Γονείς: 7 tips για να αντιμετωπίσετε τον «δύσκολο» έφηβο που αντιμιλά

πηγη

 

Πριν το έφηβο παιδί σας σας οδηγήσει στην «έκρηξη», διαβάστε επτά πολύτιμες συμβουλές για να διαχειριστείτε ενοχλητικές συμπεριφορές μιας «δύσκολης» ηλικίας

Η «ηλικία της επανάστασης», όπως αποκαλείται συχνά η εφηβεία, είναι μια εμπειρία συχνά δύσκολη για το παιδί όσο και τους γονείς. Η αντιδραστικότητα, το πνεύμα αντιλογίας και η απώλεια σεβασμού μπορεί να φέρουν σε οριακό σημείο τους τελευταίους. Όπως όμως επισημαίνει η ψυχοθεραπεύτρια και κοινωνική λειτουργός Amy Morin, είναι μια περίοδος που οι γονείς θα πρέπει να μπορέσουν να διαχειριστούν σωστά ώστε να διαφυλάξουν αφενός τη σχέση τους με το παιδί, να του διδάξουν αφετέρου την πειθαρχία με τρόπο που θα το ωφελήσει στις μελλοντικές του συμπεριφορές.

Για όσους και όσες τα παραπάνω φαντάζουν άθλος, ακολουθούν πολύτιμες συμβουλές από την ειδικό που θα συμβάλουν ώστε η περίοδος της αντίδρασης να κυλήσει κατά το δυνατόν «αναίμακτα».

1. Ορίστε κανόνες που εστιάζονται στον σεβασμό

Προσπαθήστε να διαμορφώσετε κανόνες που καθιστούν με σαφήνεια τις συμπεριφορές που θα είναι αποδεκτές. Μπορεί για κάποιους γονείς να είναι ανεκτό το χτύπημα της πόρτας ή οι φωνές, για άλλους όμως ίσως να αποτελούν κόκκινη γραμμή. Μην περιμένετε το έφηβο παιδί να «υπερβεί τα εσκαμμένα» ώστε να καταλήξετε σε φώνες ή κραυγές. Σύμφωνα με μελέτη, τέτοιες μορφές λεκτικής επιβολής της πειθαρχίας μπορούν να οδηγήσουν σε προβλήματα συμπεριφοράς και καταθλιπτικά συμπτώματα στα παιδιά, ιδίως στους εφήβους ηλικίας 13 έως 14 ετών.

2. Διατηρήστε την ψυχραιμία σας

Ο τσακωμός και οι φωνές ή οι αψιμαχίες με το έφηβο παιδί απλώς θα κλιμακώσουν την ένταση. Πάρτε βαθιά ανάσα και προσπαθήστε να τηρήσετε απόσταση από το συμβάν πνευματικά και σωματικά, σκεφτείτε οτιδήποτε θα μπορούσε να σας βοηθήσει να ηρεμήσετε.

3. Αγνοήστε τις προσπάθειες να τραβήξει προσοχή

Πίσω από την επιμονή του παιδιού στην έντονη διαφωνία, κρύβεται συχνά η επιθυμία του να ξεφύγει από μια υποχρέωσή του. Όσο διαρκεί ο τσακωμός, τόσο περισσότερο χρόνο κερδίζει με την ελπίδα πως στο τέλος θα έχετε ξεχάσει τι του ζητήσατε. Κάποιες φορές, το να αγνοείτε μια συμπεριφορά όπως ένα άγριο βλέμμα αποφεύγοντας την οπτική επαφή ή την γκρίνια του στα αυτιά σας, ενδεχομένως να αποτελεί την καλύτερη επιλογή.

4. Μην υποχωρήσετε

Μην κάνετε πίσω ακόμα και αν το παιδί σάς κατηγορεί ως τον χειρότερο γονέα ή παραπονιέται ότι του καταστρέφετε τη ζωή. Ενδίδοντας στον συναισθηματικό εκβιασμό θα του περάσετε το λάθος μήνυμα πως μπορεί να επιτύχει ό,τι θέλει ακόμα και με την ασέβεια. Οι κανόνες είναι κανόνες.

5. Μια προειδοποίηση αρκεί

Ξεκαθαρίστε τους κανόνες και τις συνέπειες της παράβασής τους αλλά μία μόνο φορά. Μία προειδοποίηση αρκεί και, εφόσον δεν συμμορφωθεί, θα πρέπει να προχωρήσετε στις ανάλογες «ποινές».

6. Εφαρμόστε την τιμωρία

Αν το παιδί υπερβαίνει τα όρια, βρίζει και επιτίθεται λεκτικά ή απλώς δεν συμμορφώνεται με την προειδοποίηση, εφαρμόστε τις συνέπειες που μπορεί να αφορούν αφαίρεση «προνομίων» όπως π.χ. βόλτα μετά το διάβασμα ή αναθέστε πρόσθετες ευθύνες.

7. Βρείτε μαζί λύση στο πρόβλημα

Αν το έφηβο παιδί αντιμιλά συστηματικά και η παράβαση των ορίων είναι καθημερινό φαινόμενο, ίσως θα πρέπει να ξεκινήσετε μια συζήτηση σχετικά με την έλλειψη σεβασμού. Δώστε του να καταλάβει το λάθος και ζητήστε του να προτείνει στρατηγικές σχετικά με το πώς να διαχειριστείτε αυτή τη συμπεριφορά. Καταστήστε σαφή της σημασία του σεβασμού μεταξύ των ανθρώπων και δείξτε ότι διατίθεστε κι εσείς να προβείτε σε αλλαγές εφόσον υπάρχουν στοιχεία στη συμπεριφορά σας που το ενοχλούν. Επί παραδείγματι, μπορεί να εξεγείρεται όταν ζητάτε επίμονα να καθαρίσει το δωμάτιό του ενόσω παρακολουθεί την αγαπημένη του σειρά.

 ΠΗΓΗ

Από τον απρόσεχτο μαθητή έως την υπερκινητικότητα

πηγη

 

Εάν η έντονη ενεργητικότητα και «απροσεξία» του παιδιού συνεχίσουν να υφίστανται και να δημιουργούν δυσκολίες σε διάφορους τομείς της ζωής του, είναι πολύ πιθανή η διάγνωση της διαταραχής ελλειμματικής προσοχής – υπερκινητικότητας.

