπουν τη μελέτη πολλών παιδιών διαφορετικής ηλικίας ταυτόχρονα. Σε αυτή την περίπτωση φροντίστε απλά να υπάρχει ένα μεγάλο ελεύθερο τραπέζι για να κάτσουν όλοι, που δε θα φοβάστε να χαλάσει η επιφάνειά του από τις δοκιμές των μικρών μαθητών. Το κλειδί είναι ο καλός φωτισμός. Αν δε γίνεται να υπάρχει επιτραπέζια πηγή φωτισμού με την κατάλληλη κατεύθυνση και ένταση για κάθε μαθητή, προτιμήστε έντονο φωτισμό απευθείας στην επιφάνεια διαβάσματος. Όχι ατμοσφαιρικός φωτισμός ή εξ αντανακλάσεως, γιατί δεν αρκεί για τα μάτια των παιδιών. Μπορείτε να φυλάτε τα απαραίτητα σύνεργα της εκπαιδευτικής διαδικασίας σε κλειστά ντουλάπια, για τις στιγμές που δε θέλετε να φαίνονται.

Ο στόχος σε κάθε νέο μαθητικό δωμάτιο είναι, όπως κάθε χρονιά, υψηλός: ένα ξεχωριστό μαθητικό δωμάτιο για ένα αγαπημένο μικρό αγόρι που φέτος πάει πρώτη δημοτικού, ένα νέο γραφείο για το λατρεμένο μικρό κορίτσι με τα μεγάλα όνειρα ή ένας χώρος έμπνευσης για εκείνο τον πολλά υποσχόμενο έφηβο που δεν καταλάβατε πότε μεγάλωσε και πάει στο γυμνάσιο. Καλή χρονιά!

Πηγή

 

 

 

 

 

 

 

 

Ψυχική υγεία: Γιατί νιώθω “νεκρός μέσα μου”;

πηγη

 

Για όποιον δεν το έχει βιώσει ποτέ, είναι δύσκολο να φανταστεί, πώς είναι να νιώθει κανείς νεκρός μέσα του. Ταυτόχρονα, όσοι το έχουν βιώσει μπορεί να μην βρίσκουν πάντα τα σωστά λόγια για να εξηγήσουν τη σύγχυση, τη θλίψη και το μούδιασμα, που συνοδεύει αυτό το συναίσθημα. Το να νιώθετε νεκρός μέσα σας σημαίνει, ότι είναι δύσκολο να επεξεργαστείς συναισθήματα, όπως η ευτυχία και η λύπη.

Όταν νιώθετε «νεκρός μέσα σας», τα συναισθήματα παίρνουν τον ίδιο θαμπό τόνο και είναι δύσκολο να τα εκτιμήσετε ανεξάρτητα από την κατάσταση. Το αίσθημα αυτό μπορεί να κάνει τη ζωή να φαίνεται σαν ένα βαρετό γεγονός, ένα γεγονός που δεν έχει σκοπό ή τέλος. Μπορεί να προκαλέσει μια πολύ αποστασιοποιημένη προσέγγιση στην καθημερινή ζωή.

Μερικές φορές, αυτό το συναίσθημα μπορεί να είναι βραχύβιο και να φεύγει τόσο γρήγορα, όσο εμφανίζεται. Άλλες φορές, οι αισθήσεις μπορεί να διαρκέσουν περισσότερο από μέρες ή εβδομάδες, να εκτείνονται για χρόνια και να προκαλούν χρόνια αισθήματα “κενού”. Όταν νιώθετε νεκροί μέσα σας, μπορεί να μην είναι πάντα ξεκάθαρο τι αντιπροσωπεύουν αυτές οι αλλαγές μέσα σας. Ας εξετάσουμε τα σημάδια που πρέπει να προσέξετε, καθώς και τις συνθήκες που μπορεί να ευθύνονται για την παραγωγή τέτοιων συναισθημάτων!

Σημάδια ότι νιώθετε “νεκρός μέσα σας”

 

Δεν έχει σημασία, αν ένα άτομο βρίσκεται στην κορυφή της καριέρας του ή σε μια υγιή σχέση. Ο καθένας μπορεί να αισθάνεται σαν να είναι νεκρός μέσα του. Αλλά, ενώ αυτό το συναίσθημα φαίνεται να εμφανίζεται με διαφορετικό τρόπο στον καθένα, υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικά, που πρέπει να προσέξετε:

 

Νιώθετε ότι δεν έχετε κανένα σκοπό

Για τους περισσότερους ανθρώπους, η αίσθηση του σκοπού παρέχει την ώθηση να σηκωθούν το πρωί. Η γνώση ότι υπάρχουν εργασίες, που πρέπει να εκτελούνται καθημερινά, για να πλησιάσετε αυτούς τους στόχους, μπορεί να αποτελέσει πηγή κινήτρου. Όταν όμως ένας άνθρωπος νιώθει νεκρός μέσα του, αυτός ο σκοπός λείπει. Αυτά τα συναισθήματα μπορούν να κάνουν την καθημερινή ζωή κουραστική και δυσάρεστη.

 

Αμφισβήτηση του νοήματος της ζωής

Είναι φυσιολογικό να αναρωτιόμαστε τι κάνουμε σε αυτόν τον πλανήτη, τι συμβαίνει όταν πεθάνουμε ή αν υπάρχει ένα μέλλον. Αλλά αυτές οι σκέψεις τείνουν να είναι φευγαλέες, ειδικά επειδή δεν υπάρχουν συγκεκριμένες απαντήσεις σε υπαρξιακά ερωτήματα. Όταν όμως νιώθεις νεκρός μέσα σου, ερωτήσεις σχετικά με το νόημα της ζωής και αν αξίζει η ύπαρξη τείνουν να υπάρχουν συνέχεια στο μυαλό του ατόμου.

