27/12/24

Παιδιά και συγκέντρωση: Σύντομος οδηγός για να την ενδυναμώσουν

Avatars-3D kid avatar young boy with blonde hair in a blue hoodie
πηγη

 

Η περιέργεια είναι χαρακτηριστικό των νηπίων. Θέλουν να αγγίζουν, να κρατούν και να γεύονται οτιδήποτε βλέπουν. Κι ενώ μπορεί να φαίνονται συγκεντρωμένα στο παιδικό τους βιβλιαράκι τη μία στιγμή, πολύ σύντομα θα διαπιστώσετε ότι θα το αφήσουν και θα αναζητήσουν μια νέα συγκίνηση. Αυτό οφείλεται στο περιορισμένο διάστημα συγκέντρωσης που μπορεί να είναι λιγότερο και από 15 λεπτά. Πώς μπορείτε λοιπόν να βοηθήσετε το παιδί να έχει καλύτερη συγκέντρωση, ήδη από τη βρεφική ηλικία;

Εστιάστε την προσοχή σας στα παιχνίδια του

Το μωρό σας θα δώσει μεγαλύτερη προσοχή στα παιχνίδια του αν δείξετε και εσείς την ανάλογη προσοχή. Ο τρόπος με τον οποίο ανταποκρίνεστε όταν το μωρό σας παίζει θα το συνεπάρει ώστε να συμμετέχει στο παιχνίδι και στη διαδικασία, πρακτική που θα συμβάλει στην βελτίωση του εύρους προσοχής. Το πώς αντιδράτε πρακτικά καθώς παίζετε, επηρεάζει το βρέφος σας και, ως εκ τούτου, είναι απαραίτητο να έχετε οπτική επαφή με το μωρό σας όσο παίζει.

Βρείτε τι του αρέσει

Τα βρέφη έχουν δραστηριότητες που τους αρέσουν, γεγονός που μπορεί να το έχετε παρατηρήσει, παρά την τρυφερή τους ηλικία. Για παράδειγμα, αν του αρέσει να ακούει μια ιστορία πριν αποκοιμηθεί, δοκιμάστε να του διαβάζετε κάθε βράδυ. Μπορείτε να προσθέσετε τις δικές σας λέξεις στην ανάγνωση ή να ζητήσετε από το παιδί να αγγίζει τις εικόνες καθώς γυρίζετε τις σελίδες. Παρόλο που τα βρέφη έχουν ένα διάστημα προσοχής 15 λεπτών ή λιγότερο, σταδιακά θα μπορέσετε να το αυξήσετε. 

Fun μάθηση

Για να βοηθήσετε το παιδί να μάθει και να παραμείνει συγκεντρωμένο σε ό,τι μαθαίνει, είναι σημαντικό να συνδυάσετε την μάθηση με τη διασκέδαση. Για παράδειγμα, το μωρό σας μπορεί να κουραστεί να παίζει με τα τουβλάκια του. Ωστόσο, αν του αποσπάσετε την προσοχή με ένα τραγούδι ή το ενθαρρύνετε χειροκροτώντας το, το μυαλό του θα επανέλθει στο αρχικό εύρος προσοχής και μπορείτε να συνεχίσετε για λίγο τη δραστηριότητά σας.

Ηρεμο περιβάλλον

Για να βελτιώσετε τον χρόνο συγκέντρωσης του μωρού σας, τοποθετήστε το σε ένα ήρεμο και χαλαρό περιβάλλον. Ακριβώς όπως μια ταινία θα σας αποσπάσει την προσοχή από την ανάγνωση του αγαπημένου σας βιβλίου, το ίδιο μπορεί να συμβεί και σε εκείνο. Για αυτό κλείστε την τηλεόραση, περιορίστε την κίνηση στο δωμάτιο και απομακρύνετε κάθε άλλο αντιπερισπασμό.

Δώστε κίνητρα

Ισως έχετε παρατηρήσει ότι το μωρό σας γοητεύεται όταν κάνετε δουλειές του σπιτιού όπως το καθάρισμα, το μαγείρεμα ή το πλύσιμο των ρούχων. Αν συμβαίνει αυτό, τότε γιατί να μην το εξοικειώσετε με τον κόσμο των ενηλίκων; Αφήστε το παιδί να αγγίξει τη σκούπα ή τα φρεσκοπλυμένα ρούχα καθώς τα διπλώνετε. Αυτές οι απλές δραστηριότητες θα παρακινήσουν το μωρό σας να θέλει να μάθει περισσότερα, αυξάνοντας έτσι το εύρος συγκέντρωσής του.

Σνακ για ενίσχυση

Η διατροφή είναι μια σημαντική πτυχή για την ενίσχυση της συγκέντρωσης του μωρού. Εμπλουτίστε το μενού του με τροφές πλούσιες βιταμίνες, μέταλλα, λιπαρά οξέα και αντιοξειδωτικά.

Υπάρχει λόγος που καθόμαστε

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί οι σχολικές αίθουσες έχουν θέσεις για τους μαθητές; Τους βοηθούν να είναι άνετα όταν μαθαίνουν, ενισχύοντας τη συγκέντρωσή τους. Ομοίως, όταν εξοικειώνεται το μωρό με μια νέα δραστηριότητα ή δεξιότητα, αφήστε το να παραμείνει καθισμένο. Με αυτόν τον τρόπο, θα αντιμετωπίσει λιγότερους αντιπερισπασμούς και θα παραμείνει συγκεντρωμένο. Εάν βρίσκεστε σε εξωτερικό χώρο, βοηθήστε το να καθίσει στο καρότσι του ή τοποθετήστε το σε μια καρέκλα που έχει το ίδιο επίπεδο με το τραπέζι.

Παρατήρηση από απόσταση

Δίνοντας χώρο στο μωρό σας να αλληλεπιδρά μόνο του με τα παιχνίδια, τα κατοικίδια και το περιβάλλον, μπορεί επίσης να τονώσει τη συγκέντρωσή του. Παρακολουθήστε με ασφάλεια από απόσταση καθώς χρησιμοποιεί τις αισθήσεις του για να ικανοποιήσει την περιέργειά του και να αλληλεπιδράσει με τον νέο κόσμο που ανοίγεται γύρω του. Οταν «μείνει» μόνο του, το βρέφος σας θα αισθάνεται ανεξάρτητο, ένα χαρακτηριστικό που θα βελτιώσει σταδιακά τη συγκέντρωσή του. Ωστόσο, είναι σημαντικό να το επιβλέπετε πάντα ώστε να παρέμβετε εάν χρειαστεί. 

πηγη

 

Πότε ξεκινούν τα παιδιά να διαμορφώνουν τις πρώτες τους αναμνήσεις;

Group of happy children 3D illustration | Premium AI-generated image
πηγη

 

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποια είναι η παλαιότερη ανάμνηση που μπορεί να ανακαλέσει το παιδί σας; Η εκκίνηση του ρολογιού της μνήμης μπορεί να τοποθετείται πολύ νωρίτερα στο χρόνο απ’ όσο νομίζετε, όπως δείχνουν οι πλέον σύγχρονες μελέτες πάνω σε αυτό το ερευνητικό αντικείμενο. Χαρακτηριστικά, μελέτη και ανασκόπηση που δημοσιεύτηκε το 2021 στο περιοδικό Memory, διαπιστώνει ότι τα παιδιά είναι σε θέση να ανακαλέσουν αναμνήσεις περίπου ένα χρόνο νωρίτερα απ’ ό,τι είχε εκτιμηθεί προηγουμένως.

Τι διαπίστωσαν οι ερευνητές

Οι επιστήμονες πίστευαν παλαιότερα ότι το ρολόι της μνήμης ενός ατόμου ξεκινούσε περίπου στα 3,5 χρόνια. Τα τελευταία δεδομένα έδειξαν, ωστόσο, ότι οι πρώτες αναμνήσεις μπορούν συχνά να ανιχνευθούν στην ηλικία των 2,5 ετών.

Η έρευνα διαπίστωσε επίσης ότι το πόσο πίσω πηγαίνει η μνήμη ενός ατόμου εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, όπως πολιτισμός, ιθαγένεια, οικιακό περιβάλλουν, νοημοσύνη, σειρά γέννησης, το μέγεθος της οικογένειας, το φύλο και το πώς οι γονείς ζητούν από τα παιδιά να ανακαλέσουν αυτές τις αναμνήσεις. Αυτό το εύρημα επιβεβαιώνει ότι τα παιδιά επηρεάζονται από το περιβάλλον τους, τους ανθρώπους με τους οποίους αλληλεπιδρούν τους και τα γεγονότα γύρω τους. 

Η έρευνα προτείνει επίσης ότι υπάρχει στην πραγματικότητα μια «δεξαμενή πιθανών αναμνήσεων» από τις οποίες μπορούμε να αντλήσουμε μνήμες, παρά μια σταθερή αρχή, και μπορεί να είμαστε σε θέση να ανακαλέσουμε ακόμη παλιότερες αναμνήσεις όταν μας ρωτήσουν επανειλημμένα για αυτές.

Γιατί έχουν σημασία οι πρώιμες αναμνήσεις

Ανεξάρτητα από το πόσο πίσω πάνε, οι πρώιμες αναμνήσεις μπορεί να προσφέρουν θεραπευτικές ευκαιρίες στα παιδιά μας, σήμερα και αργότερα στη ζωή τους.