"Ο γιος μου συνεχώς χαζεύει"

"Στριφογυρίζει διαρκώς στην καρέκλα του, χάνει το μολύβι από τα χέρια του και δεν συγκεντρώνεται με τίποτα στα μαθήματά του"

"Γίνεται ενοχλητικός και θέλει να είναι όλη την ώρα μέσα στα πόδια μας"

"Κάνουμε 3 ώρες να τελειώσουμε μια άσκηση 10 λεπτών"

"Δε με ακούει"

"Είναι έξυπνος, αλλά βαριέται"

Όλα τα παιδιά, ειδικά τα παιδιά προσχολικής ηλικίας, τείνουν συχνά να μην μπορούν να ελέγξουν τις ορμές τους ή να περιορίσουν την κινητικότητά τους. Εν μέρει, αυτό θεωρείται δικαιολογημένο. Ωστόσο, εάν η έντονη ενεργητικότητα και «απροσεξία» συνεχίσουν να υφίστανται και σε μετέπειτα εξελικτικά στάδια, δημιουργώντας δυσκολίες σε διάφορους τομείς της ζωής του παιδιού, είναι πολύ πιθανό η διάγνωση να είναι ΔΕΠ-Υ. H αιτιολογία της διαταραχής αυτής μπορεί να είναι βιολογική, ψυχολογική ή κοινωνική, ενώ τα βασικά συμπτώματά της είναι τρία: η υπερδραστηριότητα, η απροσεξία και η παρορμητικότητα.

Αναφορικά με την υπερδραστηριότητα, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη πως είναι κάτι το αναμενόμενο στις μικρές ηλικίες. Ωστόσο, ως «υπερκινητικά» χαρακτηρίζονται τα παιδιά που σηκώνονται συνεχώς από τη θέση τους τόσο στο σπίτι, όσο και στο σχολείο, που τρέχουν εδώ κι εκεί ή σκαρφαλώνουν συνεχώς σε αντικείμενα σε ακατάλληλες στιγμές, που δυσκολεύονται να παίξουν με ηρεμία και κουνούν νευρικά τα χέρια και τα πόδια τους.

Η απροσεξία μπορεί να οφείλεται σε διάφορες αιτίες, όπως πλήξη, ονειροπόληση, δυσκολία έργου. Όμως, στα παιδιά με ΔΕΠ-Υ η έλλειψη προσοχής χαρακτηρίζει ποικίλες πτυχές της καθημερινότητάς τους και έχει να κάνει με αντιδράσεις όπως η αδυναμία συγκέντρωσης σε λεπτομέρειες και η απροσεξία στις εργασίες του σχολείου, η αδιαφορία για τις οδηγίες που τους δίνονται σχετικά με καθημερινές ή σχολικές εργασίες, η δυσκολία να οργανώσουν τη δουλειά και τις δραστηριότητές τους. Επιπρόσθετα, τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ τείνουν να ξεχνούν τις καθημερινές υποχρεώσεις τους, να χάνουν πράγματα αναγκαία για την υλοποίηση των εργασιών τους και να αποφεύγουν καθήκοντα που απαιτούν έντονη πνευματική προσπάθεια.

Η παρορμητικότητα αναφέρεται στη δυσκολία του παιδιού να περιμένει τη σειρά του, στο να διακόπτει ή να γίνεται ενοχλητικό στους άλλους, καθώς και στην τάση του να «πετάγεται» δίνοντας απαντήσεις πριν την ολοκλήρωση μιας ερώτησης.

Οι συνέπειες της ΔΕΠ - Υ στην καθημερινότητα του παιδιού:
• Μαθησιακά ελλείμματα και κακή επίδοση στο σχολείο
• Δυσκολίες αναφορικά με τον καλό συντονισμό των κινήσεων, με αποτέλεσμα το παιδί να φαίνεται αδέξιο
• Δυσκολίες αναφορικά με την οργάνωση του γραπτού λόγου, αλλά και της ομιλίας
• Δυσλειτουργίες σε κοινωνικό και συναισθηματικό επίπεδο, με αποτέλεσμα τη μειωμένη ικανότητα για σύναψη και διατήρηση κοινωνικών σχέσεων
• Συχνές συγκρούσεις τόσο στο σπίτι, όσο και στο σχολείο, κυρίως λόγω της αδυναμίας του παιδιού να ελέγξει την παρορμητικότητά του
• Αυξημένο στρες και χαμηλή αυτοεκτίμηση
• Εμφάνιση προβλημάτων στη διαγωγή, προκλητική συμπεριφορά και αδυναμία συμμόρφωσης σε κανόνες

Τι νομίζετε θα ήθελε να πει ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ;
• Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ πουθενά και δυσκολεύομαι να ακούσω μια εντολή
• Όλα είναι μπερδεμένα μέσα στο μυαλό μου και νιώθω σαν να δέχομαι πολλές πληροφορίες ταυτόχρονα
• Δεν μπορώ να ελέγξω τη σκέψη μου και τείνω να μεταπηδώ από το ένα θέμα στο άλλο
• Κουράζομαι εύκολα και πιστεύω πως δεν θα τα καταφέρω
• Όταν μου φωνάζετε ή με μαλώνετε, αποσυντονίζομαι περισσότερο και θυμώνω απίστευτα
• Νιώθω ότι δεν με αγαπάει και δεν με θέλει κανείς
• Όταν με απειλείτε, αναγκάζομαι να λέω περισσότερα ψέματα, γιατί φοβάμαι την τιμωρία
• Όταν μου κάνετε συνέχεια παρατηρήσεις, θέλω να κλείσω τα αυτιά μου
• Μη με συγκρίνετε διαρκώς με τους συμμαθητές μου! Δεν είμαι "κακό παιδί". Είμαι μοναδικός!
• Μη μου κάνετε όλα τα χατίρια. Ζητάω πολλά, γιατί σας δοκιμάζω. Έχω ανάγκη από πρόγραμμα, οργάνωση και όρια
• Θέλω να με αγαπάτε και να είστε περήφανοι για μένα

Πώς μπορώ να βοηθήσω το παιδί με ΔΕΠ - Υ;
Η οργάνωση και η καθημερινή ρουτίνα λειτουργούν ευεργετικά για τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ. Επομένως:
• Φτιάξτε ένα πρόγραμμα με τις καθημερινές δραστηριότητες και υποχρεώσεις του παιδιού και αναρτήστε το σε ένα ορατό σημείο (π.χ. πίνακας ανακοινώσεων στο δωμάτιό του, ψυγείο, κλπ)
• Είναι βοηθητικό να υπενθυμίζετε στο παιδί τι θα ακολουθήσει στη συνέχεια. Έτσι, το παιδί θα είναι πιο ήρεμο
• Δείξτε στο παιδί τρόπους οργάνωσης της μελέτης του
• Επιλέξτε κάποιους βασικούς κανόνες που αναμένετε να τηρεί το παιδί μέσα στο σπίτι και κολλήστε τους σε ένα ευδιάκριτο σημείο. Θυμηθείτε ότι το παιδί με ΔΕΠ-Υ δυσκολεύεται να δομηθεί από μόνο του
• Καθιερώστε μια τακτική επικοινωνία και συνεργασία με τον εκπαιδευτικό του παιδιού σας
• Διατυπώστε με συντομία και σαφήνεια τις εντολές που ζητάτε να ακολουθήσει το παιδί (π.χ. όχι: "μάζεψε το δωμάτιό σου", αλλά: "βάλε τα παιχνίδια σου στο ντουλάπι")
• Μην ξεχνάτε να μιλάτε στο παιδί σας με ηρεμία και σταθερότητα
• Επιβραβεύστε κάθε προσπάθεια του παιδιού να υιοθετήσει μια λειτουργική συμπεριφορά ή να συμμορφωθεί σε έναν κανόνα. Προσπαθήστε να είστε συγκεκριμένοι (π.χ. "μπράβο που περίμενες να τελειώσω με το μαγείρεμα, για να σε βοηθήσω" και όχι: "μπράβο που ήσουν ήσυχος")
• Ενισχύστε το παιδί σας να ασχοληθεί με εξωσχολικές δραστηριότητες που συμβάλουν στην εκτόνωση της ενέργειάς του (π.χ. κολυμβητήριο, ποδόσφαιρο, στίβος, κλπ)
• Αποφύγετε να μιλάτε προσβλητικά ή υποτιμητικά στο παιδί σας μπροστά σε φίλους ή γνωστούς
• Βοηθήστε το παιδί σας να αποκτήσει φίλους και να έχει καλές σχέσεις με τους συμμαθητές του
• Μη διστάσετε να ζητήσετε τη βοήθεια των ειδικών (π.χ. ψυχολόγου, εργοθεραπευτή). Η έγκαιρη διάγνωση της ΔΕΠ - Υ οδηγεί στην αποτελεσματικότερη αντιμετώπισή της, μέσω της εφαρμογής ενός εξατομικευμένου προγράμματος το οποίο στοχεύει στην ολόπλευρη διαχείριση των δυσκολιών του παιδιού