 

Διαρκές “μούδιασμα”

Το να νιώθετε νεκρός μέσα σας προκαλεί ένα συνεχές αίσθημα μουδιάσματος. Γίνεται δύσκολο να νιώσετε ή να εκφράσετε συναισθήματα όπως ευτυχία ή λύπη. Η ζωή λίγο πολύ αποκτά μια μονοτονία, με στιγμές χαράς ή πόνου να έχουν ελάχιστη έως καθόλου επίδραση σε αυτή την κατάσταση.

Νιώθετε μοναξιά

Όταν νιώθετε νεκροί μέσα σας, μπορεί να νιώθετε απομόνωση, ενώ βλέπετε τους άλλους να κινούνται, έχοντας κάποιο σκοπό. Επιπλέον, γνωρίζοντας ότι οι άνθρωποι επηρεάζονται από χαρούμενες στιγμές, εκνευριστικές ή θλιβερές καταστάσεις, μπορεί να σας ωθήσει να κρύψετε αυτή την απουσία συναισθημάτων. Αυτό μπορεί να κάνει δύσκολο το να μοιραστείτε το αίσθημα κενού, που βιώνετε.

 

Μπορεί να αισθάνεστε σωματικά κενοί

Τα συναισθήματα είναι ένας σημαντικός τρόπος σύνδεσης με τον κόσμο. Όταν γίνεται δύσκολη η επεξεργασία των συναισθημάτων, μπορεί να νιώθετε, ότι είστε κενοί και σωματικά.

Συνθήκες που σας κάνουν να νιώθετε ότι είστε κενοί μέσα σας

 

Μια σειρά από ψυχολογικούς, βιολογικούς ή ιατρικούς λόγους μπορεί να ευθύνονται για το επίμονο αίσθημα κενού.

 

Κατάθλιψη

Η κατάθλιψη είναι μια πολύ κοινή διαταραχή της διάθεσης. Ξεχωρίζει για την παραγωγή επίμονων συναισθημάτων λύπης και μπορεί να συνοδεύεται από αλλαγές στη διατροφή, κόπωση και μερικές φορές πόνους στο σώμα. Ένα αξιοσημείωτο σύμπτωμα αυτής της πάθησης, ωστόσο, είναι τα επίμονα αισθήματα απάθειας. Ένα άτομο με κατάθλιψη μπορεί να μην βρίσκει πλέον χαρά σε πράγματα που κάποτε ήταν συναρπαστικά. Αυτή η συνθήκη κάνει τη ζωή και την ύπαρξη ασαφή. Σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις, η κατάθλιψη μπορεί να οδηγήσει σε σκέψεις αυτοκτονίας. Όταν ένα άτομο αισθάνεται «άδειο», λοιπόν, μπορεί να υποδηλώνει, ότι το άτομο βιώνει κατάθλιψη.

 

PTSD

 

Η διαταραχή μετατραυματικού στρες εμφανίζεται, μετά από κάποια συνταρακτική εμπειρία. Προκαλεί μια σειρά από αλλαγές στο σώμα όπως εφιάλτες, άγχος και ζωντανές αναδρομές. Επειδή το PTSD μπορεί να οδηγήσει κάποιον να μην αισθάνεται, πλέον, σαν τον εαυτό του, μπορεί να περιγράψει ότι αισθάνεται νεκρός μέσα του.

Φαρμακευτική αγωγή

 

Για να βοηθήσετε στη διαχείριση και τη θεραπεία καταστάσεων όπως η κατάθλιψη και το άγχος, η φαρμακευτική αγωγή είναι ένας συνηθισμένος τρόπος Ωστόσο, ενώ ορισμένα φάρμακα βοηθούν στα συμπτώματα αυτών των καταστάσεων, τείνουν επίσης να επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος επεξεργάζεται τα συναισθήματα. Αισθήματα αδιαφορίας, καθώς και συναισθηματική αμβλύτητα (περιορισμένη συναισθηματική απόκριση σε γεγονότα) αναφέρονται συχνά από άτομα, που λαμβάνουν αυτά τα αντικαταθλιπτικά.

 

Καταπιεσμένα συναισθήματα

 

Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα συναισθήματα μπορεί να είναι τόσο δύσκολο να αντιμετωπιστούν, αντίθετα θάβονται και ξεχνιούνται. Αν και αυτό είναι κατανοητό ως μηχανισμός αντιμετώπισης αρνητικών συναισθημάτων, μπορεί μερικές φορές να συμβεί και με ευχάριστα συναισθήματα.

 

Αποπροσωποποίηση

 

Όταν η πραγματικότητα φαίνεται σαν να συμβαίνει από τα μάτια ενός άλλου ατόμου, αυτό μπορεί να είναι μια περίπτωση αποπροσωποποίησης. Αυτή η κατάσταση εμφανίζεται όταν ένα άτομο αισθάνεται αποκομμένο από τον εαυτό του. Μπορεί να νιώθετε σαν να συμβαίνουν όλα σε κάποιον άλλον και όχι σε εσάς. Ένα άτομο μπορεί να νιώθει αποσυνδεδεμένο από το σώμα, το μυαλό και το περιβάλλον του, κάνοντάς το να νιώθει κενό.

 

 

Με Νου & Φαντασία - Εκπαιδευτικά παιχνίδια & δραστηριότητες Πρώιμης Παρέμβασης

πηγη

 Με Νου & Φαντασία
 

Ανακυκλώνοντας άχρηστα υλικά
με δημιουργικό τρόπο

 
Εκπαιδευτικά παιχνίδια
&
δραστηριότητες Πρώιμης Παρέμβασης

 

Για να δείτε το υλικό 56 σελίδων πατήστε εδώ