Σύμφωνα με ειδικούς στον τομέα, οι πρώτες αναμνήσεις συχνά ευθυγραμμίζονται με τις βασικές αξίες, τους φόβους, τις ελπίδες και τα όνειρα των ατόμων. Η κατανόηση επομένως του τρόπου με τον οποίο είμαστε σε θέση να τις ανακαλέσουμε στη μνήμη μας μπορεί να μας επιτρέψει να γαλουχήσουμε το εσωτερικό μας παιδί και να θεραπεύσουμε τις αγχωτικές ή τραυματικές καταστάσεις που έχουμε υποστεί σε όλη μας τη ζωή. Μπορεί επίσης να μας βοηθήσει να αποκτήσουμε σαφήνεια και να αγκαλιάσουμε αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία για εμάς.

Οι πρώιμες αναμνήσεις -ακόμα και εκείνες που έχουν ανακατασκευαστεί από εξωτερικές πηγές πέρα από αυτό που έχουμε στο μυαλό μας- μπορούν επίσης να παίξουν σημαντικό ρόλο στην κατασκευή της συνολικής αφήγησης της ζωής μας, εξηγούν οι ειδικοί. Για παράδειγμα, αν κάποιος θυμάται πραγματικά την εμπειρία της πτώσης από ένα τρίκυκλο σε ηλικία 3 ετών ή μαθαίνει γι’ αυτήν από τις ιστορίες των μελών της οικογένειας ή βλέποντας φωτογραφίες, μπορεί να μην έχει τόση σημασία  – εφόσον το γεγονός συνέβη πραγματικά, μπορεί να είναι ένα μέρος της αφήγησης της ζωής του. Κάποιος μπορεί να το χρησιμοποιήσει ως θέμα στη ζωή του για να ξεπεράσει τις δυσκολίες από τότε που ήταν νέος.

Συνολικά, αυτές οι πρώτες αναμνήσεις μας βοηθούν να κατανοήσουμε καλύτερα τον εαυτό μας, κάτι που μπορεί να μας βοηθήσει να ζήσουμε πιο ικανοποιητικές ζωές.

Αν θέλετε λοιπόν τα παιδιά σας να αποκτήσουν βελτιωμένη αυτοπεποίθηση, να ανακουφιστούν από το άγχος και να γίνουν ανθεκτικά στις δυσκολίες της ζωή ως ενήλικες, ενθαρρύνετε την ανάκληση αναμνήσεων απ’ όταν ήταν μικρά, για να τα βοηθήσετε να αποκτήσουν επίγνωση του εαυτού τους μεγαλώνοντας και να μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα δυνατά τους σημεία (αλλά και τις αδυναμίες τους) για να αναπτυχθούν και να γίνουν η καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους.

 πηγη

Τα σημάδια που μαρτυρούν ότι ένας ενήλικας έχει διάσπαση προσοχής και υπερκινητικότητα (ΔΕΠΥ), είναι κάθε άλλο παρά προφανή

Attention Deficit Disorder: Over 1,912 Royalty-Free Licensable Stock  Illustrations & Drawings | Shutterstock
πηγη

 

Η διάσπαση προσοχής και η υπερκινητικότητα δεν περιορίζεται στα παιδιά – 30% έως 70% των παιδιών με ΔΕΠΥ συνεχίζουν να έχουν συμπτώματα όταν μεγαλώσουν. Επιπλέον, τα άτομα που δεν διαγνώστηκαν ποτέ ως παιδιά μπορεί να εμφανίσουν πιο εμφανή συμπτώματα στην ενήλικη ζωή, αντιμετωπίζοντας προβλήματα στην εργασία ή στις σχέσεις.

Ωστόσο, τα σημάδια που μαρτυρούν ότι ένας ενήλικας έχει ΔΕΠΥ είναι κάθε άλλο παρά προφανή, με αποτέλεσμα πολλοί να μένουν αδιάγνωστοι μην κατανοώντας τι τους συμβαίνει.

Παράδοξα σημάδια στους ενήλικες με ΔΕΠΥ

#1 Καθυστερείτε στα ραντεβού σας

Η ΔΕΠΥ στους ενήλικες ακολουθεί ένα ελαφρώς διαφορετικό μοτίβο απ’ ότι στα παιδιά. Οι ενήλικες μπορεί να καθυστερούν μονίμως στη δουλειά τους ή σε σημαντικά γεγονότα. Οι ενήλικες μπορεί να συνειδητοποιήσουν ότι η καθυστέρηση αυτή υπονομεύει τους στόχους τους, αλλά απλά δεν καταφέρνουν ποτέ να είναι στην ώρα τους.

#2 Οδηγείτε επικίνδυνα

Ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ΔΕΠΥ είναι η δυσκολία να μείνετε συγκεντρωμένοι. Αυτό δημιουργεί προβλήματα στους ενήλικες όταν βρίσκονται πίσω από το τιμόνι ενός οχήματος. Μελέτες δείχνουν ότι τα άτομα με ΔΕΠΥ είναι πιο πιθανό να επιταχύνουν, να έχουν ατυχήματα και να χάσουν την άδεια οδήγησής τους.

#3 Η προσοχή σας διασπάται εύκολα

Οι ενήλικες με ΔΕΠΥ μπορεί να έχουν πρόβλημα να θέσουν προτεραιότητες, να ξεκινήσουν και να ολοκληρώσουν εργασίες. Τείνουν να είναι αποδιοργανωμένοι, ανήσυχοι και να αποσπώνται εύκολα. Μερικοί άνθρωποι με ΔΕΠΥ έχουν πρόβλημα να συγκεντρωθούν ενώ διαβάζουν. Η αδυναμία να παραμείνετε συγκεντρωμένοι και να συνεχίσετε τις εργασίες σας μπορεί να εκτροχιάσει τις καριέρες, τις φιλοδοξίες και τις σχέσεις σας. 

#4 Έχετε συχνές «εκρήξεις» θυμού

Οι ενήλικες με ΔΕΠΥ μπορεί να έχουν προβλήματα με τον αυτοέλεγχο. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε:

  • Δυσκολία στον έλεγχο του θυμού
  • Παρορμητικές συμπεριφορές
  • Αγενείς συμπεριφορές ή προσβλητικές σκέψεις

#5 Εστιάζετε υπερβολικά

Μερικοί ενήλικες με ΔΕΠΥ μπορούν να προσηλωθούν συνειδητά σε πράγματα που τους αρέσουν ή τα βρίσκουν ενδιαφέροντα, αλλά δυσκολεύονται να δώσουν προσοχή σε εργασίες που τις βαριούνται. Το πρόβλημα είναι ότι πολλές εργασίες που είναι απαραίτητες για την επιτυχία στην καθημερινή ζωή είναι βαρετές, από τη δημιουργία λίστας για τα ψώνια μέχρι την συμπλήρωση εγγράφων στη δουλειά. Τα άτομα με ΔΕΠΥ τείνουν να αναβάλλουν τις βαρετές εργασίες για να κάνουν πιο ευχάριστες δραστηριότητες.

Multitasking ή ADHD;

Μπορεί να φαίνεται ότι όλοι έχουν ΔΕΠΥ αυτές τις μέρες, καθώς ανταποκρινόμαστε σε sms, email, κλήσεις και περιβάλλοντα εργασίας με γρήγορους ρυθμούς. Ενώ όλ’ αυτά μπορεί να αποσπούν την προσοχή, οι περισσότεροι άνθρωποι καταφέρνουν να επικεντρωθούν σε σημαντικές ευθύνες. Σε άτομα με ΔΕΠΥ, ωστόσο, οι περισπασμοί αυτοί παρεμβαίνουν στην ολοκλήρωση ζωτικών εργασιών στο σπίτι και στην εργασία.

Εάν είστε συχνά ανήσυχοι και δυσκολεύεστε να συγκεντρωθείτε, μην βιαστείτε να βγάλετε το συμπέρασμα ότι έχετε ΔΕΠΥ. Αυτά τα συμπτώματα είναι επίσης κοινά σε άλλες καταστάσεις. Η κακή συγκέντρωση είναι ένα κλασικό σημάδι κατάθλιψης. Η ανησυχία ή το άγχος μπορεί να υποδηλώνουν υπερδραστήριο θυρεοειδή ή αγχώδη διαταραχή. Ο γιατρός σας θα διερευνήσει εάν αυτές οι παθήσεις θα μπορούσαν να προκαλούν τα συμπτώματά σας αντί – ή επιπλέον – της ΔΕΠΥ.

Διάγνωση ΔΕΠΥ σε Ενήλικες

Πολλοί ενήλικες δεν μαθαίνουν ότι έχουν ΔΕΠΥ μέχρι να λάβουν βοήθεια για κάποιο άλλο πρόβλημα, όπως το άγχος ή την κατάθλιψη. Συζητώντας τις κακές συνήθειες, τα προβλήματα στην εργασία ή τις συζυγικές συγκρούσεις συχνά αποκαλύπτει ότι φταίει η ΔΕΠΥ. Για να επιβεβαιωθεί η διάγνωση, η διαταραχή πρέπει να ήταν παρούσα κατά την παιδική ηλικία, ακόμα κι αν δεν είχε διαγνωστεί ποτέ. Παλιά έγγραφα σχολικής επίδοσης ή η συζήτηση με συγγενείς μπορεί να αποτυπώνουν τυχόν σημάδια στην παιδική ηλικία, όπως η κακή εστίαση και η υπερκινητικότητα.