Το ποσοστό των παιδιών που φαίνεται ότι έχουν ΔΕΠ - Υ είναι 3 - 5% περίπου του γενικού πληθυσμού, 80% εκ των οποίων είναι αγόρια. Σύμφωνα με έρευνες το 50 - 70% των παιδιών που διαγνώστηκαν με ΔΕΠ - Υ εξακολουθούν να εμφανίζουν προβλήματα και στην εφηβεία. Επομένως, κρίνεται απαραίτητη η άμεση παρέμβαση, που μάλιστα θα είναι αποκλειστικά σχεδιασμένη για το εκάστοτε παιδί και θα δίνει έμφαση στην ενίσχυση της αυτοεκτίμησής του.

Πηγη

 

 

 

Σειροθέτηση - Υλικό

πηγη

Σειροθέτηση είναι η ικανότητά μας να βάζουμε σε ορισμένη σειρά σκέψεις, σχέδια και γεγονότα. Αναπτύσσοντας την ικανότητα της σειροθέτησης, μπορούμε με ευκολία να εκτελέσουμε μία εντολή, να κάνουμε μία μαθηματική πράξη, να διηγηθούμε μία ιστορία, να οργανώσουμε μία δραστηριότητα, κτλ.

Κατεβάστε τα σε καλή ποιότητα από εδώ:
Σειροθέτηση αριθμών έγχρωμο: https://rebrand.ly/bvp2pe4
Σειροθέτηση αριθμών ασπρόμαυρο: https://rebrand.ly/ilumwwc
Σειροθέτηση μεγεθών έγχρωμο: https://rebrand.ly/ahsbzu4
Σειροθέτηση μεγεθών ασπρόμαυρο: https://rebrand.ly/6dwwbl9

Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής - Υπερκινητικότητα (ΔΕΠΥ) : Οι 3 τύποι της και τα χαρακτηριστικά τους

πηγη

 

«Με λένε Γιάννη και πηγαίνω στη Δ΄ τάξη του Δημοτικού. Κουνάω τα χέρια μου και τα πόδια μου και δεν κάθομαι ήρεμα στην καρέκλα μου. Δεν συγκεντρώνομαι εύκολα και μιλάω πολύ».

«Δυσκολεύομαι να περιμένω τη σειρά μου και διακόπτω συχνά συζητήσεις. Στο σχολείο ξεχνάω ή δεν ακούω τις οδηγίες της δασκάλας. Σηκώνομαι από το θρανίο μου και περπατάω μέσα στην τάξη. Χάνω τα πράγματά μου και δυσκολεύομαι να βάλω σε τάξη τις εργασίες και τις δραστηριότητες μου. Γενικά κουράζομαι και απογοητεύομαι εύκολα. Όλοι μου λένε πως είμαι διαφορετικός από τα άλλα παιδιά γιατί έχω ΔΕΠΥ Γιατί είμαι διαφορετικός από τα άλλα παιδιά;»

Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ένα παιδί με ΔΕΠΥ περιγράφει τον εαυτό του. Εξαιτίας της συμπεριφορά του αυτής συχνά έρχεται σε σύγκρουση με τους γονείς του γιατί, όπως του λένε, είναι διαφορετικός. Οι γονείς, κουρασμένοι από τις συνεχείς παρατηρήσεις των δασκάλων για την ανάρμοστη συμπεριφορά του παιδιού τους, συχνά το αντιμετωπίζουν σαν «προβληματικό».

Τι είναι όμως η ΔΕΠΥ; Πράγματι τα παιδιά με αυτή τη διαταραχή είναι «διαφορετικά»;

Η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής-υπερκινητικότητα (ΔΕΠΥ) γνωστή και ως υπερκινητικό σύνδρομο, είναι η συνηθέστερη νευροσυμπεριφορική διαταραχή της παιδικής ηλικίας. Τα παιδιά εμφανίζουν υπερκινητικές, απρόσεκτες και παρορμητικές συμπεριφορές οι οποίες δεν συνάδουν με την αναπτυξιακή τους ηλικία.

Τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ αρχίζουν συνήθως κατά την πρώιμη παιδική ηλικία και μειώνονται καθώς φτάνουμε στην εφηβεία. Τα παιδιά με ΔΕΠΥ εμφανίζουν μειωμένη προσοχή, υπερκινητικότητα και παρορμητική συμπεριφορά, η οποία είναι πιο έντονη σε παιδιά μικρότερης ηλικίας, δυσκολία στη συγκέντρωση και στην προσοχή, δυσκολία στον έλεγχο παρορμήσεων. Αυτά τα παιδιά παρουσιάζουν επίσης μεγαλύτερη δυσκολία με τη συμμόρφωση, εμφανίζουν ανάρμοστη συμπεριφορά, είναι πιο επιθετικά και βρίσκονται σε κίνδυνο για την ανάπτυξη διαταραχών όπως η αντιθετική προκλητική διαταραχή και η διαταραχή συμπεριφοράς.

Πιο συγκεκριμένα, η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητα χωρίζεται σε τρεις βασικούς τύπους:

1. Απρόσεκτος Τύπος

– Συχνά αποτυγχάνει να συγκεντρώσει την προσoχή σε λεπτομέρειες ή κάνει λάθη απροσεξίας σε σχολικές εργασίες, τη δουλειά ή άλλες δραστηριότητες.

– Συχνά δυσκολεύεται να διατηρήσει την προσοχή σε έργα ή δραστηριότητες παιχνιδιού.

– Συχνά φαίνεται ότι δεν ακούει όταν του απευθύνεται ο λόγος.

– Συχνά δεν ακολουθεί μέχρι τέλους οδηγίες και αποτυγχάνει να διεκπεραιώσει σχολικές εργασίες ή άλλα καθήκοντα που του ανατίθενται στην τάξη ή στο σπίτι.

