Ειδική Διαπαιδαγώγηση : Meltdown εκτός σπιτιού: Όταν τα βλέμματα των άλλων γίνονται δεύτερη δυσκολία

26/8/26

Meltdown εκτός σπιτιού: Όταν τα βλέμματα των άλλων γίνονται δεύτερη δυσκολία

Ένα meltdown στο σπίτι είναι δύσκολο. Ένα meltdown στο σούπερ μάρκετ, στα μέσα μεταφοράς ή σε ένα οικογενειακό τραπέζι μπορεί να γίνει ακόμη δυσκολότερο, επειδή ο γονέας δεν χρειάζεται μόνο να βοηθήσει το παιδί· αισθάνεται ότι πρέπει ταυτόχρονα να αντιμετωπίσει και το περιβάλλον.

«Γιατί δεν το μαζεύεις;» «Είναι κακομαθημένο». «Αν ήταν δικό μου παιδί…». Ένα βλέμμα ή ένα σχόλιο μπορεί να αυξήσει σημαντικά το άγχος του γονέα.

Εκείνη τη στιγμή, όμως, η προτεραιότητα δεν είναι να εκπαιδεύσουμε τους περαστικούς. Είναι να βοηθήσουμε το παιδί.

Αν υπάρχει δυνατότητα, απομακρυνόμαστε από το ερέθισμα. Πηγαίνουμε σε πιο ήσυχο σημείο, μειώνουμε τις απαιτήσεις και χρησιμοποιούμε όσο το δυνατόν λιγότερα λόγια.

Δεν χρειάζεται να απολογούμαστε σε όλους. Μια απλή φράση όπως «Το παιδί χρειάζεται λίγο χρόνο, ευχαριστώ» μπορεί να είναι αρκετή.

Αν κάποιος επιμένει, έχουμε δικαίωμα να θέσουμε όριο: «Δεν χρειάζομαι βοήθεια αυτή τη στιγμή». Δεν είναι υποχρέωση του γονέα να εξηγήσει τη διάγνωση ή την αναπηρία του παιδιού σε έναν άγνωστο.

Μετά το περιστατικό, δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζεται ως αποτυχία. Μπορεί να αποτελέσει πληροφορία: Τι προηγήθηκε; Υπήρχε θόρυβος; Πείνα; Κούραση; Αναμονή; Απρόβλεπτη αλλαγή;

Η πρόληψη για την επόμενη φορά μπορεί να ξεκινήσει από αυτές τις πληροφορίες.

Η Συμβουλή του Ειδικού: Όταν συμβαίνει ένα meltdown δημόσια, θυμηθείτε: δεν χρειάζεται να αποδείξετε σε κανέναν ότι είστε «καλός γονέας». Χρειάζεται να είστε διαθέσιμος στο παιδί σας.

Βιβλιογραφία

Dunn, W. (2007). Sensory processing and participation.
World Health Organization. ICF – International Classification of Functioning, Disability and Health.
National Autistic Society. Guidance on meltdowns and sensory overload.