Κατά τη διάρκεια μιας αξιολόγησης για τη ΔΕΠΥ, ορισμένοι επαγγελματίες ψυχικής υγείας χρησιμοποιούν νευροψυχολογικά τεστ. Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν χρονομετρημένα, βασισμένα σε υπολογιστή τεστ που μετρούν την προσοχή και τις δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων. Δεν απαιτείται νευροψυχολογικός έλεγχος για τη διάγνωση, αλλά μπορεί να ρίξει φως στο πώς η ΔΕΠΥ επηρεάζει την καθημερινή ζωή ενός ατόμου. Μπορεί επίσης να αποκαλύψει συνυπάρχουσες συνθήκες, όπως οι μαθησιακές δυσκολίες.

 

 ΠΗΓΗ

Τι είναι ο «κανόνας 20-5-3» και πώς βοηθά την ψυχική υγεία;

Illustration White people Three-dimensional space Presentation, 3D MAN,  service, hand png | PNGEgg
πηγη


Έρευνες υποστηρίζουν πως ο «κανόνας 20-5-3» μπορεί να βελτιώσει σημαντικά την ψυχική και σωματική μας υγεία ενώ η πρακτική του είναι απλή και εύκολα εφαρμόζεται από όλους μας.

Αυστηρές δίαιτες και έντονες προπονήσεις; Ενώ η αξία της άσκησης και της ισορροπημένης διατροφής για τη συνολική μας υγεία είναι αδιαμφισβήτητη, δεν χρειάζεται υπερπροσπάθεια για να ζήσουμε περισσότερο και καλύτερα. Μάλιστα, έρευνες δείχνουν πως πέραν των γνωστών συνηθειών του τρόπου ζωής που ενισχύουν την ευεξία μας, υπάρχουν και άλλες, οι οποίες περιλαμβάνουν μικρά και εύκολα βήματα. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και ο «κανόνας 20-5-3», ο οποίος αναπτύχθηκε από τη νευροεπιστήμονα Ρέιτσελ Χόπμαν του πανεπιστημίου Northeastern στο Λονδίνο.

Τι ακριβώς περιλαμβάνει;

Τι είναι ο «κανόνας 20-5-3» και πώς ωφελεί την υγεία

Περάστε 20 λεπτά, 3 φορές την εβδομάδα στη φύση

Το πρώτο βήμα είναι να βγαίνουμε στη φύση για 20 λεπτά τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα. Έρευνα από το πανεπιστήμιο του Michigan δείχνει ότι αυτή η χρονική περίοδος αποτελεί το…  γλυκό σημείο κατά το οποίο προκύπτει μείωση της κορτιζόλης, της κύριας ορμόνης του στρες στο σώμα μας. Εν τω μεταξύ, δεν χρειάζεται απαραίτητα να ιδρώσουμε στη φύση. Με άλλα λόγια, να κάνουμε κάτι απαιτητικό. Μπορούμε απλά να καθίσουμε ή να περπατήσουμε στο φυσικό περιβάλλον, απολαμβάνοντας το φως του ήλιου και το πράσινο.

Η Δρ Μαρικόλ Χάντερ, επικεφαλής συγγραφέας της εν λόγω μελέτης, τονίζει τη σημασία της αποσύνδεσης κατά τη διάρκεια αυτών των στιγμών: «Αποφύγετε την αερόβια άσκηση καθώς και τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και γενικά του τηλεφώνου, τις συνομιλίες, το διάβασμα κλπ.», προέτρεψε η ίδια. «Σκεφτείτε το ως μια μίνι απόδραση, σχεδιασμένη για να επαναφέρει τα επίπεδα του άγχους σας και να σας βοηθήσει να αισθανθείτε πλήρως γειωμένοι», κατέληξε.

Περάστε 5 ώρες το μήνα σε ημιάγρια περιβάλλοντα

Για μια ακόμη βαθύτερη ψυχική επαναφορά, στοχεύστε στο να περνάτε πέντε ώρες το μήνα σε ημιάγριους χώρους, όπως άλση. Αυτά τα περιβάλλοντα, σύμφωνα με τη Χόπμαν, παρέχουν αυξημένη χαλάρωση σε σύγκριση με ένα πάρκο σε μια γειτονιά της πόλης. Άλλοι ερευνητές συμφωνούν, ότι τα πιο άγρια ​​περιβάλλοντα βοηθούν στην αναπλήρωση των γνωστικών πόρων και ενισχύουν την αίσθηση ηρεμίας, ενισχύοντας έτσι την υγεία μας. 

Κάντε μια τριήμερη εκδρομή

Τέλος, βυθιστείτε στη φύση για 3 ημέρες το χρόνο, συμβουλεύει η Χόπμαν. Η παρατεταμένη έκθεση σε άγρια ​​τοπία ενεργοποιεί τα άλφα εγκεφαλικά κύματα, αυτά που συνδέονται με τον διαλογισμό, τη δημιουργικότητα και τη βαθιά χαλάρωση, εξηγεί η ίδια. Χαρακτηριστικά, μελέτες δείχνουν πως ένα τετραήμερο ταξίδι στην εξοχή μπορεί να μειώσει τα συμπτώματα της διαταραχής μετατραυματικού στρες (ΔΜΤΣ) κατά 29% και το άγχος κατά 21%, με τα αποτελέσματα να παραμένουν για εβδομάδες μετά.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα νιώσετε πως χρειάζεστε μια «επαναφορά», βγείτε έξω για μια γρήγορη μεσημεριανή βόλτα ή προγραμματίστε ένα Σαββατοκύριακο στο δάσος. Η φύση είναι δωρεάν και προσβάσιμη σε όλους μας. Αρκεί μονάχα να κάνουμε τις σωστές επιλογές. 

ΠΗΓΗ

 

 

 

Η ψυχοθεραπεία είναι ακόμα ταμπού;

Premium PSD | Psychologist service 3d illustration Psychotherapy practice  psychiatrist consulting patient
πηγη


Πρέπει να σε βρήκε μεγάλη συμφορά για να ξεκίνησες ψυχοθεραπεία, ε;», «Ένιωσες ότι κοντεύεις να τρελαθείς;», «τώρα είσαι καλά ή παίρνεις αγωγή;». Αυτές οι αδιάκριτες και γεμάτες άγνοια και προκατάληψη ερωτήσεις δεν έγιναν ανάμεσα σε κατοίκους κάποιου απομακρυσμένου χωριού κάπου στη δεκαετία του 80, έγιναν σε μένα πριν λίγες ημέρες, στην Αθήνα από μία γυναίκα που κατά τα άλλα φαίνεται ότι ζει στο σήμερα. Αυτές οι περίεργες ερωτήσεις έγιναν επίσης με αφορμή μία συζήτηση μας που en passant επάνω σε ένα θέμα είπα ότι «ο ψυχολόγος μου με συμβούλεψε…».

Μέχρι εκείνη τη στιγμή που έγιναν οι ερωτήσεις νόμιζα ότι για όλους ήταν κάτι απόλυτα φυσιολογικό όχι μόνον να πηγαίνουμε, αλλά και να ακούμε ότι κάποιος ξεκίνησε ψυχοθεραπεία. Και μάλιστα να τον ενθαρρύνουμε. Όμως τόση λύπηση στο βλέμμα της συγκεκριμένης γυναίκας είχα να δω από τα 15 μου όταν οι κολλητές μου με παρηγορούσαν γιατί χώρισα από τον πρώτο μου έρωτα.

Κάπως έτσι κατάλαβα ότι η ψυχοθεραπεία είναι ακόμα ταμπού

Ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές και εσείς τις διαβάζετε, υπάρχουν ακόμα κάποιοι που πιστεύουν ότι όποιος κάνει ψυχοθεραπεία, τα έχει ολίγον έως πολύ χαμένα.

Γι’ αυτό υπάρχει και ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων ακόμα και στις πιο πολιτισμένες κοινωνίες που ενώ επισκέπτονται το ψυχολόγο, το κρύβουν από το οικογενειακό, φιλικό ή συναδελφικό τους περιβάλλον. Και υπάρχουν και οι άλλοι που ενώ έχουν ανάγκη από ψυχολογική βοήθεια ή και ψυχιατρική δεν τολμούν να τη ζητήσουν. Γιατί υπάρχει ακόμα το στίγμα του ευάλωτου, του υπερευαίσθητου, του εύθραυστου, του ψυχικά ασταθούς.

Και έχω την αίσθηση ότι υπάρχει και κάτι που δυσκολεύει ακόμα περισσότερο τα πράγματα:

Ενώ η επιστήμη της ψυχολογίας και οι ειδικοί της, ερευνούν, εργάζονται και προετοιμάζονται καθημερινά για να βοηθήσουν όσους, τους χρειαζόμαστε, ίσως θεωρούν δεδομένο ότι δεν χρειάζεται να διαλύσουν λανθασμένες αντιλήψεις και προκαταλήψεις στο γενικό πληθυσμό, ούτε να πείσουν, να ευαισθητοποιήσουν και να ενημερώσουν σχετικά με όλα τα οφέλη της επίσκεψης σε έναν ψυχολόγο.

Ξεκινώντας από την κυρία που μου απηύθυνε αυτά τα ερωτήματα και που μάλλον έγινε η μούσα μου γι’ αυτό το κείμενο, ίσως μας βοηθήσει να αποκωδικοποιήσουμε την νοοτροπία και τις σκέψεις της επάνω στις οποίες εδράζεται το ταμπού που έχει για όσους επισκέπτονται ψυχοθεραπευτή, και πόσο μάλλον αν χρειαστεί-που θα χρειαστεί- να επισκεφτεί και η ίδια.