– Συχνά δυσκολεύεται να οργανώσει δουλειές και δραστηριότητες.

– Συχνά αποφεύγει, αποστρέφεται ή δείχνει απροθυμία να εμπλακεί σε έργα που απαιτούν σταθερή και διαρκή πνευματική προσπάθεια.

– Συχνά χάνει αντικείμενα απαραίτητα για εργασίες ή δραστηριότητες.

– Συχνά διασπάται πολύ εύκολα από εξωτερικά ερεθίσματα.

– Συχνά ξεχνά καθημερινές δραστηριότητες.

2. Υπερκινητικός Τύπος

– Συχνά κινεί νευρικά τα χέρια και τα πόδια ή στριφογυρίζει στη θέση του.

– Συχνά σηκώνεται από τη θέση του μέσα στην τάξη ή σε άλλες περιστάσεις στις οποίες επιβάλλεται να παραμείνει καθισμένο.

– Συχνά τρέχει ή σκαρφαλώνει με τρόπο που δεν ταιριάζει σε χώρους ή περιστάσεις.

– Συχνά δυσκολεύεται να παίζει ή να συμμετέχει ήσυχα σε δραστηριότητες στον ελεύθερό του χρόνο.

– Συχνά βρίσκεται σε διαρκή κίνηση και ενεργεί σαν «κινούμενη μηχανή».

– Συχνά μιλά πολύ και ακατάπαυστα.

3. Παρορμητικός Τύπος

– Συχνά απαντά απερίσκεπτα πριν ολοκληρωθεί η ερώτηση.

– Συχνά δυσκολεύεται να περιμένει τη σειρά του.

– Συχνά διακόπτει ή παρεμβαίνει σε συζητήσεις-δράσεις των άλλων.

Συνοδά χαρακτηριστικά της ΔΕΠΥ

– Συναισθηματική αστάθεια

– Χαμηλή αυτοεκτίμηση

– Αναβλητικότητα

– Βαριέται εύκολα

– Συχνή απογοήτευση

Για να διαγνωστεί ένα παιδί με ΔΕΠΥ θα πρέπει να εμφανίζει 6 ή περισσότερα κριτήρια από κάθε κατηγορία για περισσότερους από 6 μήνες, και κάποια από αυτά να είναι παρόντα πριν την ηλικία των 7 ετών. Η ύπαρξη των συμπτωμάτων αυτών έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της λειτουργικότητας του παιδιού τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο.

ΔΕΠΥ & αναπτυξιακά Στάδια παιδιού

1. Βρεφική-προσχολική ηλικία

Τα πρωταρχικά σημάδια της ΔΕΠΥ μπορεί να γίνουν εμφανή από τη βρεφική ηλικία και να θορυβήσουν τους γονείς. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του βρέφους που παραπέμπουν ευθέως στην πιθανότητα ύπαρξης ΔΕΠΥ. Παρόλα αυτά, έρευνες έχουν δείξει ότι το 60% των παιδιών που διαγνώστηκαν στην παιδική ηλικία με ΔΕΠΥ ήταν υπερβολικά ανήσυχα ως μωρά και χαρακτηρίζονταν ως δύσκολα βρέφη. Ως βρέφη παρουσίαζαν δυσκολίες στις διατροφικές τους συνήθειες, δυσκολία στη μετάβαση από το γάλα στη στερεά τροφή και ασταθές ωράριο ύπνου, έντονο κλάμα χωρίς προφανή λόγο και αυξημένα επίπεδα κινητικής δραστηριότητας. Επιπρόσθετα, άργησαν να μιλήσουν και άργησαν να αποκτήσουν έλεγχο των σφιγκτήρων.

Τα πρώτα σημάδια τη διαταραχής εμφανίζονται από την νηπιακή ηλικία. Ειδικότερα, τα παιδιά αυτή της ηλικίας συχνά εμφανίζουν δυσκολίες στον συντονισμό των κινήσεών τους και αδεξιότητα. Εξαιτίας της παρορμητικότητάς τους έχουν περισσότερα ατυχήματα από άλλα παιδιά και χρειάζονται μεγαλύτερη επίβλεψη. Συνήθως αθετούν τους κανόνες που θέτουν οι γονείς ή οι νηπιαγωγοί. Εμφανίζουν καθυστέρηση στην ανάπτυξη του λόγου, όπως δυσκολίες στην άρθρωση και στη δομή του προφορικού λόγου.

2. Σχολική ηλικία

Η ΔΕΠΥ γίνεται πιο εμφανής στη σχολική ηλικία, όπου οι απαιτήσεις στο σχολείο αυξάνονται, το ίδιο και ο χρόνος που το παιδί πρέπει να μείνει συγκεντρωμένο και ακίνητο στην καρέκλα του. Τα παιδιά με ΔΕΠΥ σε αυτή την ηλικία παρουσιάζουν μαθησιακές δυσκολίες (ανάγνωση, μαθηματικά, ορθογραφία), είναι ασυνεπή στις υποχρεώσεις τους λόγω έλλειψης κινήτρων και παρορμητικής συμπεριφοράς. Επίσης, βιώνουν συνεχείς εμπειρίες αποτυχίας στο σχολείο, παρουσιάζουν χαμηλό αυτοέλεγχο και χαμηλή αυτοεκτίμηση. Τέλος, δεν είναι αποδεκτά στις παρέες των συνομηλίκων τους λόγω κακής χρήσης των κοινωνικών δεξιοτήτων και επιθετικότητας.

3. Εφηβεία

Στην εφηβεία συνήθως η υπερκινητικότητα και η παρορμητικότητα υποχωρεί και παραμένει η διάσπαση προσοχής. Τα βασικά χαρακτηριστικά των εφήβων με ΔΕΠΥ είναι η αίσθηση μόνιμης ανησυχίας, η χαμηλή αυτοεκτίμηση, η κατάθλιψη, η σχολική αποτυχία (συχνά εγκατάλειψη σχολείου), έντονα ακαδημαϊκά προβλήματα, εμπλοκή σε καβγάδες, παραβατικότητα, τα οποία είναι πιο εμφανή στο σχολείο.