ΣΚΕΨΗ ΝΟ1:  Νομίζει ότι είμαι τρελή

Δεν χρειάζεται όμως να έχει κάποιος μία ψυχική ασθένεια για να προσέξει την ψυχική του υγεία όπως και τη σωματική του και για να αναζητήσει βοήθεια. Μια απώλεια, μία θλίψη χωρίς λόγο, το άγχος, η πίεση, τα τοξικά συναισθήματα που μας βαραίνουν και συνθήκες ων ουκ έστιν αριθμός, μπορούν να μας οδηγήσουν -και σωστά- στη ανάγκη να κλείσουμε το πρώτο ραντεβού με τον ψυχοθεραπευτή. Στην πραγματικότητα, πολλές θεραπείες επικεντρώνονται στην ανακούφιση των αρνητικών συμπτωμάτων που θα μπορούσαν να προκαλέσουν μεγάλα προβλήματα.

ΣΚΕΨΗ ΝΟ2: Νομίζει ότι είμαι αδύναμη

Και καλώς το νομίζει. Γιατί το να παραδεχόμαστε την αδυναμία μας να αντιμετωπίσουμε τα πάντα είναι μια πράξη δύναμης και θάρρους που τελικά οδηγεί σε μεγαλύτερη αίσθηση ενδυνάμωσης. Η παραδοχή της αδυναμίας μου, είναι η δύναμή μου.

ΣΚΕΨΗ 3η Καλά, η ψυχοθεραπεία είναι ένα ακριβό σπορ. Που τα βρήκε εκείνη τα λεφτά και τα σπαταλάει έτσι;

Καταρχάς οι τιμές ποικίλλουν ανά ψυχοθεραπευτή και ανά μορφή θεραπείας. Για παράδειγμα, οι διαδικτυακοί ψυχολόγοι μπορεί να προσφέρουν οικονομικές λύσεις που είναι διαθέσιμες σχεδόν σε όλους. Ωστόσο υπάρχουν και κέντρα ψυχικής υγείας σε Δήμους που μπορούν να προσφέρουν δωρεάν την στήριξή τους.

Όμως είτε χρειαστεί να πληρώσετε τη συνεδρία σας περισσότερα ή λιγότερα χρήματα ή (και) καθόλου θα ήθελα να σας τονίσω – από τη δική μου εμπειρία κρίνοντας- ότι είναι μια επένδυση για την ψυχή σας και στην ποιότητα ζωής σας. Ξέρω, είναι σύνηθες να ξοδεύουμε χρήματα για ομορφιά και ρούχα ή για να σμιλέψουμε το σώμα μας, αλλά μας φαίνεται δύσκολο να ξοδεύουμε χρήματα για ψυχική υγεία. Σκεφτείτε όμως πώς μπορεί να αλλάξει ολόκληρη η ζωή σας και μέσα σ’ αυτήν την αλλαγή και ο τρόπος που βλέπετε τον εαυτό σας, την ομορφιά σας και το σώμα σας.

ΣΚΕΨΗ 4η: «Άντε καλέ, σιγά μην έχει κανένα σημαντικό πρόβλημα που δεν μπορεί να λύσει μόνη της!».

Αυτή είναι μια από τις πιο σκέψεις που κάνει, μαζί με την καλή κυρία που μου μίλησε, και πολύς κόσμος. Καταρχάς, ας  ξεκινήσουμε από την υποκειμενικότητα με την οποία ο κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον κόσμο και άρα και τα προβλήματά του. Είναι τρομερά εγωιστικό να θεωρούμε ότι εμείς ξέρουμε καλύτερα από τους άλλους τη σημασία και την ένταση των προβλημάτων τους και ακόμα πιο εγωιστικό αν θεωρούμε ότι εμείς ξέρουμε καλύτερα από τους ειδικούς πώς να βοηθήσουμε τον εαυτό μας, ειδικά όταν τα πράγματα είναι πιο σοβαρά.  Ποιο είναι το μέτρο για να καταλάβετε ότι χρειάζεστε βοήθεια; Σίγουρα όχι ο κόσμος! Αν κάτι σας προκαλεί ψυχικό πόνο που δεν περνάει με τον καιρό, θα πρέπει να αναζητήσετε βοήθεια.

ΣΚΕΨΗ 5Η: Δηλαδή εκείνη τώρα πήγε σε ψυχίατρο ή σε ψυχοθεραπευτή;

Αυτό δεν είναι τόσο ταμπού, όσο είναι μπέρδεμα. Τα πράγματα είναι απλά: Ο ψυχίατρος είναι γιατρός ενώ ο ψυχολόγος όχι. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Ότι ο ψυχίατρος μπορεί να συνταγογραφήσει φαρμακευτική αγωγή ενώ ο ψυχολόγος όχι, ότι ο ψυχίατρος εστιάζει στη διάγνωση μιας ψυχικής διαταραχής και στην αντιμετώπιση αυτής με φάρμακα ή με κάποιες ιατρικές παρεμβάσεις ενώ ο ψυχολόγος χρησιμοποιεί μεν τα ίδια διαγνωστικά κριτήρια με τον ψυχίατρο, όμως η θεραπευτική του προσέγγιση είναι η ψυχοθεραπεία. Το αν θέλει κάποιος να πάρει φάρμακα είναι ένα βασικό κριτήριο που θα σας οδηγήσει  στην επιλογή ψυχιάτρου ή ψυχολόγου. Το αν θα πρέπει να πάρετε φάρμακα είναι μια απόφαση που θα λάβει ο ειδικός.

Τι μου πρόσφερε εμένα η ψυχοθεραπεία;

  1. Χώρο και χρόνο για τον εαυτό μου – Για μερικούς ανθρώπους, όπως εγώ, ο χρόνος της θεραπείας είναι η μόνη φορά κάθε εβδομάδα που μπορούμε να αφιερωθούμε, να κατανοήσουμε και να σεβαστούμε τις ανάγκες μας.
  2. Συναισθηματική επίγνωση – Είμαστε συναισθηματικά όντα που ανταποκρίνονται σε όλα τα ερεθίσματα του περιβάλλοντός μας. Πολλές φορές όμως δεν ξέρουμε πώς λειτουργούν τα συναισθήματά μας, ποιες λειτουργίες εξυπηρετούν ή πώς τα αντιμετωπίζουμε.
  3. Αυτογνωσία – Με γνωρίζω και μου συστήνομαι ξανά, καθώς εξελίσσομαι. Το ποιοι είμαστε είναι το αποτέλεσμα ενός συνδυασμού γονιδίων, εκπαίδευσης και εμπειριών. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τους λόγους πίσω από ορισμένες συμπεριφορές μας. Θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τον εαυτό μας ή να αλλάξουμε όπου χρειάζεται κομμάτια του εαυτού μας που μας κρατάνε δέσμιους.
  4. Διαφορετική προοπτική στα πράγματα– Η συζήτηση με έναν ψυχολόγο με βοήθησε να αλλάξω την εστίαση μου από το πρόβλημα στη λύση. Από το ψυχικό βάρος, στην μείωση της δυσφορίας και στον τρόπο διαφορετικής αντιμετώπισης που από μόνη μου δε θα μπορούσα να βρω.
  5. Πρόληψη – Αυτό που κατάλαβα είναι ότι οι ψυχολόγοι μας δίνουν τρία εργαλεία: εργαλεία για να μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε τα τρέχοντα προβλήματα, εργαλεία που θα μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε μελλοντικά προβλήματα και εργαλεία που μας βοηθούν να αποτρέψουμε την υποτροπή.
  6. Ευτυχία – Σε μένα λειτούργησε και με αυτό τον τρόπο αν και αυτό το όφελος δεν έρχεται πάντα με την ψυχοθεραπεία. Για δεκαετίες, η ψυχολογία επικεντρωνόταν μόνο στην ανακούφιση από τον ψυχικό πόνο. Τώρα μπορεί επίσης να δημιουργήσει σημεία υποστήριξης για αυτοβελτίωση και ευτυχία.

Αυτά ήταν και τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησα στην κυρία με τα αδιάκριτα και γεμάτα άγνοια και ταμπού, ερωτήματα. Θεωρητικά φάνηκε να την έπεισα, τόσο που μπορεί να τη συναντήσω στην αίθουσα αναμονής, στο γραφείο του δικού μου ψυχολόγου. Πρακτικά, θα σας πω όταν θα την συναντήσω.

Αν με ρωτάτε, τώρα αν η επίσκεψη σε ψυχολόγο θα είναι πάντα ταμπού, θα σας απαντήσω ότι ελπίζω πώς όχι. Τα οφέλη σε προσωπικό επίπεδο είναι αναμφισβήτητα, αλλά υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος προς την αποδοχή. Αν εσείς πάντως  αισθάνεστε ότι η ψυχική σας υγεία τίθεται σε κίνδυνο, μη διστάσετε να ζητήσετε βοήθεια. Είστε πιο σημαντικοί από όλα τα ταμπού γύρω από την ψυχοθεραπεία. Και από τις αδιάκριτες κυρίες που τα διαιωνίζουν… 

ΠΗΓΗ

17/12/24

Η σημασία του κατηχητικού και η σύγχρονη προσέγγισή του

Toys Banner Background Images, HD Pictures and Wallpaper For Free Download  | Pngtree
ΠΗΓΗ

 

Η κατήχηση αποτελεί τη γέφυρα που ενώνει την Εκκλησία με το μέλλον, αλλά και  την εκπλήρωση της τελευταίας  παρακαταθήκης του Χριστού, κατά την Ανάληψη:

«πορευθέντες οὖν μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη…» (Μτθ. 28,19).

Κατήχηση δεν είναι τίποτε άλλο από τη μετάδοση της αλήθειας του Ευαγγελίου στις νεότερες γενιές με τρόπο προσαρμοσμένο στις συνθήκες της κάθε εποχής.

Κατά το παρελθόν, η κατήχηση αποτελούσε  ένα γεγονός που αφορούσε και άλλους κοινωνικούς θεσμούς. Βεβαίως, πάντα, σπουδαίο ρόλο έπαιζε το κατηχητικό σχολείο. Το έργο όμως αυτό συμπληρωνόταν και από άλλες πηγές: Πρώτα από το σχολείο, μέσω του μαθήματος των θρησκευτικών, το οποίο μετέδιδε βασικές αλήθειες της πίστεως, αλλά και βασικές πληροφορίες για την ιστορία και τη λατρεία της Εκκλησίας. Κατά  δεύτερον, από την οικογένεια, της οποίας η καθημερινότητα προσέφερε διαρκώς ερεθίσματα βιωματικής κατήχησης, όπως το αναμμένο καντήλι μπροστά στην εικόνα, την προσευχή πριν το κοινό τραπέζι, τα ήθη και τα έθιμα των μεγάλων χριστιανικών εορτών και τόσα άλλα. Αλλά και ολόκληρη η κοινωνία κινείτο στους ρυθμούς του λειτουργικού χρόνου: Τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, ο Δεκαπενταύγουστος και οι άλλες χριστιανικές γιορτές και περίοδοι ρύθμιζαν την καθημερινότητα, ωθούσαν σε κοινές εκδηλώσεις, καθόριζαν, σε περιόδους νηστείας, ακόμη και το κοινό διαιτολόγιο.

Στην εποχή μας, που από χαλάρωση της οικογενειακής συνοχής, την αποθρησκειοποίηση της καθημερινότητας, την αλλαγή του παιδαγωγικού προσανατολισμού του σχολείου, την κατανάλωση και την ατομική επιτυχία ως βασικές προτεραιότητες της κοινωνικής ζωής, η Εκκλησία καλείται να αναλάβει εξ ολοκλήρου την κατήχηση, λαμβάνοντας υπόψη της τα νέα παιδαγωγικά, τεχνολογικά, κοινωνικά, αλλά και αισθητικά δεδομένα.

Σε αυτήν την κλήση και αυτές τις προκλήσεις αποφάσισε να ανταποκριθεί η Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος και Αλμυρού, υλοποιώντας ένα ευρύ και άρτια επεξεργασμένο εκδοτικό έργο κατήχησης. Μέσα σε διάστημα δέκα περίπου ετών, κάλυψε όλες τις κατηχητικές βαθμίδες, προσφέροντας στα παιδιά του κατηχητικού, βιβλία άρτιου περιεχομένου και υψηλής αισθητικής.

Η έκδοση κατηχητικών βιβλίων δεν αποτελεί βεβαίως κάτι πρωτόγνωρο για την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Στην περίπτωση αυτή όμως έχουμε στοιχεία πρωτοποριακά και πρωτόγνωρα για το κατηχητικό έργο της πατρίδας μας:

Πρώτο και βασικό στοιχείο που πρέπει να αναφερθεί είναι πως η Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος, σε καιρούς καταιγισμού του διαδικτύου, επένδυσε και προώθησε το βιβλίο ως βασικό εργαλείο κατήχησης. Αλλά όχι μόνον αυτό: με ποιοτικές πολύχρωμες  εκδόσεις μεγάλου μεγέθους, θέλησε να προσφέρει βιβλία πνευματικής κατάρτισης  σε ολόκληρη την οικογένεια, με την ελπίδα να βρουν μια θέση στη βιβλιοθήκη του σπιτιού και να παραδοθούν  και στις επόμενες γενιές.

Επίσης, βασικό στοιχείο των πρωτοποριακών αυτών βιβλίων υπήρξε η σύνδεση κατήχησης και λογοτεχνίας. Με σκοπό το ενδιαφέρον των παιδιών για θέματα της πίστης μας, από τους συγγραφείς  των βιβλίων δημιουργηθήκαν οικείοι παιδικοί ήρωες με γνώριμο λόγο και συμπεριφορά, οι οποίοι, μέσα από περιπέτειες, ανακαλύπτουν την αλήθεια του Ευαγγελίου και την παράδοση της Εκκλησίας. Αυτό που διαπιστώθηκε είναι πως τα παιδιά αγάπησαν το βιβλίο διότι αγάπησαν τους ήρωές του και, μέσω αυτών, προσέγγισαν θεολογικά θέματα, χωρίς να αισθάνονται πως επιβαρύνονται με ένα ακόμη μάθημα.

Βασικό στοιχείο των εκδόσεων αποτελεί η ενότητα των δραστηριοτήτων που συνοδεύει κάθε κεφάλαιο και έχει ως σκοπό να μεταδώσει την γνώση με τρόπο διαδραστικό, αλλά και να ενισχύσει ακόμη περισσότερο τους δεσμούς του παιδιού με το βιβλίο.

Παρά την μεγάλη σημασία που η Μητρόπολη έδωσε στην συγγραφική αυτή δραστηριότητα, δεν λησμόνησε πως ο καθοριστικός παράγοντας επιτυχίας ενός οποιουδήποτε μαθήματος και ιδιαίτερα του κατηχητικού μαθήματος είναι ο ίδιος ο δάσκαλος και, στην περίπτωσή μας, ο κατηχητής. Έτσι, σε κάθε κατηχητικό βιβλίο για τα παιδιά, αντιστοιχεί και ένα βιβλίο για τον κατηχητή, το οποίον περιλαμβάνει πληροφορίες για το κάθε θέμα, σενάρια μαθήματος, προτάσεις δραστηριοτήτων και διαθεματικές προσεγγίσεις με άλλους τομείς της γνώσης (γεωγραφία, ιστορία, λαογραφία κλπ), προσφέροντας παράλληλα εικαστικά και μουσικά ερεθίσματα. Με τον τρόπο αυτό, η ιερά Μητρόπολη θέλησε να εξοπλίσει τον κατηχητή με θεολογικό και παιδαγωγικό υλικό, προκειμένου να εμπλουτίσει πρωτίστως την δική του πνευματική κατάρτιση και, ακολούθως, να οργανώσει το μάθημα του με τέτοιο τρόπο, ώστε να διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον των μαθητών του. Συγχρόνως όμως θέλησε και να τον αναδείξει ως πολύτιμο στέλεχος του πνευματικού  της έργου.

Εμπνευστής του εν λόγω εγχειρήματος και υπεύθυνος του κατηχητικού σχεδιασμού του είναι ο Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως  Αρχιμανδρίτης Δαμασκηνός Κιαμέτης, ο οποίος, με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ.κ. Ιγνατίου, ανέθεσε σε καταξιωμένους συγγραφείς  την δημιουργία σειράς 7 κατηχητικών βοηθημάτων, τα οποία προσέφεραν στην τοπική Εκκλησία ένα πολύτιμο πνευματικό και παιδαγωγικό εργαλείο. Απόδειξη μάλιστα της ποιότητος ολόκληρης της σειράς αποτελεί και η εκδήλωση ενδιαφέροντος εκ μέρους πολλών Μητροπόλεων της Ελλάδος, οι οποίες χρησιμοποιούν μέχρι σήμερα πολλά από τα βιβλία αυτά.

Όπως ο π. Δαμασκηνός έχει τονίσει επανειλημμένως σε σχετικές εισηγήσεις του σε συνέδρια και συναντήσεις στελεχών νεανικού έργου, η Εκκλησία είναι υποχρεωμένη να συναγωνιστεί, ως προς τα κατηχητικά της μέσα, ποικίλα σύγχρονα ερεθίσματα υψηλής ποιότητας, τα οποία «πολιορκούν» τον νου και την ψυχή των παιδιών μας. Συνεπώς, η πρωτοβουλία αυτή, πέραν της κατηχητικής της συνεισφοράς, καλεί σε μίμηση το σύνολο της Ελληνικής Εκκλησίας, με την ελπίδα, να αποτελέσει η κατήχηση την απάντηση   στις ανάγκες των νέων ανθρώπων, που διψούν σήμερα όσο ποτέ άλλοτε για βαθιές πνευματικές εμπειρίες και νόημα ζωής.