Συμβουλές προς γονείς

Οι γονείς των παιδιών που έχουν ΔΕΠΥ συνήθως δυσκολεύονται να αποδεχθούν τη διάγνωση γιατί θεωρούν ότι το παιδί τους δεν είναι φυσιολογικό. Απενοχοποιήστε τον εαυτό σας και το παιδί σας, δεν ευθύνεστε για την ύπαρξη της ΔΕΠΥ. Πολύ βοηθητικό για τα παιδιά με ΔΕΠΥ είναι να έχουν οργανωμένο πρόγραμμα με ξεκάθαρους κανόνες και ρουτίνες, που το παιδί τα γνωρίζει εκ των προτέρων. Κάντε τις ασχολίες του ενδιαφέρουσες και κάντε συχνά διαλείμματα κατά τη διάρκεια μια δύσκολης δραστηριότητας. Εστιάστε στην επιθυμητή συμπεριφορά και επιβραβεύστε την καλή συμπεριφορά. Να είστε ακριβείς σε αυτό που ζητάτε και οι απαιτήσεις σας να είναι προσαρμοσμένες στις ικανότητες του παιδιού. Ασκήσεις υπευθυνότητας και οργάνωσης πρέπει να αποτελούν μέρος της καθημερινότητας των παιδιών (λίστα με ψώνια στο σούπερ μάρκετ, επιλογή από το προηγούμενο βράδυ των ρούχων, προετοιμασία τσάντας με βάση το πρόγραμμά του). Βοηθήστε το παιδί να κοινωνικοποιηθεί και να κάνει φίλους, είναι σημαντικοί. Και το πιο σημαντικό, αγαπήστε και αποδεχτείτε το παιδί σας με ΔΕΠΥ.

Πηγη

Ασκήσεις Μνήμης Συγκέντρωσης και Προσοχής

πηγη

 Ασκήσεις Μνήμης Συγκέντρωσης και Προσοχής

Στην γνωστική ανάπτυξη του παιδιού η συγκέντρωση/προσοχή, η μνήμη και η ανάπτυξη των μαθησιακών δεξιοτήτων αλληλοεξαρτώνται και αναπτύσσονται αρκετές φορές παράπλευρα.
Μέσα από τις παρακάτω ασκήσεις στόχος είναι η αύξηση της ικανότητας συγκέντρωσης/προσοχής και παρατηρητικότητας, κάτι που με την σειρά του θα υποβοηθήσει και την μνημονική ικανότητα του
παιδιού. 

Συνεχίστε εδώ με τα φύλλα εργασίας

Πηγη

«Είμαι δυσλεκτική, με θεωρούσαν τελευταία στην τάξη, όμως αποφοίτησα και έγινα παιδαγωγός»

πηγη

 

«Είμαι δυσλεκτική, με θεωρούσαν τελευταία στην τάξη, όμως αποφοίτησα και έγινα παιδαγωγός»

Η διατριβή της ήταν – τι άλλο πάνω στη δυσλεξία- και είχε θέμα «Δίνοντας φωνή στα συναισθήματα – οι συναισθηματικές πτυχές του δυσλεκτικού παιδιού».

Η νεαρή γυναίκα στέλνει ένα μήνυμα προς όλους όσους θεωρούν ελάττωμα οποιαδήποτε μαθησιακή δυσκολία και στηρίζει αυτούς τους ανθρώπους, τονίζοντας, πως αν υπάρχει θέληση γίνονται θαύματα.

«Με λένε Martina, ζω στο Vignanello, στην επαρχία Viterbo και… ευτυχώς είμαι δυσλεκτική!

Ο δικός μας κόσμος είναι πολύπλοκος και πολλοί δεν τον καταλαβαίνουν, γιατί στα μάτια των άλλων φαινόμαστε πάντα διαφορετικοί. Πάντα πίστευα, ότι ο καθένας μας έχει εμπόδια να ξεπεράσει, μερικές φορές το να τα ξεπεράσει μπορεί να φαίνεται δύσκολο, τουλάχιστον έτσι ήταν για μένα.

Από παιδί είχα μέσα μου ένα τέρας, σαν μια τρύπα στο στομάχι μου, που γεννήθηκε από τη δυσλεξία μου και τις διάφορες μαθησιακές δυσκολίες που είχα από την πρώτη δημοτικού. Όλα αυτά τα χρόνια πάντα μου έλεγαν ότι ήμουν ένα έξυπνο αλλά πολύ τεμπέλικο κopίτσι. Στο σχολείο πάντα με έβλεπαν ως την τελευταία στην τάξη, έπαιρνα πάντα κακή βαθμολογία, πάντα έφευγα με τον ελάχιστο βαθμό και επίσης με παραμελούσαν τόσο οι καθηγητές όσο και οι συμμαθητές.

Μέσα μου ένιωθα τόσες αρνητικές διαθέσεις, που δεν έβρισκα καν τις λέξεις για να περιγράψω το σωστό συναίσθημα. Αποφάσισα να γραφτώ στο πανεπιστήμιο παρόλο που μου είπαν ότι θα ήταν πολύ δύσκολο για μένα, αλλά η επιθυμία μου να κάνω κάτι ήταν πάντα μεγάλη, οπότε ξεκίνησα ένα ταξίδι τριών ετών που αποδείχτηκε υπέροχο.

Από εκείνη τη στιγμή, η τρύπα στο στομάχι μου που είχα άρχισε να γεμίζει με όμορφες αισθήσεις και ικανοποιήσεις.

Ξεκίνησα αναλύοντας τον εαυτό μου και βάζω όλες τις δυνατότητές μου σε δράση, φτάνοντας σε αυτή την ξεχωριστή μέρα. Δυστυχώς, δεν πιστεύουν όλοι οι δυσλεξικοί μαθητές στα όνειρά τους, πολλοί από αυτούς αισθάνονται απογοητευμένοι είτε για την βαθμολογία είτε για τους καθηγητές ή απλώς επειδή βιώνουν συναισθήματα που τους εμποδίζουν να αντιμετωπίσουν τη χρονιά ήρεμα.

Προσωπικά γνωρίζω ότι υπήρξαν πολλές δυσκολίες που αντιμετώπισα στα σχολικά μου χρόνια και πίσω από όλες μου τις δυσκολίες υπήρχε πάντα ένα συναίσθημα.

Πάντα μου έλεγαν ότι το λύκειο δεν ήταν για μένα και ότι δεν θα μπορούσα να πάω στο πανεπιστήμιο, αλλά παρά τα δάκρυα και τις στιγμές απελπισίας, πάντα ακολουθούσα το δικό μου δρόμο. Αν κάτι κατάλαβα στις σπουδές μου, είναι ότι το να είσαι δυσλεκτικός δεν σημαίνει να χάνεις, αλλά να έχεις τις ίδιες δεξιότητες με άλλους και για να κερδίσεις οποιαδήποτε μάχη χρειάζεται απλώς να βρεις τη δική σου στρατηγική. Χάρη στη δυσλεξία σήμερα κέρδισα τη μεγαλύτερη μάχη, αυτή με τον εαυτό μου, φτάνοντας στο μεγαλύτερο όνειρό μου: να γίνω μελλοντικός παιδαγωγός».

Πηγή

 

«δεν θέλω να διαβάσω», τι απαντάμε;

πηγη

 Όταν το παιδί σας δεν θέλει διαβάσει, να τι μπορείτε να του πείτε. 

«Δεν θέλω να διαβάσω!». Αυτή τη φράση θα την ακούσουν πολλές φορές κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς οι γονείς από τα παιδιά τους χωρίς να είναι σίγουροι πώς θα πρέπει να αντιδράσουν.

Πριν αρχίσουν οι αψιμαχίες και οι τσακωμοί, δείτε πώς οι ειδικοί προτείνουν στους γονείς να απαντήσουν.