ΠΗΓΗ

Μέθοδος Μοντεσσόρι: Όσα πρέπει να ξέρετε και πώς θα την εφαρμόσετε στο σπίτι

Page 3 | Montessori Kindergarten Classroom Background Images - Free  Download on Freepik
πηγη

 

Συνηθισμένοι μύθοι, άγνωστες αλήθειες και χρήσιμα tips για την εναλλακτική προσέγγιση στην εκπαίδευση των παιδιών

Η γέννηση μιας επαναστατικής εκπαιδευτικής μεθόδου

Όμως, ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή. Όλα ξεκίνησαν στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν η Μαρία Μοντεσσόρι, μια από τις πρώτες γυναίκες γιατρούς της Ιταλίας, έκανε μια πολύ σημαντική παρατήρηση καθώς εργαζόταν σε άσυλο με παιδιά με συναισθηματικές και διανοητικές αναπηρίες. Πολλοί από τους μικρούς ασθενείς της έπαιζαν με ψίχουλα, όχι επειδή σκόπευαν να τα φάνε, αλλά γιατί μέσα από το παιχνίδι αυτό εξερευνούσαν την αίσθηση της αφής. Το γεγονός αυτό την έπεισε ότι για την καλύτερη ανάπτυξή τους, η λύση βρισκόταν στην εκπαίδευση και όχι στην ιατρική και άρχισε να διευρύνει τις σπουδές της εστιάζοντας στις κοινωνικές επιστήμες και συνθέτοντας το πρωτοποριακό υλικό που παραμένει επίκαιρο μέχρι και σήμερα.

Η επιτυχία του συστήματος που ανέπτυξε, τόσο στην εκπαίδευση παιδιών με νοητικές αναπηρίες όσο και των παιδιών ομαλής ανάπτυξης, κατέληξε να αναγνωρίζεται τελικά και διεθνώς. Το πρώτο μοντεσσοριανό σχολείο ιδρύθηκε το 1917 και η εκπαιδευτική της φιλοσοφία, που στηριζόταν στη θεώρηση των παιδιών ως αυτόνομων, ισότιμων ατόμων, παραμένει αναλλοίωτη μέχρι και σήμερα στις μοντεσσοριανές αίθουσες διδασκαλίας.

Τα χαρακτηριστικά του μοντεσσοριανού σχολείου

Τα κύρια χαρακτηριστικά μιας μοντεσσοριανής αίθουσας διδασκαλίας είναι:

  • Οι μεικτές ηλικιακές τάξεις, με παιδιά από 2 ½ έως 9 ετών, τα οποία βοηθούν το ένα το άλλο.
  • Η δυνατότητα των ίδιων των μαθητών να επιλέγουν τις δραστηριότητές τους μέσα από μια γκάμα προκαθορισμένων επιλογών
  • Οι αδιάλειπτοι χρονικοί «κύκλοι εργασίας» (η διδασκαλία συνεχίζεται για τρεις ώρες, στη διάρκεια των οποίων τα παιδιά μπορούν και κινούνται ελεύθερα μέσα στην τάξη)
  • Το γεγονός ότι η δασκάλα ή ο δάσκαλος δεν στέκεται στην έδρα, αλλά περιφέρεται ανάμεσα στους μαθητές καθώς μαθαίνουν και επεμβαίνει μόνο όταν η βοήθειά της απαιτείται
  • Η ενθάρρυνση των μαθητών να αναζητούν τα γνωστικά αντικείμενα που τους ελκύουν και να τα μελετήσουν επειδή πραγματικά το επιθυμούν
  • Η ελευθερία με όρια, που μεταξύ άλλων εκφράζεται μέσα από την έλλειψη βαθμών και εργασιών για το σπίτι και την απουσία τεστ
  • Η διαμόρφωση των αιθουσών με τρόπο που να είναι θελκτικές, αλλά και λειτουργικές για τα παιδιά (όλα τα αντικείμενα στο κατάλληλο ύψος και μέγεθος, κλπ).

Μοντεσσόρι στο σπίτι

Το πιθανότερο είναι ότι, χωρίς να το ξέρετε, εφαρμόζετε ήδη αρκετές από τις αρχές της μοντεσσοριανής φιλοσοφίας. Ξεκινώντας από τον σεβασμό προς την προσωπικότητα του παιδιού, την ενθάρρυνση της μάθησης μέσω της έρευνας και της θετικής ανταπόκρισης στα καθημερινά του κατορθώματα με τρόπο που να εστιάζει στην απόλαυση που αντλεί το ίδιο το παιδί μέσα από αυτά, και όχι στην εξωτερική επιβράβευσή του από εσάς, τα πράγματα που μπορείτε να κάνετε σε καθημερινή βάση για να ενσωματώσετε τα διδάγματα της μοντεσσοριανής μεθόδου στην ανατροφή του παιδιού σας είναι αμέτρητα.

συνεχεια με ιδέες  και προτάσεις

 ΠΗΓΗ

Έρευνα: Η παιδιάστικη ομιλία στα μωρά δείχνει διαταραχές αυτισμού


Premium Photo | 3D illustration of autism puzzle in child shape isolated
ΠΗΓΗ

 

Η προσοχή που δίνουν τα νήπια στην τρυφερή ομιλία των γονιών τους αποτελεί ασφαλή δείκτη για τις διαταραχές αυτισμού, του συναισθηματικού δεσμού με τους γονείς και το νόημα των λέξεων

Μιλάμε στα μωρά μας «μπεμπεκίστικα», για να τους δείξουμε την αγάπη μας, αλλά και για να τα μάθουμε τη γλώσσα, ώστε με το πέρασμα του χρόνου να μπορούμε να επικοινωνούμε μεταξύ μας. Η «μωρουδιακή» … διάλεκτος συναντάται σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης και τα μωρά την προτιμούν από οποιονδήποτε άλλο ήχο, καθώς διεγείρει την προσοχή τους, ενώ ταυτόχρονα ενισχύει τη συναισθηματική δέσμευση και αλληλεπίδραση και βοηθά στην εκμάθηση της γλώσσας.

Τώρα οι ερευνητές διαπιστώνουν άλλο ένα χαρακτηριστικό αυτής της τρυφερής γλώσσας επικοινωνίας με τα μωρά: Τα «μπεμπεκίστικα» είναι ασφαλής δείκτης για τη διάγνωση διαταραχών του αυτιστικού φάσματος.

Από καιρό γνωρίζουμε ότι τα παιδιά με διαταραχές του αυτιστικού φάσματος (ΔΑΦ) εμφανίζουν ασυνήθιστες αντιδράσεις, ενώ μερικές φορές δεν αντιδρούν καν σε ήχους στο περιβάλλον τους. Για παράδειγμα, δεν αντιδρούν στο κάλεσμα με το όνομά τους ή δεν καταλαβαίνουν την έννοια των λέξεων. Σε νευρολογικό επίπεδο, οι μελέτες συνήθως αναφέρουν σημαντικά μειωμένη λειτουργική εγκεφαλική δραστηριότητα ή καθυστερημένη αντίδραση σε ήχους ομιλίας. Χρησιμοποιώντας τεχνικές συμπεριφοράς όπως η στροφή του κεφαλιού προς τους ήχους που βγαίνουν από ένα μαγνητόφωνο, ο Kuhl και οι συνεργάτες του έδειξαν ότι το 70% των νεογνών με ΔΑΦ προτιμούσε να ακούει ήχους από υπολογιστή, αντί των «μπεμπεκίστικων». Μάλιστα, το ίδιο εύρημα έχει καταγραφεί και από άλλες μελέτες. Ωστόσο, η μειωμένη ανταπόκριση στα «μπεμπεκίστικα» δεν αναφέρεται συχνά σε παιδιά με άλλες καθυστερήσεις που δεν σχετίζονται με αυτισμό, μετατρέποντας αυτή την τρυφερή ομιλία προς το μωρό, ως πιθανό εξειδικευμένο διαγνωστικό δείκτη για ΔΑΦ.

Για την ακρίβεια, σε πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύθηκε το JAMA, από ερευνητές του Κέντρου Αυτισμού του Πανεπιστήμιου της Καλιφόρνιας στο Σαν  Ντιέγκο με 653 νήπια ηλικίας 12 έως 48 μηνών, διαπιστώθηκε ότι τα επίπεδα προσήλωσης στα «μπεμπεκίστικα» ήταν υψηλά σε νήπια χωρίς αυτισμό, ενώ ήταν μειωμένα  σε νήπια με αυτισμό. Εάν ένα νήπιο προσηλωνόταν στη μητρική ομιλία σε ποσοστό 30% ή λιγότερο, η πιθανότητα το νήπιο να διαγνωστεί με διαταραχή του αυτιστικού φάσματος ήταν 94% και επίσης σήμαινε συσχέτιση με μειωμένες κοινωνικές και γλωσσικές ικανότητες.

Τα δεδομένα συλλέχθηκαν από τον Φεβρουάριο του 2018 έως τον Απρίλιο του 2021 και αναλύθηκαν από τον Απρίλιο του 2021 έως τον Μάρτιο του 2022.

Οι ερευνητές παρακολούθησαν την κινητικότητα των ματιών των μωρών, στη διάρκεια προβολής διαφόρων βίντεο ενός λεπτού με στόχο να διαπιστώσουν πού εστιάζουν τα νήπια και για πόσο χρόνο.

Τα βίντεο είχαν ήχους που προκαλούσαν σύγκριση της μητρικής ομιλίας με τους ήχους της κίνησης στο δρόμο ή με μουσική techno. Τα νήπια αξιολογήθηκαν επίσης διαγνωστικά και ψυχομετρικά από ψυχολόγους. Υπολογίστηκαν τα επίπεδα προσήλωσης σε βίντεο με ή χωρίς μητρική ομιλία, καθώς και ο μέσος αριθμός σακκαδικών κινήσεων των ματιών ανά δευτερόλεπτο (είναι οι γρήγορες κινήσεις των ματιών για την εστίαση στο επόμενο σημείο ενδιαφέροντος).

Τα νήπια αξιολογήθηκαν επίσης για το χρόνο προσήλωσής τους σε κάθε ερέθισμα, αλλά και για τις κοινωνικές ικανότητες και τις γνώσεις της γλώσσας. Το ενδιαφέρον τους στρωματοποιήθηκε σε χαμηλά, μεσαία και υψηλά επίπεδα.

Από τα 653 νήπια μέσης ηλικίας 26,45 μηνών, τα 480 ή το 73,51% ήταν αγόρια.

Τα νήπια χωρίς διαταραχή αυτισμού παρακολουθούσαν σχεδόν ομοιόμορφα τη μητρική ομιλία με μέσο επίπεδο 82,25% και 80,75% στις 2 δοκιμές, ενώ στα νήπια με διαταραχή αυτισμού υπήρχε ένα ευρύ φάσμα, από 0% έως 100%.

Η διάγνωση από τα βίντεο της κυκλοφοριακής κίνησης και της techno μουσικής προκάλεσαν ασφαλή ταξινόμηση.

Τα νήπια με διαταραχή αυτισμού που έδειξαν τα χαμηλότερα επίπεδα προσοχής στη μητρική ομιλία είχαν ασθενέστερες κοινωνικές και γλωσσικές ικανότητες.

 ΠΗΓΗ

 

Χριστούγεννα: Οι επιστήμονες μίλησαν – Ποιο παιχνίδι πρέπει να βρει κάτω από το δέντρο το παιδί

Portrait of cartoon style young children celebrating christmas |  AI-generated image
ΠΗΓΗ

 

Πολλοί γονείς αναζητούν το ιδανικό δώρο για τα παιδιά τους τα Χριστούγεννα, τα παιχνίδια εκτός από διασκέδαση παρέχουν ευκαιρία για την ανάπτυξη του παιδικού εγκεφάλου.

Καθώς τα Χριστούγεννα πλησιάζουν ολοένα και περισσότερο, πολλοί γονείς αναζητούν το ιδανικό παιχνίδι για να πάρουν δώρο στα παιδιά τους, καθώς εκτός από διασκέδαση τα παιχνίδια παρέχουν μια τεράστια ευκαιρία για την ανάπτυξη του παιδικού εγκεφάλου.

Βέβαια, δεν είναι όλα τα παιχνίδια τα ίδια και όπως είπε μιλώντας στο Newsweek ο Σκοτ Έμπερλ, πρώην αντιπρόεδρος μελετών παιχνιδιού στο Εθνικό Μουσείο Παιχνιδιού «Strong» στη Νέα Υόρκη και εκδότης του The American Journal of Play, «το παιχνίδι είναι ζωτικής σημασίας για την πνευματική, σωματική και κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών σε κάθε στάδιο, διδάσκοντας δεξιότητες που διαρκούν μια ζωή».

«Τα παιδιά μαθαίνουν την ίδια τη γλώσσα μέσα από τις παιχνιδιάρικες εναλλαγές και να εξερευνούν τον κόσμο τους μέσα από το παιχνίδι», προσέθεσε.

Μάλιστα έρευνες δείχνουν ολοένα και περισσότερο ότι το παιχνίδι είναι εξίσου σημαντικό, αν όχι περισσότερο, από την επίσημη εκπαίδευση όσον αφορά την ανάπτυξη του εγκεφάλου. «Το παιχνίδι παρέχει ευκαιρίες στα παιδιά να εξασκηθούν και να μάθουν όλα τα είδη των δεξιοτήτων», δήλωσε στο Newsweek η Σάρα Γκέρσον, ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο του Κάρντιφ στο Ηνωμένο Βασίλειο, η οποία ειδικεύεται στο παιχνίδι και την παιδική ανάπτυξη. «Είναι πραγματικά το πρωταρχικό εργαλείο μάθησης για τα μικρά παιδιά», υπογράμμισε.

Παιχνίδια διεγείρουν διαφορετικά μέρη του εγκεφάλου

Μάλιστα υπάρχουν είδη παιχνιδιού που διεγείρουν διαφορετικά μέρη του εγκεφάλου, επιτρέποντας στα παιδιά να αναπτύξουν μια σειρά από δεξιότητες που θα τους ακολουθούν για το υπόλοιπο της ζωής τους.

«Τα παιδιά μαθαίνουν και αντιλαμβάνονται τις χωρικές σχέσεις μέσα από το παιχνίδι, με παιχνίδια που στοιβάζουν παιχνίδια και τουβλάκια, για παράδειγμα», δήλωσε ο Έμπερλ. «Πρόκειται για μια πολύ βασική και ουσιαστική δεξιότητα. Θυμάστε τον κώνο με τα πολύχρωμα πλαστικά ντόνατς; Τα μικρά παιδιά αρχίζουν να μαθαίνουν την έννοια της αλληλουχίας και μαθαίνουν πώς να ταιριάζουν και να ταξινομούν το μέγεθος και το χρώμα όταν παίζουν με αυτό το παιχνίδι. Είναι επίσης διασκεδαστικό να το μασουλάνε», είπε ακόμα.

«Τα τουβλάκια διδάσκουν την αιτία και το αποτέλεσμα – τα χτίζεις και τα γκρεμίζεις. Και όταν τα παιδιά χειρίζονται τουβλάκια, μαθαίνουν τα σχήματα και πώς ταιριάζουν μεταξύ τους. Τα πιο στοιχειώδη παζλ διδάσκουν και εξασκούν επίσης αυτές τις δεξιότητες», σημείωσε.

Παιχνίδια για ανάπτυξη των κοινωνικών δεξιοτήτων

Τα πιο κατασκευαστικά παιχνίδια έχουν συσχετιστεί με την ανάπτυξη δεξιοτήτων που θα χρειαστούν αργότερα στη ζωή, όπως είναι η ανάπτυξη της χωρικής αντίληψης, της ανάγνωσης και των μαθηματικών. Άλλα παιχνίδια, εν τω μεταξύ, μπορεί να είναι σημαντικά για την ανάπτυξη των κοινωνικών μας δεξιοτήτων.

«Στην έρευνά μας διαπιστώσαμε ότι όταν τα παιδιά παίζουν με παιχνίδια όπως οι κούκλες με άλλους και μόνα τους, σε σύγκριση με το να παίζουν μόνοι τους με παιχνίδια tablet, ενεργοποιεί μια περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται με την κοινωνική επεξεργασία», δήλωσε στο Newsweek ο Σαλίμ Χασμί, λέκτορας ψυχολογίας στο King’s College του Λονδίνου.

«Αυτό το μοτίβο της εγκεφαλικής δραστηριότητας εξηγείται από τα παιχνίδια που οξύνουν τον προβληματισμό της εσωτερικής κατάστασης του χαρακτήρα και άλλων καταστάσεων σε μεγαλύτερο βαθμό σε σύγκριση με τα ψηφιακά παιχνίδια», υπογράμμισε.

Τελικά, τα καλύτερα παιχνίδια είναι αυτά που καλλιεργούν τη φαντασία του παιδιού

Η Γκέρσον και το εργαστήριό της διαπίστωσαν ότι το παιχνίδι με τις κούκλες μπορεί να προκαλέσει το ίδιο επίπεδο κοινωνικής επεξεργασίας και ανάπτυξης με το παιχνίδι με άλλα παιδιά. «Διαπιστώσαμε ότι μια περιοχή κοινωνικής επεξεργασίας του εγκεφάλου ενεργοποιείται με παρόμοιο τρόπο όταν τα παιδιά παίζουν μόνα τους με κούκλες ή με ένα άλλο άτομο», δήλωσε η ίδια.

«Αυτό υποδηλώνει ότι οι κούκλες μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά να εξασκήσουν δεξιότητες όπως η αντίληψη, η ενσυναίσθηση και η εξέταση των άλλων ανθρώπων, ακόμη και όταν παίζουν μόνα τους», ανέφερε ακόμα.

Τα στερεότυπα των παιχνιδιών για αγόρια και κορίτσια

Ένα σημαντικό ζήτημα που πρέπει να τεθεί υπόψιν εδώ είναι τα στερεότυπα των παιχνιδιών για αγόρια και κορίτσια. Ωστόσο, η Γκέρσον δήλωσε ότι το παιχνίδι με κούκλες προκαλεί παρόμοια επίπεδα κοινωνικής επεξεργασίας και στα δύο φύλα. «Εάν τα στερεότυπα φύλου αποθαρρύνουν τα παιδιά από το να παίζουν με ορισμένα είδη παιχνιδιών (ή τους γονείς από το να τα αγοράζουν), αυτό θα μπορούσε να αποτρέψει τις ευκαιρίες για μάθηση από και με αυτά», υπογράμμισε.

Αλλά σε ποιο στάδιο της ανάπτυξης ενός παιδιού θα πρέπει να εισάγουμε αυτούς τους διαφορετικούς τύπους παιχνιδιών; «Εγώ θα το κρατούσα απλό, ξεκινώντας με τον κώνο που στοιβάζει ντόνατς», δήλωσε ο Έμπερλ.