Σε δυσκολεύει κάτι;

Όταν τα παιδιά λένε ότι δεν θέλουν να διαβάσουν, το πρώτο πράγμα που συνιστά στους γονείς η Melissa Taylor, συγγραφέας του Book Love: Help Your Child Grow from Reluctant to Enthussiastic Reader , είναι να καταλάβουν τι κρύβεται πίσω από την απροθυμία. Οι αδιάγνωστες μαθησιακές δυσκολίες για παράδειγμα, μπορεί να εκδηλωθούν ως απροθυμία και ο δάσκαλος είναι εκείνος που σε πρώτη φάση μπορεί να βοηθήσει για το αν πρέπει να υπάρξει εξειδικευμένη αξιολόγηση και υποστήριξη.

Θέλεις να κάνεις ένα διάλειμμα;

Όταν το παιδί σας δεν θέλει να διαβάσει, η Jane Bluestein, συγγραφέας του The Win-Win Classroom , προσφέρει τις ακόλουθες επιλογές: «Πόσες σελίδες πιστεύεις ότι μπορείς να διαβάσεις πριν κάνεις ένα διάλειμμα;» ή «Θέλεις να κάνεις ένα διάλειμμα και μετά να καθίσεις να διαβάσεις;».

Σύμφωνα με την ίδια, εάν το παιδί σας πρέπει να διαβάσει κάτι που δεν το ενδιαφέρει ρυθμίστε ένα χρονόμετρο επιτρέποντάς του 10 λεπτα διαλείμματα.

Θέλεις να σε βοηθήσω;

Αν το παιδί δυσκολεύεται με μια εργασία ή δεν μπορεί να μάθει ένα μάθημα, βοηθήστε το με προθυμία. « Ακόμα κι αν χρειαστεί να του διαβάσετε φωναχτά το μάθημα, μη διστάσετε να το κάνετε», λέει η συγγραφέας του Readicide, Kelly Gallagher.

Μπορείς να τα καταφέρεις

Όταν τα παιδιά λένε ότι το διάβασμα είναι βαρετό ή δεν τους αρέσει διαβάστε ανάμεσα στις γραμμές. Αυτό που μπορεί πραγματικά να λένε είναι: «Φοβάμαι ότι δεν είμαι καλή/ός στο διάβασμα», λέει η Carol Dweck, συγγραφέας του Mindset . «Αν διδάξουμε στα παιδιά ότι δεξιότητες όπως το διάβασμα είναι πράγματα στα οποία γίνεσαι καλύτερος με την πάροδο του χρόνου». Μπορείτε να καλλιεργήσετε αυτή τη νοοτροπία εξηγώντας του ότι με εξάσκηση και δουλειά θα δει άμεσα αποτελέσματα.

Πηγη

 

 

28 Οκτωβρίου - Ιδέες για κατασκευές

 28 Οκτωβρίου - Ιδέες για Κατασκευές

πηγη

πηγη

πηγη

πηγη

πηγη

3 απλές τεχνικές διαχείρισης άγχους.

πηγη

 

Μια απλή και αποτελεσματική τεχνική που βοηθά στην καταπολέμηση του άγχους, η ενσυνειδητότητα, έχει γίνει πρόσφατα πολύ δημοφιλής. Η ενσυνειδητότητα, όπως και ο διαλογισμός, είναι μεταξύ άλλων και τρόποι αντιμετώπισης άγχους, αφού αποτελούν έναν τρόπο διαχείρισης των σκέψεων και των βιωμάτων μας, έτσι ώστε να μην τους επιτρέπουμε να μας καταβάλλουν. Αυτό που διαφοροποιεί τις καθημερινές ασκήσεις ενσυνειδητότητας με τον διαλογισμό, είναι ότι εστιάζουν στο παρόν: η πλήρης συγκέντρωση στο άμεσο περιβάλλον μας, η φυσική μας αντίδραση σε αυτό και η συγκέντρωση στις σκέψεις μας την ώρα που τις κάνουμε.

Ωστόσο, η σωστή πρακτική εφαρμογή της ενσυνειδητότητας μπορεί να αποδειχτεί ιδιαίτερα δύσκολη, δεδομένου ότι υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη τεχνικών και, πολύ συχνά, δεν ξέρουμε από πού και πώς να ξεκινήσουμε. Για να σας βοηθήσουμε να ξεπεράσετε το εμπόδιο των επιλογών, έχουμε επιλέξει τρεις απλές καθημερινές ασκήσεις κατά του άγχους για αρχάριους, για να τις δοκιμάσετε.

1.  ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ

Μία καλή αρχή για την επίτευξη της ενσυνειδητότητας, η οποία συγκαταλέγεται στις τεχνικές διαχείρισης άγχους, είναι η προσεκτική παρατήρηση. Μέσα από αυτήν μπορείτε να αντιληφθείτε καλύτερα το άμεσο περιβάλλον σας, και μέσα από αυτή τη νέα αντίληψη, να εστιάσετε στις σκέψεις σας.

Επιλέγετε ένα αντικείμενο για να εστιάσετε, οποιοδήποτε, αρκεί να είναι ένα φυσικό αντικείμενο, όπως ένα φυτό ή ένα σύννεφο. Κοιτάζετε επίμονα το αντικείμενο αυτό για δύο λεπτά σε απόλυτη σιωπή. Προσπαθείτε να παρατηρήσετε οτιδήποτε μπορείτε σχετικά με αυτό – το σχήμα, το χρώμα, το φως που πέφτει στα διάφορα σημεία του. Φανταστείτε τον εαυτό σας να το αγγίζει και να νιώθει τις διαφορετικές του υφές.

Η άσκηση αυτή εκπαιδεύει το μυαλό να μπορεί να εστιάζει λεπτομερώς σε ένα πράγμα. Εφαρμόζοντάς την καθημερινά, για μερικές εβδομάδες, μπορείτε να βοηθήσετε τον εαυτό σας να αντιμετωπίσει το άγχος, ακόμη και να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τον κόσμο! 

2.  ΑΚΟΥΜΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΑΣ

Μία απλή άσκηση ενσυνειδητότητας, και τρόπος για την καταπολέμηση του άγχους που μπορούμε να την κάνουμε ακόμη και κατά τη διάρκεια μίας γεμάτης και απαιτητικής μέρας: βρίσκουμε ένα μουσικό κομμάτι που δεν έχουμε ακούσει ποτέ, και το βάζουμε να παίξει. Είναι προτιμότερο να επιλέξουμε ένα κομμάτι κλασικής μουσικής, ορχηστρικής ή ηλεκτρονικής και όχι ένα κομμάτι με στίχους που μπορεί να μας αποπροσανατολίσει.

Ακούμε τη μουσική σε απόλυτη ηρεμία και εστιάζουμε την προσοχή μας μόνο στο άκουσμα της κάθε νότας χωριστά, δίνοντας έμφαση στα διαφορετικά μουσικά στρώματα και υφές. Προσπαθούμε να μη σκεφτούμε εάν μας αρέσει ή όχι: αφηνόμαστε, απλώς, στον μουσικό πλούτο. Εάν το νιώσουμε, τότε χορεύουμε ή κινούμαστε κατά βούληση.