«Στη συνέχεια, όταν τα παιδιά είναι λίγο μεγαλύτερα, θα έβαζα μέσα φιγούρες δεινοσαύρων και κούκλες – και τα δύο είναι εξαιρετικά για παιχνίδι φαντασίας που ενθαρρύνει την αφήγηση ιστοριών. Στη συνέχεια, κραγιόνια και βιβλία ζωγραφικής, επειδή τα παιδιά μαθαίνουν τον συντονισμό ματιού-χεριού καθώς συσχετίζουν το χρώμα και το χώρο. (Ένας μαυροπίνακας είναι εξίσου καλός). Και αυτά, επίσης, ενθαρρύνουν την αφήγηση ιστοριών», προσέθεσε.

«Να μάθετε τι αρέσει στο παιδί σας»

«Παρατηρήστε ότι δεν συμπεριέλαβα κανένα ηλεκτρονικό παιχνίδι. Αλλά αν έπρεπε να διαλέξω ένα, αυτό θα ήταν το είδος που προσφέρει μια σειρά από φωτιζόμενα κουμπιά που συνοδεύονται από ηχητικά σήματα και επιτρέπουν ένα παιχνίδι που ενισχύει τη μνήμη των ακολουθιών ήχου και φωτός», είπε ακόμα.

Αυτές οι συστάσεις αποτελούν μόνο έναν οδηγό και δεν ταιριάζουν απαραίτητα σε όλα τα παιδιά. «Η γενική μου συμβουλή είναι να μάθετε τι αρέσει στο παιδί σας και να ακολουθήσετε το παράδειγμά του», δήλωσε η Γκέρσον.

«Αν το ίδιο ηγείται του παιχνιδιού και του δίνει χαρά και κίνητρο, θα προσελκύσει τους γονείς και τους άλλους σε αυτό και θα δημιουργήσει θετικές εμπειρίες. Οι γονείς μπορεί να μην βλέπουν την αξία ενός παιχνιδιού που προτιμά το παιδί τους, αλλά αν το παιδί το βλέπει ως πολύτιμο, αυτό μπορεί να δημιουργήσει θετικές ευκαιρίες μάθησης και κοινωνικές εμπειρίες που υπερβαίνουν το ίδιο το παιχνίδι», είπε ακόμα.

Δεν χρειάζεται να αναγκάσετε το παιδί σας να παίξει με παιχνίδια που εστιάζουν σε δεξιότητες

Αυτό σημαίνει επίσης ότι δεν χρειάζεται να αναγκάσετε το παιδί σας να παίξει με παιχνίδια που εστιάζουν σε δεξιότητες όπως η ανάγνωση και τα μαθηματικά. «Μερικές φορές οι γονείς δίνουν μεγάλη βαρύτητα στο αν ένα παιχνίδι διδάσκει συγκεκριμένα στο παιδί τους μια ακαδημαϊκή δεξιότητα», δήλωσε ο Γκέρσον.

«Στην πραγματικότητα, τα παιδιά είναι πραγματικά ειδικοί στο να δημιουργούν μαθησιακές εμπειρίες με τρόπους που ούτε καν θα σκεφτόμασταν ως ενήλικες. Και οι θετικές σχέσεις και εμπειρίες που προκύπτουν από αυτό το είδος παιχνιδιού είναι πραγματικά πολύτιμες», συμπλήρωσε.

Τα καλύτερα παιχνίδια είναι αυτά που καλλιεργούν τη φαντασία

Είναι επίσης σημαντικό οι γονείς να δίνουν στα παιδιά τους αρκετό χρόνο για να παίξουν και να αναπτύξουν αυτές τις δεξιότητες. «Το να μην παρέχετε αρκετό χρόνο για ελεύθερο παιχνίδι, όπου τα παιδιά ασκούν το σώμα τους και τη φαντασία τους και καταλαβαίνουν πού ταιριάζουν στις μικρές τους κοινωνίες είναι κακό», δήλωσε ο Έμπερλ. «Και μετά υπάρχει και η παρεμβολή. Όσο περισσότερο το παιχνίδι διαχειρίζεται και καθορίζεται, είναι κατευθυνόμενο και περιορίζεται, τόσο λιγότερο μοιάζει με παιχνίδι και τόσο περισσότερο με δουλειά».

Τελικά, τα καλύτερα παιχνίδια είναι αυτά που καλλιεργούν τη φαντασία του παιδιού σας. Ο Έμπερλ είπε: «Το παιχνίδι είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει κάποιος για να οξύνει τη φαντασία του. Να ένας γενικός κανόνας: αποφύγετε το παιχνίδι που παρέχει πάρα πολλά και αφήνει ελάχιστο χώρο για τη φαντασία»

ΠΗΓΗ

 

 

 

Έρευνα: Άραγε τα δίδυμα παιδιά μπορούν να βρίσκονται στην ίδια τάξη;

3d Cartoon Two Children Images - Free Download on Freepik
ΠΗΓΗ

 

Πολλά σχολεία στο εξωτερικό, αλλά και στην Ελλάδα, έχουν παραδοσιακά την τάση να τοποθετούν τα δίδυμα αδέλφια σε ξεχωριστή τάξη. Είναι κάτι που απασχολεί χιλιάδες γονείς για το τι πρέπει να κάνουν;

Πολλοί διευθυντές σχολείων έχουν την πεποίθηση ότι είναι πιο ευεργετικό για την ανάπτυξη ξεχωριστών ταυτοτήτων. Υπάρχει επίσης η συχνά (ιδιαίτερα για τα πανομοιότυπα δίδυμα) ότι είναι ευκολότερο για τους δασκάλους και τους μαθητές για να τους… ξεχωρίσουν.

Στην Αυστραλία, τα δίδυμα αντιπροσωπεύουν περίπου μία στις 80 εγκυμοσύνες. Σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία στην Αυστραλία, το 1,4% (4.286) των κυήσεων ήταν πολύδυμες το 2022, με τη συντριπτική τους πλειονότητα να είναι δίδυμες.

Σύμφωνα με την Αυστραλιανή επίκουρη καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας του Σουίνμπερν Κάθριν Γουντ, που επικαλείται έρευνες, φαίνεται να είναι η μύθος.

Με άρθρο της στο Τhe Conversation, η κλινική ψυχολόγος που ειδικεύεται στα δίδυμα, υποστηρίζει ότι η παραπάνω προσέγγιση βασίστηκε σε ατεκμηρίωτη εμπειρία, λανθασμένες αντιλήψεις και πεποιθήσεις ή/και περιορισμένη έρευνα που υποδηλώνει ότι η απόσταση μεταξύ των διδύμων ήταν καλύτερη για την ανάπτυξη και την σχολική τους επίδοση.

«Εξετάζοντας την έρευνα για τα δίδυμα στο σχολείο, τα ευρήματα μας λένε μια διαφορετική ιστορία. Υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία που υποδηλώνουν ότι τα δίδυμα αποδίδουν καλύτερα σχολείο όταν βρίσκονται σε ξεχωριστές τάξεις. Η εξαίρεση μπορεί να είναι όταν ένα δίδυμο έχει ειδικές ανάγκες ή όταν υπάρχει ένας ανθυγιεινός ανταγωνισμός μεταξύ των διδύμων».

Σύμφωνα με μελέτη του 2022, που επικαλείται η επιστήμονας, η διδασκαλία διδύμων ηλικίας δημοτικού σχολείου στην ίδια τάξη είχε κάποιο θετικό αντίκτυπο στη συμπεριφορά τους και στον τρόπο που σχετίζονται με τα άλλα παιδιά.

«Αυτό είναι λογικό αν σκεφτούμε ότι πολλά δίδυμα είχαν περιορισμένη εμπειρία να είναι μακριά το ένα από το άλλο πριν ξεκινήσουν το σχολείο. Επομένως, είναι πιθανό να αισθάνονται πιο ασφαλείς εάν τοποθετηθούν μαζί σε αυτά τα πρώτα χρόνια μετάβασης» αναφέρει.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς

Για το τι πρέπει λοιπόν να κάνουν οι γονείς και τα σχολεία, η Γουντ, τους παραπέμπει στην ΜΚΟ Αυστραλιανή Ένωση Πολλαπλών Γεννήσεων (Australian Multiple Birth Association) η οποία αναφέρει:

  • Δεν υπάρχει μια ενιαία απάντηση για όλους
  • Οι γονείς «είναι στην καλύτερη θέση» για να καθορίσουν τι ταιριάζει στα παιδιά τους
  • Τα σχολεία θα πρέπει να συμβουλεύονται τους γονείς κάθε χρόνο για το πού πρέπει να πάνε τα παιδιά τους.

Η Γουντ μάλιστα πιστεύει ότι οι γονείς μπορούν να ρωτάνε και τα ίδια τα δίδυμα τι θέλουν. Βέβαια, η ίδια προειδοποιεί ότι αυτό που λέει ένας δίδυμος μπορεί να μην είναι αυτό που πραγματικά θέλει ή χρειάζεται.

Για παράδειγμα, το δίδυμο που λέει ότι θέλει να είναι σε μια ξεχωριστή τάξη από το δίδυμο του μπορεί στην πραγματικότητα να θέλει να είναι μαζί του.

«Τέτοιο είναι το αίνιγμα της σχέσης των διδύμων!» αναφέρει η Γουντ.

«Αυτό καθιστά ακόμη πιο σημαντικό να συλλέξετε όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες πριν λάβετε μια απόφαση. Για τα σχολεία, το μήνυμα είναι ότι δεν υπάρχει σταθερή πολιτική είναι το καλύτερο όταν πρόκειται να καλωσορίσετε τα δίδυμα στο σχολείο».

ΠΗΓΗ