Αυτή η καθημερινή πρακτική ενσυνειδητότητας είναι μία από τις πιο ευχάριστες τεχνικές διαχείρισης άγχους και από τις πιο αγαπημένες μας, καθώς μας βοηθά να εστιάσουμε στην ακοή μας και να ακούσουμε τον κόσμο από την αρχή! 

3.  ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΩ ΤΟ ΑΓΧΟΣ; ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ! ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΤΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΝΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ

Το περπάτημα αποτελεί μία σπουδαία επιλογή άσκησης ενσυνειδητότητας για αυτούς που δυσκολεύονται να μείνουν ακίνητοι ή δεν μπορούν να κατανοήσουν γιατί να επιδοθούν σε μία στατική μορφή διαλογισμού.

Το περπάτημα αποδίδει καλύτερα εάν γίνεται σε ένα ήρεμο, φυσικό περιβάλλον, αλλά ακόμη και αν περνάτε από πολυσύχναστους δρόμους για να πάτε στη δουλειά, δε θα έβλαπτε καθόλου να προσπαθήσετε να κάνετε την άσκηση που ακολουθεί, και, ταυτόχρονα, να δώσετε μια ουσιαστική απάντηση στο «τι να κάνω όταν έχω άγχος;»:

Ξεκινάτε, εστιάζοντας την προσοχή σας στα πόδια σας, και νιώθετε πώς το βάρος αλλάζει καθώς βηματίζετε. Έπειτα, στρέφετε βαθμιαία την προσοχή σας στο σώμα σας, για να νιώσετε πώς επηρεάζεται το κάθε μέρος του σώματός σας από κάθε κίνηση. Τέλος, εστιάζετε  την προσοχή σας στην αναπνοή σας, εισπνέοντας και εκπνέοντας αργά. Το περπάτημα με αυτόν τον τρόπο, εκτός από μία καλή άσκηση για το σώμα, συγκαταλέγεται στις ασκήσεις κατά του άγχους. 

Τρεις ασκήσεις ενσυνειδητότητας – τρεις απλοί τρόποι αντιμετώπισης του άγχους

Αυτές οι τρεις ασκήσεις, είναι μερικές από τις πιο αγαπημένες μας ασκήσεις ενσυνειδητότητας για αρχαρίους, και τρεις ιδανικοί τρόποι αντιμετώπισης άγχους. Ενδεχομένως να είναι δύσκολο να τις κάνετε σωστά από την αρχή, ωστόσο, το κλειδί της επιτυχίας είναι να συνεχίζετε την εξάσκηση. Βρείτε την τεχνική ενσυνειδητότητας που σας ταιριάζει και εξασκηθείτε καθημερινά για δύο εβδομάδες. Έπειτα από λίγο καιρό, θα διαπιστώσετε ότι έχετε βρει την απάντηση στο «πώς αντιμετωπίζω το άγχος;»!

Πηγη

Διάσπαση Προσοχής μέσα στην τάξη (Πλούσιο υλικό)

πηγη

 

Αναγνώριση και εντοπισμός της ΔΕΠΥ στη σχολική τάξη 

Πριν τον σχεδιασμό οποιουδήποτε προγράμματος παρέμβασης, είναι σημαντικό ο εκπαιδευτικός, αλλά και όλη η σχολική μονάδα, να ενημερωθεί για το τι είναι η ΔΕΠΥ, ποιες είναι οι παράμετροί της, πώς επηρεάζει τη συμπεριφορά και τον τρόπο μάθησης του παιδιού, ποιες είναι οι ανησυχητικές συμπεριφορές, ποια η συχνότητα εμφάνισής τους και τι τις πυροδοτεί.

ΔΕΠΥ και σχολική τάξη

Όταν ο εκπαιδευτικός γνωρίζει ότι οι μαθητές του αντιμετωπίζουν συγκεκριμένες δυσκολίες λόγω ΔΕΠΥ, θα αποφύγει να αποδώσει τις συμπεριφορές τους σε λάθος αιτίες και επιπλέον θα είναι σε θέση να σχεδιάσει το κατάλληλο πρόγραμμα παρέμβασης.

Ο εκπαιδευτικός πρέπει να έχει πάντα κατά νου ότι η ΔΕΠΥ δεν είναι η δικαιολογία της συμπεριφοράς αλλά η αιτία της. Αυτή η διαταραχή δεν οφείλεται σε έλλειψη δεξιοτήτων ή ικανοτήτων. Το παιδί με ΔΕΠΥ γνωρίζει τι πρέπει να κάνει, αλλά δεν είναι σε θέση να το εφαρμόσει.

 

Ο εκπαιδευτικός χρειάζεται επίσης να θυμάται ότι κάποιες από τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ μπορεί να υποχωρήσουν, αλλά δε θα εξαφανιστούν, εφόσον πρόεκται για μια διά βίου κατάσταση. Εκτός από τη διαχείριση των βασικών συμπτωμάτων της διαταραχής, ο εκπαιδευτικός πρέπει να έχει στόχο και την ελαχιστοποίηση των δευτερογενών συνεπειών της, όπως είναι η ακαδημαϊκή αποτυχία, η απόσυρση, η κοινωνική απομόνωση του παιδιού κ.λπ.

Γι' αυτό είναι σημαντικό να παρέχει στον μαθητή με ΔΕΠΥ μια καθημερινή ρουτίνα στο πρόγραμμά του, να τον διευκολύνει στο ακαδημαϊκό του έργο και να του προσφέρει περισσότερη δομή και συχνότερη ενίσχυση.

Οι πεποιθήσεις, οι στάσεις και οι αντιλήψεις του εκπαιδευτικού αποτελούν καθοριστικό παράγοντα για την επιτυχή εφαρμογή ενός προγράμματος παρέμβασης. Ο εκπαιδευτικός πρέπει να είναι ενήμερος όχι μόνο για τη φύση της διαταραχής, αλλα να γνωρίζει επίσης τα κατάλληλα προγράμματα διαχείρισης της συμπεριφοράς των μαθητών με ΔΕΠΥ.

Το κλειδί για την επιτυχημένη εφαρμογή τέτοιων προγραμμάτων είναι να αντιμετωπίζει ο εκπαιδευτικός τη ΔΕΠΥ ως μια ευκαιρία - πρόκληση για τη δοκιμή νέων μοντέλων διδασκαλίας και νέων τρόπων προσέγγισης της εκπαιδευτικής πράξης.

Συμπεριφορές που υποδηλώνουν ΔΕΠΥ

Υπάρχουν κάποιες συγκεκριμένες συμπεριφορές που εκδηλώνει συνήθως ένας μαθητής με ΔΕΠΥ μέσα στη σχολική τάξη, οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν τον εκπαιδευτικό να εντοπίσει και να αναγνωρίσει τη διαταραχή.

Πιο αναλυτικά, ο μαθητής με ΔΕΠΥ:

• Μιλάει-φλυαρεί πολύ.
• Δεν περιμένει τη σειρά του.
• Ενοχλεί τους διπλανούς του συμμαθητές.
• Διακόπτει τους άλλους, απαντά χωρίς να ερωτηθεί ή προτού ολοκληρωθεί η ερώτηση.
• Σηκώνεται πολύ συχνά από τη θέση του ή στριφογυρίζει συνεχώς στο κάθισμά του.
• Χάνει τα προσωπικά του αντικείμενα.
• Δε σημειώνει τις εργασίες για την επόμενη μέρα ή ξεχνά να τις κάνει.
• Αποφεύγει τις απαιτητικές εργασίες.
• Οι εργασίες του είναι ανοργάνωτες και δυσκολεύεται να τις ολοκληρώσει.
• Κάνει λάθη απροσεξίας.
• Ονειροπολεί-αφαιρείται πολύ συχνά.
• Μοιάζει να μην κατανοεί όλες τις οδηγίες ή δε δίνει προσοχή στις λεπτομέρειες.
• Απαιτείται προσπάθεια για την προσέλκυση της προσοχής του.
• Αρχίζει και τελειώνει τις εργασίες τελευταίος.
• Δυσκολεύεται να συνεργαστεί με τους συμμαθητές του και να συμμετάσχει σε ομαδικά παιχνίδια.
• Τρέχει συνεχώς στα διαλείμματα, σκαρφαλώνει και είναι επιρρεπής σε ατυχήματα.

Ας σημειωθεί ότι ο μαθητής δεν είναι απαραίτητο  να εκδηλώνει όλα τα παραπάνω συμπτώματα, αφού η συμπτωματολογία εξαρτάται από τον υποτύπο της διαταραχής. Η ικανότητα του εκπαιδευτικού να εντοπίσει μαθητές με ΔΕΠΥ θα επιτρέψει την έγκαιρη και ορθή διάγνωση.

Διαχείριση ΔΕΠΥ από εκπαιδευτικούς

Ο εκπαιδευτικός έχει τη δυνατότητα να συλλέξει πληροφορίες για τη σχολική ζωή του μαθητή μέσω της παρατήρησης. Για τον σκοπό αυτό μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα ημερολόγιο αναστοχασμού: πρόκειται για ένα φυσικό ή ηλεκτρονικό μέσο καταγραφής των σημαντικών γεγονότων που αοφορύν τον μαθητή με ΔΕΠΥ. Σε αυτό ο εκπαιδευτικός μπορεί να καταγράψει σκέψεις, ιδέες και γνώμες, τις οποίες θα μελετήσει και θα επεξεργασετεί σε μετεγενέστερο χρόνο με πιο διεισδυτικό και κριτικό τρόπο.

Με αυτό τον τρόπο οι υποθέσεις και οι αντιλήψεις του δεν επηρεάζονται από τη συναισθηματική φόρτιση της στιγμής. Επιπροσθέτως οι σημειώσεις του θα αποτελέσουν σημαντική πηγή πληροφοριών για τους γονείς και όλους τους ειδικούς που εμπλέκονται στα προγράμματα παρέμβασης για το παιδί. Αυτό το εργαλείο καταγραφής όμως απαιτεί συνέπεια από την πλευρά του εκπαιδευτικού.

Για τον κατάλληλο σχεδιασμό της διδασκαλίες ο εκπαιδευτικός χρειάζεται να δώσει έμφαση σε δύο βασικούς άξονες: στον μαθητή και στο αναλυτικό πρόγραμμα.

Σε ό,τι αφορά τον μαθητή, ο εκπαιδευτικός χρειάζεται να λάβει υπόψη του τρεις επιμέρους διαστάσεις: την ετοιμότητά του, ή αλλιώς το επίπεδο επίδοσης, τα ενδιαφέροντά του και τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο μαθαίνει.

Αντίστοιχα, σε ό,τι αφορά το αναλυτικό πρόγραμμα, πρέπει και πάλι να δώσει έμφαση σε τρεις επιμέρους διαστάσεις: στο περιεχόμενο (τι διδάσκω και τον τρόπο πρόσβασης στο τι διδάσκω), στην επεξεργασία του περιεχομένου και στο τελικό προϊόν (επιλογή ποικίλων τρόπων αξιολόγησης και παρουσίασης του τελικού προϊόντος).

Πριν το σχεδιασμό ενός προγράμματος παρέμβασης, ο εκπαιδευτικός είναι σημαντικό να καταγράψει τόσο τα δυνατά σημεία όσο και τις μαθησιακές αδυναμίες αι τις δυσλειτουργικές συμπεριφορές του μαθητή.

Σχέδιο παρέμβασης ΔΕΠΥ

Έχοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, θα είναι σε θέση να σχεδιασει ένα αποτελεσματικό σχέδιο παρέμβασης για το παιδί με ΔΕΠΥ ακολουθώντας τα παρακάτω βήματα:

• Καθορισμός συμπεριφοράς στόχου
• Ανάπτυξη σχεδίου δράσης
• Παρακολούθηση - αξιολόγηση της προόδου και της παρέμβασης

Η στοχοθεσία πρέπει να είναι εξατομικευμένη και να λαμβάνει υπόψη το μαθησιακό προφίλ συμπεριφοράς του μαθητή. Οι στόχοι είναι απαραίτητο να εστιάζουν στην απάλειψη όλων αυτών που εμποδίζουν την ακαδημαϊκή επίδοση του μαθητή και την κοινωνική του ανάπτυξη. Η αξιολόγηση πρέπει να είναι μια συνεχής διαδικασία, να μην αφορά μόνο το τελικό προϊόν και να μην εστιάζει αποκλειστικά στις αδυναμίες του μαθητή.

Καλό είναι να εφαρμόζεται με πολλούς και διαφορετικος τρόπους, όπως με αυτοξιολογήσεις του μαθητή και με άτυπες αξιολογήσεις της συμπεριφοράς. Επίσης, η αξιολόγηση δεν πρέπει να εστιάζει στο αποτέλεσμα, αλλά να επεκτείνεται και στη διαδικασία την οποία ακολούθησε ο μαθητής.

Τόσο ο καθορισμός των στόχων, οι τομείς και οι τεχνικές παρέμβασης, όσο και τα αξιολογητικά μέσα πρέπει να είναι καταγεγραμμένα στο Εξατομικευμένο Πρόγραμμα Εκπαίδευσης (ΕΠΕ).

Το παρόν άρθρο αποτελεί αδειοδοτημένο απόσπασμα από το βιβλίο ΔΕΠΥράζει που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο.

Πηγη 

ΠΛΟΥΣΙΟ ΥΛΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΕΠΥ 

Τι γνωρίζουν και τι νομίζουν ότι γνωρίζουν οι εκπαιδευτικοί για τη ΔΕΠΥ

Οδηγός εξατομικευμένου εκπαιδευτικού προγράμματος (ΕΕΠ) για μαθητές
με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ)

ΔΕΠΥ - ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ

ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ-ΥΠΕΡΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
Οδηγίες για εκπαιδευτικούς